دیروز دانشگاههای تهران و امیر کبیر شاهد برگزاری چند نشست دانشجویی بود که حاشیه های ان نسبت به محور اصلی صحبت ها و مناظره های صورت گرفته  بیشتر مورد توجه قرار گرفت .

به گزارش جهان که در حالی كه قرار بود برنامه انجمن اسلامی تازه تاسیس دانشگاه امیركبیر با حضور كوچك زاده، نماینده مجلس، سردار طلایی، نماینده شورای شهر تهران و اعلمی، نماینده سابق مجلس برگزار شود، 2 مهمان اول از حضور در این برنامه خودداری كردند و قره باغی به مناظره صریحی با اكبر اعلمی، پرداخت كه با شعارهای دانشجویان معترض حواشی زیادی یافت. 

همچنین سلسله نشست های بسیج دانشجویی دانشكده فنی دانشگاه تهران با عنوان "سوءتفاهم بزرگ"عصر دیروز به موضوع تبارشناسی احزاب حاضر در انتخابات و ریشه یابی حوادث پس از آن اختصاص داشت كه حضور برخی دانشجویان هوادار میرحسین موسوی سبب شد این نشست با فراز و نشیب هایی همراه شود.

ناصر قره‌باغی كارشناس مسایل سیاسی عصر  در مناظره با اكبر اعلمی نماینده سابق مجلس كه به دعوت انجمن اسلامی دانشگاه صنعتی امیركبیر در سالن آمفی‌تئاتر مركزی این دانشگاه برگزار شد در حالی كه افرادی منتسب به جنبش سبز اجازه صحبت‌ كردن به او را نمی‌دادند و در پاسخ به این مطلب كه "دروغگو دروغگو 63 درصد كو؟" گفت: با آغاز دور سوم سفرهای استانی این مطلب مشخص می‌شود. وی كه در نشست بررسی عوامل موثر در اطراف بحران انتخابات سخن می‌گفت اظهار داشت: برخی معتقدند كه اعتراضات یك حركت خودجوش مردمی بود و بعد تقلب شد و مردم حق خود را از دست دادند. وی افزود: برخی دیگر نیز معتقدند به هیچ وجه تقلبی در كار نبوده و اگر اعتراضی هست و معترضین استناداتی دارند مربوط به تخلفات است. وی در ادامه اظهاراتش كه با شعارهایی علیه نهاد بسیج همراه بود گفت: بسیجی واقعی بسیجی دانش‌آموزی است كه اغتشاشگران در میدان كاج تهران وحشیانه او را زدند و او یك ریال هم از جایی پول نمی‌گرفت. قره‌باغی درباره شعارهایی در خصوص اینكه بسیجی واقعی همت و باكری بودند، گفت: اگر شهید همت و باكری بودند آیا در مقابل اهانت به خط امام سكوت می‌كردند آیا در مقابل یاوه‌گویی رادیو اسراییل و آمریكا سكوت می‌كردند؟ آیا در برابر جنایات اسراییل علیه مردم غزه سكوت می‌كردند؟ وی گفت: اگر شما در جنبش سبز یك خط مبنی بر مخالفت با جنایات آمریكا و اسراییل نشان دادید من نیز به شما می‌پیوندم. قره‌باغی در واكنش به شعار نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران گفت: آیا اگر شهید باكری بود این شعار را قبول می‌كرد؟ این كارشناس مسایل سیاسی گفت: اگر در مواضع لیدر جنبش سبز در مخالفت با جنایات اسراییل طی 16 سال گذشته موضعی را دیدید من به شما می‌پیوندم. وی حمایت از امام را دلیل دیگری بر عملكرد مدعیان خط امام دانست و گفت: زمانی كه گنجی‌ها و كدیورها گفتند تفكر امام به موزه پیوسته است چه كسانی سكوت كردند. وی افزود: اگر این تفكر به قدرت برسد همه را اعدام می‌كند. قره‌باغی افزود: این تفكر متعلق به كسانی است كه دهان روشنفكران حامی مشروطه را دوخت و آنها را به دار آویخت. قره‌باغی در میان شعارهای جنبش سبز و كسانی كه در صدد ایجاد اخلال در این مناظره بودند گفت: چرا لیدر جنبش سبز از جانیان صهیونیسم اعلام برائت نمی‌كند. وی تصریح كرد: اگر این تفكر حاكم شود پای سربازان اسراییلی و آمریكایی به كشور باز می‌شود. در این هنگام حاضران شعار دادند "مرگ بر روسیه و مرگ بر چین" كه قره‌باغی گفت: این شعارها را باید در دورانی می‌دادید كه دولت‌های سازندگی و اصلاحات پای قراردادها با این كشورها را باز كردند. اظهارات وی در حالی است كه مواضع موسوی درباره اسراییل درباره آمریكا و اسراییل روشن است و وی بارها آن را اعلام كرده است. قره باغی بدترین سانسور را خودسانسوری دانست و گفت: بدترین حالت زمانی است كه افراد كانالیزه می‌كنند و اخبار را از یك كانال می‌گیرند. قره‌باغی در واكنش به شعاری كه علیه صدا و سیما در این مناظره مطرح شد گفت: صدا و سیمایی كه شما بر علیه آن شعار می‌دهید پیش از اینكه اصولگرایان را به تصویر بكشد دهه فجر چه كسانی را به نمایش گذاشت؟ وی گفت: آیا مدیران صدا و سیما گرایش های احمدی‌نژادی و اصولگرایی به معنایی كه شما تصور می‌كنید دارند و ببنید در این 16 سال صدا و سیما دست چه كسانی بوده است.

اكبر اعلمی نیز در این مناظره تلویحا به شعارهایی كه داده می‌شد اعتراض كرد و گفت: كاری نكنید كه ما به بی‌نزاكتی متهم شویم. با سكوت خود حرف مرا تایید كنید. این نماینده سابق مجلس با اشاره به اظهارات قره‌باغی در خصوص شهید باكری و همت گفت: اگر شهید باكری و همت و تمامی شهدا بودند از كشته شدن مردم فلسطین ابراز انزجار می‌كردند اما اگر شهید همت و باكری بودند در جایی از ایران كه به روی مردم گلوله گشوده می‌شد و تعدادی از مردم به خاك و خون كشیده می‌شدند اولویت را به دفاع و حمایت از هموطنان می‌دادند یا به مردم فلسطین عنایت می‌كردند. وی گفت: تمامی سپاهیان و بسیجیان واقعی و جبهه دیده در برابر ریخته شدن خون مردم بی‌تفاوت نبودند. اعلمی در ادامه سخنانش گفت: بجز دو سه مورد در كشور انتخابات به مفهوم واقعی برگزار نشده است. وی افزود: انتخاباتی كه متناسب با خواست و اراده عمومی مردم باشد و مردم بتوانند در یك شرایط منطقی خواست و اراده واقعی خود را بروز و ظهور دهند انتخابات واقعی است. اعلمی افزود: اما برخی قیم‌مابانه به نیابت از مردم تصمیم می‌گیرند چه كسانی حق دارند از حق انتخاب شدن استفاده كنند و توده‌های مردم نیز برای اینكه بتوانند از حق انتخاب كننده برخوردار شوند ناگزیر هستند انتخاب خود را به سمتی كه شورای نگهبان می‌پسندد معطوف كنند. در این هنگام یكی از دانشجویان خطاب به اعلمی گفت: خودت هم نماینده شده‌ای و وی پاسخ داد: البته من جایی از دست شورای نگهبان در رفتم و سه دوره هم رد صلاحیت شدم. وی با بیان اینكه فرد مستقلی هستم گفت: برای من فرقی نمی‌كند شما احمدی‌نژادی، موسوی‌چی یا خاتمی‌چی باشید حرف من این است كه در 30 سال گذشته انتخابات به مفهوم واقعی برگزار نشد. اعلمی افزود: در انتخابات اخیر مردم برای صیانت از آرای خود به خیابان‌ها ریختند و حتی برای آنكه از خواست خود دفاع كنند حاضر شدند به پای خواسته‌های خود خون دهند. اعلمی انتخابات اخیر را مشابه انتخابات گذشته دانست و گفت: دامنه تخلفات در این انتخابات آشكارتر و معنادارتر از گذشته بوده است. وی سپس عوامل موثر دیگر در بحران انتخابات را به دو بخش پیش زمینه و پس زمینه تقسیم كرد و گفت: اولین و مهم‌ترین عامل این بود كه مردم یا كسانی كه معترض بودند و تعدادشان نیز قابل توجه بود اعتماد خود را به بخشی از هیات حاكمه از دست دادند. نماینده مجلس هفتم با بیان اینكه شورای نگهبان 6 عضو منصوب و 6 عضو نیمه منصوب دارد گفت: چند نفر از اعضای شورای نگهبان هنگام انتخابات و قبل از آن در كابینه احمدی‌نژاد حضور داشتند. وی اظهار داشت: در این انتخابات آقای جنتی و یزدی رسما به نفع احمدی‌نژاد موضع گرفتند. در این هنگام دانشجویی گفت: هاشمی رفسنجانی هم به نفع دیگری موضع گرفت و اعلمی پاسخ داد: قرار نیست هر كسی از گوشه‌ای تیری رها كند، شما كه اقلیت هستید رعایت كنید. آن دانشجو هم گفت: شما و حامیانتان آقای قره‌باغی را تیرباران كردید. اعلمی با بیان اینكه قاضی باید بی‌طرف باشد گفت: اگر طرفین دعوا ثابت كنند قاضی و بازپرس از طرفین پرونده جانبداری كرده و یا از اقوام و آشنایان بوده است می‌تواند درخواست رد دادرسی كند. اعلمی در عین حال گفت: بخش عمده ساكنان جنوب تهران و شرق تهران به دلیل تركیب جمعیتی به احمدی‌نژاد رای دادند. وی گفت: من از شهرهای حوزه انتخابیه خود یعنی آذربایجان استعلام كردم به جز تبریز، اردبیل و ارومیه در برخی روستاها بیشترین رای را به احمدی‌نژاد دادند. وی افزود: اما نخبگان جامعه كه آنها را در خیابان دیدیم و دانشگاهیان كه نحوه برخوردشان را می‌بینیم به كسانی جز احمدی‌نژاد رای دادند. نماینده سابق مجلس گفت: برخلاف آنچه وانمود می‌شود موسوی 23 میلیون رای نیاورده است. اعلمی سپس تجمع حامیان احمدی‌نژاد در میدان ولی‌عصر را زیر سوال برد و گفت: البته از نظر من به عنوان یك حقوقدان هیچ كدام از اینها نمی‌تواند دلیل باشد بلكه جزو شواهد و قرائنی است كه باعث شده است آن احساس به وجود آید.

ناصر قره باغی در مناظره با اكبر اعلمی گفت: من هم با شعار درود بر خاتمی موافقم چون اشتباهات زیادی كرد كه باعث شد، دست جریان نفاق رو شود. وی افزود: در جبهه مقابل افرادی مثل خاتمی به خاطر حرفهایی كه می زنند و رسوایی هایی كه به بار می آورند برای ما نعمت است. وی در ادامه گفت: كسانی كه اهل انصاف هستند بروند و یكبار دیگر حرفها و مواضع خاتمی را در دوران ریاست جمهوری مرور كنند و ببینند ایشان چقدر مواضع اسراییلی داشت و تا چه حد از مردم مظلوم فلسطین اعلام حمایت كرد. قره باغی گفت: خاتمی كسی بود كه قبل از انتخابات در كشورهای عربی و غربی دوره افتاد و برای هزینه انتخابات اعانه جمع كرد. این كارشناس در پاسخ به افرادی كه در این جلسه مناظره شعار مرگ بر دیكتاتور می دادند، گفت: دیكتاتور كسی است كه قبل از اعلام نتایج انتخابات می گوید من برنده انتخابات هستم. وی در پاسخ به اظهارات اعلمی مبنی بر این كه اگر امروز شهید باكری زنده بود اولویت را به مردم كشور خودش می داد و در چنین شرایطی به غزه نمی پرداخت گفت: شما موضع هشت سال دولت اصلاحات را علیه اسراییل برای ما بگویید كه چقدر علیه اسراییل بود و چه قدر در دفاع از فلسطین موضع گرفت. قره باغی در پاسخ به این سخن اعلمی كه بعد از انقلاب انتخابات واقعی در كشور برگزار نشده است، گفت: اگر انتخابات در این كشور واقعی نیست چرا شما شركت می كنید و چگونه به واسطه همین انتخابات مدتی نماینده مجلس بودید. وی افزود: شما كه می گویید انتخابات در كشور واقعی نیست پس چرا مردم در هر دوره از انتخابات بیشتر از دوره های قبل شركت می كنند. قره باغی ضمن تقدیر از اعلمی به خاطر استفاده از عبارت تخلف در انتخابات به جای تقلب گفت: در تمام دوره های انتخابات تخلفاتی صورت گرفته و در زمان جریان اصلاحات دعواهای انتخاباتی بین خود اصلاح طلبان بود به حدی كه در انتخابات شوراها اختلافات آنها به جایی رسید كه نزدیك بود به روی هم چاقو كشی كنند. وی در پاسخ به اظهارات اعلمی در خصوص شورای نگهبان گفت: بیان عملكرد شورای نگهبان و ایراد گرفتن به آن هرگز سندی برای اثبات تخلف در انتخابات محسوب نمی شود، ضمن این كه نمایندگان آقای میر حسین سر صندوقها حاضر بودند و ناظر انتخابات بودند. قره باغی افزود: آقای اعلمی در مورد شورای نگهبان گفت كه قاضی باید بی طرف باشد در حالی كه شورای نگهبان وظیفه اش حمایت از قانون اساسی و اسلام است و وقتی كه برخی كاندیداها و آقای خاتمی صحبت هایی بر خلاف موازین اسلام می كنند و می گویند كه از سكولاریزم گریزی نیست، شورای نگهبان موظف است در مقابل چنین رویكردهایی موضع بگیرد. در ادامه این مناظره اعلمی در بخشی از سخنان خود گفت: با شعار مرگ بر روسیه و مرگ بر آمریكا مخالف هستم. وی در ادامه گفت: البته با شعار مرگ بر اسراییل موافقم چون جزء ایدئولوژی های ماست. اعلمی اظهار داشت: من به موضع میرحسین هم خرده می گیرم كه شب قبل از اعلام نتایج انتخابات اعلام كرد كه پیروز انتخابات است، هر چند خبرگزاری های دولتی هم همان شب پیروزی احمدی نژاد را تیتر اول خروجی های خود قرار دادند. 

قره باغی گفت: در ماجرای كهریزك یكی ازقاضی های دادگاه انقلاب و حامی موسوی دستور داده است. ناصر قره باغی در مناظره با اكبر اعلمی در پاسخ و پرسشی درباره ماجرای كهریزك گفت: در حالی كه زندان اوین برای هزار نفر پیش بینی شده است باید معلوم شود به سفارش چه كسی 160 نفر به كهریزك می روند؟ وی افزود: مقام معظم رهبری بلافاصله بعد از اطلاع از این موضوع دستور تعطیلی بازداشتگاه را صادر می كنند و اولین كشته در این ماجرا در حین برگشت بود. قره باغی گفت: ما می دانیم چه كسی چنین سفارشی را كرده و این را در كاسه مرتضوی گذاشته است. وی گفت: این فرد یكی از قاضیان دادگاه انقلاب و طرفدار موسوی است. وی از دانشجویان خواست در این موضوع تحقیق كنند. این كارشناس مسایل سیاسی با بیان این كه ما از عوامل تحریك كننده اغتشاشات، فهرست بلند بالا داریم كه مستند است گفت: بالاترین تحریك این بود كه بدون ارایه هیچ سندی گفتند تقلب شده است. قره باغی با اشاره به اظهارات اعلمی در این مناظره گفت كه من خوشوقتم كه آقای اعلمی می گوید كه تقلب نشده است. علمی هم گفت من نگفتم كه تقلب نشده و قره باغی افزود: شما گفتید قرائن و شواهد چنین احساسی را بوجود آورده است، اما با قرائن و شواهد نمی توان عمل كرد زیر اگر چنین باشد ما از رقیب هم قرائن و شواهد داریم. قره باغی گفت: شما از سال 1376 ما را متهم به بی سوادی می كردید و می گفتید علم نظرسنجی را نمی دانید تا نتایج انتخابات را پیش بینی كنید. وی گفت: اكنون چرا تمام نظر سنجی ها به جز نظر سنجی های ستادهای موسوی و حتی نظرسنجی های آمریكایی ها، اروپایی ها و مراكز بی طرف پیروزی یك نامزد را پیش بینی می كند به آن بی اعتنا هستید. وی سپس از آنچه كه شكنجه سفید گفته می شود، نام برد و گفت‌: اگر استخر، ماساژور، وبلاگ و غذاهای آنچنانی شكنجه است ای كاش ما را شكنجه بدهند. قره باغی با اشاره به هشت سال اسارت خود گفت: من باید به شما توضیح بدهم تا معنای شكنجه را متوجه بشوید. وی با اشاره به بخش دیگری از اظهارات اعلمی درباره موضع رهبری ، گفت: من از شما سئوال می كنم آیا این دو موضع فرقی با هم ندارد؟ قره باغی افزود: در حالی كه هنوز شمارش آرا تمام نشده، نامزدی اعلام پیروزی می كند، اما فردای انتخابات طبق روال هر دوره رهبری به مردم تبریك می گوید. وی در پاسخ به اظهارات دیگر اعلمی كه ادعا كرد احمدی نژاد مخالفان خود را خس و خاشاك نامیده است و این از عوامل بحران انتخابات است، گفت كه من خواهش می كنم یك جلسه فیلم سخنرانی احمدی نژاد در میدان ولیعصر را پخش كنند. وی گفت: چگونه كسی كه به 40 میلیون رای دهنده تبریك می گوید، طرفداران نامزد دیگر را خس و خاشاك می نامد. قره باغی گفت: احمدی نژاد گفته است اراذل و اوباشی كه اغتشاش كرده اند خس و خاشاك می باشند. وی كه بارها سخنانش از سوی طرفداران جنبش سبز قطع می شد، گفت: مگر طرفداران موسوی بانك آتش زده اند و یا با كوكتل مولوتف به پایگاه بسیج حمله كرده اند كه خود را این گونه می پندارند. این تحلیلگر با اشاره به سخنان اعلمی كه به نقل از قالیباف گفت كه‌ سه میلیون نفر در تهران به خیابانها ریخته اند، گفت: دو میلیون و 300 هزار نفر به موسوی رای داده اند چگونه سه میلیون نفر به تظاهرات آمده اند. وی گفت: روز قدس چند میلیون بوده اند این به معنای ریزش است، وقتی مردم دیدند كه حرفها بی منطق است و سندی برای تقلب وجود ندارد و بلكه با رادیو اسراییل و آمریكا همسویی می شود، كنار كشیدند. قره باغی افزود: من دوستان ایثارگری دارم كه در ستاد موسوی بوده اند چون فكر می كردند وی در خط امام و همسنگر همت و باكری است، اما وقتی دیدند با رادیو آمریكا و اسراییل همسو است كنار كشیدند. وی گفت كه حاضر است این افراد را به این گونه جلسات دعوت كنند تا مطالبشان را بگویند. قره باغی سپس گفت: چرا موسوی از اسراییل و رادیو آمریكا اعلام برائت نمی كند. وی با اشاره به این گفته اعلمی درباره فرزند آیت الله جنتی، گفت: افتخار جنتی، گیلانی و مشكینی این است كه فرزندان خود را اعدام كرده اند. گیلانی خود حكم اعدام فرزندش را داد. قره باغی افزود: چرا فرزندان آقایان امروز اعدام نمی شوند. وی سپس با اشاره به خاطره ای از شهید رجایی گفت: فردی در حضور شهید رجایی به او توهین می كند، اما شهید رجایی پس از رفتن آن فرد به همراهش می گوید امروز یقین كردم انقلاب ماندگار است. این كارشاس مسایل سیاسی افزود: وقتی افراد آزادند به هر كسی فحش بدهند (‌اشاره به اهانت به مقامات كشور در این مناظره) به كوری چشم دشمنان انقلاب ماندگار است چون افراد می دانند كسی در نظام با آنان كاری ندارد و این از موضع اقتدار است. وی گفت: حتما آزادی است كه برخی نامه سرگشاده به رهبری می نویسند و می گویند باید جام زهر را بنوشید. وی در واكنش به اظهارات دیگر اعلمی كه گفت كه اگر با سهمیه وارد دانشگاه می شدم روزی پنجاه بار شعار مرگ بر ضد ولایت فقیه می دادم، گفت: سهمیه مال دانشگاه آزاد است نه مال دانشگاه دولتی. قره باغی با بیان این كه تمامی اظهارات اعلمی پاسخ قاطع دارد، گفت: كسانی مردم را سركوب می كردند كه سال 64 و 65 در خیابانهای تهران زنجیر می كشیدند و سر مردم و جوانان را می تراشیدند. وی گفت: دولت موسوی تحمل انتقاد روزنامه رسالت را نداشت و روزنامه سلام كه رهبری مخالف تعطیلی آن بود با فشار هاشمی رفسنجانی تعطیل شد. قره باغی در واكنش به استناد اعلمی به اجرا نشدن اصل 27 قانون اساسی گفت: خوب است به اصل 40 هم توجه شود، آزادی اجتماعات در صورتی ممكن است كه مخل آزادی و امنیت عمومی نشود.

همچنین در حالی نشست روز دوشنبه "سوء تفاهم بزرگ" در دانشكده فنی دانشگاه تهران آغاز شد كه برخی دانشجویان انجمن اسلامی این دانشكده از روز قبل مطالبی را بر روی تابلوی برد انجمن خود علیه سخنرانان این نشست از جمله محمدحسین صفار هرندی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت نهم نصب كرده بودند.
همچنین برگه هایی درباره درخواست آزادی افرادی همچون محسن میردامادی، بهزادنبوی، احمد زیدآبادی و عبدالله مومنی كه پس از اغتشاشات اخیر تهران دستگیر شده اند، بر روی برد این انجمن به چشم می خورد.
نشست بسیج دانشجویی مصادف با برنامه اعلام شده ساعت13 با پخش سرود جمهوری اسلامی آغاز شد. درحالی كه تعدادی از حاضران كه مچ بند، تسبیح و پارچه های سبز به دست داشتند، برخلاف سایر دانشجویان ترجیح دادند به احترام این سرود بلند نشوند.

تذكرهای مداوم مجری برنامه برای رعایت نظم نشست بارها با "هو" كردن این افراد و اعتراض های آنان مواجه شد. تریبون آزاد، نخستین بخش از این نشست بود كه طی آن چهار نفر به عنوان منتقد دولت و 2 نفر به عنوان موافق دولت نظرات خود را بیان كردند.

پویا امرالهی صاحب امتیاز نشریه دانشجویی 88 با اعلام اینكه "جوانان اصلاح طلب می خواهند روز هشتم آبان ماه را روزه سیاسی بگیرند،" به انتقاد از فعالیت های دولت نهم پرداخت.
وی با بیان اینكه قبول دارم اتفاقات پس از انتخابات برنامه ریزی شده بود، افرادی همچون میردامادی ،تاج زاده و نبوی را به عنوان "خط امامی" لقب داد و گفت: گروه‌هایی می خواهند محسن سازگارا را نماد جنبش سبز معرفی كنند، در حالی كه اینچنین نیست.
وی اظهار داشت: باید تریبونی در صدا و سیما به ما اختصاص داده شود.
گفته های امرالهی در حالی اظهار می شد كه صدای سوت و كف موافقان وی با "هو" كردن مخالفان او همراه بود به طوری كه مجری تذكر داد دانشگاه را با استادیوم اشتباه نگیرید كه این حرف مجری با واكنش برخی دانشجویان همراه شد.
امیرحسین ثابتی مسئول بسیج دانشجویی دانشكده حقوق دانشگاه تهران با بیان اینكه كسانی كه در خیابان می ریزند این جا هم سوت و كف می زنند، به افراد مخل نظم جلسه گفت: ما جامعه مدنی را با حركات شما شناخته ایم.
ثابتی اقدام میر حسین موسوی را در اعلام برنده شدن در انتخابات پیش از پایان رای گیری، "دیكتاتوری اقلیت" خواند و ادامه داد: چرا كسی باید دارای مصونیت آهنین باشد و چرا فردی مانند مهدی هاشمی باید در لبنان باشد و به كشور برنگردد؟ اگر او بی گناه است باید از خود دفاع كند.
وی همچنین با اشاره به ادعای شكنجه شدن حجاریان برای اعتراف كردن گفت: چرا الان كه حجاریان آزاد شده است، حرف خود را پس نمی گیرد؟ دیكتاتوری یعنی اینكه حجاریان به نتیجه ای می رسد اما شما قبول نمی كنید. سخنان ثابتی با "هو" كشیدن افراد منتقد دولت همراه شد. 

محمد باقری دانشجویی كه خود را بی طرف می خواند، در این تریبون آزاد با طرح این پرسش كه بسیج و سپاه چه ارتباطی با یكدیگر دارند؟ از مسئولان این تشكل درخواست پاسخ كرد كه مسوولان برگزاری این نشست وی را به سخنان رهبر انقلاب در اردیبهشت 86 ارجاع دادند.
باقری همچنین مدعی شد كه موج سبز در روزهای نخست پس از انتخابات شعار رای من كجاست را سرمی داد اما پس از آن می خواست رای خود را پس بگیرد.
همچنین وی برگزاری جلسات مباحثه رودررو پس از انتخابات را مانع از وقوع حوادث جاری دانست. 

روزبهان امیری دیگر منتقد دولت بود كه با بیان اینكه هواداران جنبش سبز به دنبال اغتشاش نیستند، ایجاد فضای آرام را سبب طرح دیدگاه‌های این گروه خواند.
وی همچنین با اشاره به اتفاقات پیش آمده در كوی دانشگاه خواستار رسیدگی و مجازات عاملان و آمران این حادثه شد.
امیری همچنین به ذكر گفته یكی از افرادی پرداخت كه گویا با حجاریان ملاقاتی داشته است. وی بدون اینكه نامی از فرد مورد نظر ببرد، اظهار داشت: آن فرد از حجاریان پرسیده است شنیده ایم از شورای مركزی حزب مشاركت استعفا دادید؟ كه حجاریان با خنده پاسخ می دهد می خواهم عضو شورای مركزی سازمان شوم!
این دانشجو بیان كردكه جنبش سبز وفادار به انقلاب 57 است.

سخنگوی بعدی اشتری با اشاره به هیاهوهای منتقدان حاضر در جلسه گفت: خاتمی موقع تحویل دادن ریاست جمهوری گفته بود كه با این جماعت نمی توان به جامعه مدنی رسید كه وضع موجود نیز این را ثابت می كند.
وی در پاسخ به صحبت های باقری درباره موج سبز گفت: مردم نباید در خیابان می ریختند بلكه نماینده آنان می توانست به دنبال خواست آنان برود.
هنگامی كه اشتری به حمایت آقای منتظری از موسوی و جریان طرد شدن او از سوی امام خمینی اشاره داشت، تعدادی از دانشجویان كه مچ بند های سبز رنگ به دست داشتند، شروع به شعار كردند كه مجری برنامه قصد داشت برای حفظ نظم این افراد را به بیرون سالن راهنمایی كند اما سایر طرفداران موسوی با فریادهای "دروغگو و دیكتاتور" قصد اخلال در جلسه و ترك محل را داشتند.

یكی دیگر از منتقدان دولت محمدحسین صفار هرندی را مخاطب قرار داد و از او درباره عملكرد برخی از اعضای دولت نهم پرسید. 

هیاهوی علی كاظمی در سالن سبب شد كه مجری برنامه خواهان خارج شدن وی از سالن شهید چمران شود اما كاظمی در مقابل این درخواست مقاومت كرد كه مجری برنامه خطاب به او گفت: آقای كاظمی ما می‌دانیم كه شما نماینده جریانی هستید كه همواره هوچی‌گری می‌كند اما نمی‌دانم چرا حراست در مقابل شما مماشات می‌كند. 

در حالی كه مسئولین برنامه علی كاظمی را به بیرون از سالن هدایت می‌كردند، حامیان موسوی و سبزهای حاضر در سالن از جای خود برخاسته و ضمن برهم زدن نظم جلسه رو به درب‌های خروجی رفتند اما از سالن خارج نشدند و ایستاده به سردادن شعار پرداختند. 

این عده در حالی كه از سالن خارج نمی‌شدند و با شعارهای خود مانع از ادامه برنامه می‌شدند، سرانجام خواستار عذرخواهی مجری برنامه برای حضور در سالن شدند كه مجری برنامه نیز با قبول این درخواست اظهار داشت: من قبول می‌كنم و از تمام دانشجویانی كه با آرامش در سالن نشسته‌اند و خواهان ادامه برنامه هستند، عذرخواهی می‌كنم اما از كسانی كه نظم سالن را بر هم می‌زنند عذرخواهی نمی‌كنم. 

آخرین نماینده جریان مخالف دولت در حالی به سخنرانی درتریبون آزاد پرداخت كه صفار هرندی در سالن حاضر شده بود. حمدیه به نمایندگی از مخالفین دولت خطاب به صفارهرندی گفت: سوال من این است كه شما علیرغم شناخت طیف مقابل چه طور به امثال ما لقب منافق و كافر می‌دهید؟ 

 دشتبانی از اعضای سابق شورای مركزی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشكی تهران، كارمند جهاد دانشگاهی و از حامیان موسوی كه به عنوان عوامل اصلی هیاهوكنندگان در سالن حاضر بود، در بین سخنان قره‌باغی به مقابل جایگاه رفته و همواره اعتراضاتی را نسبت به سخنان او اعلام می‌كرد كه سرانجام به ایجاد درگیری در سالن و برهم خوردن نظم برنامه شد. 

بخش پایانی برنامه كه به سخنرانی صفارهرندی اختصاص داشت در حالی آغاز شد كه حامیان موسوی با شعارهای مختلف فضای سالن را متشنج كرده بودند و هر طیفی شعار مد نظر خود را در پاسخ به جناح مقابل فریاد می‌زد. 

صفار هرندی در ابتدای سخنان خود در واكنش به هیاهوی حامیان موسوی گفت: این كار عادت تاریخی دوستان شما است و حتی به یاد داریم كه شما،‌خاتمی محبوب خود را نیز در همین دانشگاه هو كردید. البته این كار زمانی آغاز شد كه خاتمی به انحراف اصلاحات اشاره كرد. 

سخنان صفارهرندی درخصوص آمار كشته شدگان حوادث اخیر كه در بین آنها 10 نفر نیز از بسیجیان بودند اشاره كرد كه با استقبال بسیجیان دانشگاه تهران همراه شد و شعار "حسین حسین، شعار ماست، شهادت افتخار ماست " را سر دادند. 

در ادامه برنامه زمانی كه صفار هرندی از تلاش موسوی برای پایان فضاحت‌های موجود سخن می‌گفت، یكی از حامیان لنگه‌كفشی را به سوی جایگاه برنامه پرت كرد كه در بین راه بر سر دانشجویان دختر بسیجی فرود آمد. البته صفار نیز درواكنش به این حركت در حالی كه لبخند به لب داشت؛ گفت: لطف كنید و علامت مدنیت را به سوی ما پرت نكنید. 

در این هنگام دانشجویان لنگه كفش پرت شده را بروی جایگاه برده و تحویل صفار دادند و او نیز در حالی كه لنگه‌كفش را در دستان خود گرفته بود، گفت صاحب این كفش بعد از جلسه بیاید و كفشش را تحویل بگیرد. البته دانشجویان بسیجی درهمین زمان شعار "آزادی اندیشه، با لنگه‌كفش نمی‌شه " را در سالن فریاد زدند

حسين شريعتمداري در ستون نكته كيهان نوشت:
شايد عده اي- مخصوصاً برخي از عزيزان پاك نيت- اين سخن را «گزاف» و يا «ادعاي خلاف» تلقي كنند كه تشكيل يك جمع با عنوان «شوراي برون رفت از شرايط كنوني» و يا تحت هر نام و تابلوي ديگري، نظير «شوراي حكميت»! «شوراي حل اختلاف» و... ادامه همان كودتاي مخملي نافرجام و شكست خورده سران فتنه است! با اين تفاوت كه سران فتنه با فرمول ديكته شده بيگانگان در پي كودتا عليه انقلاب و نظام و آموزه هاي امام بوده اند و مي دانستند چه مي كنند ولي شماري از كساني كه شوراي به اصطلاح «برون رفت از شرايط كنوني»! را پيشنهاد كرده و دنبال مي كنند، بي آن كه بخواهند و بدانند در همان ميدان گام برمي دارند.

مگر كودتاي مخملي و نافرجام اخير چگونه طراحي شده بود؟ و مقابله با نظام اسلامي را از چه راهي دنبال مي كرد؟ سران فتنه با فرمول برگرفته از نظر مشترك «جرج سوروس، جين شارپ و مايكل لدين» ادعاي مضحك تقلب در انتخابات را پيش كشيدند و با حمايت سرويس هاي اطلاعاتي آمريكا، انگليس و اسرائيل و رسانه هاي بيگانه و رسانه هايي كه در داخل كشور به اختيار گرفته بودند، در اين دروغ بزرگ دميدند. ادعاي تقلب در انتخابات آن هم در مقياس 11 ميليوني، به آساني قابل نفي بود، ولي سران فتنه- باز هم مطابق فرمول ديكته شده مورد اشاره- به هيچيك از راهكارهاي قانوني تن ندادند، و به جاي آن، آشوب و بلوا آفريدند. چرا؟! زيرا، هدف نهايي اين پروژه، اعلام بي اعتباري ساختار قانوني و حقوقي كشور بود، بنابراين، چنانچه به راهكارهاي قانوني تن مي دادند، علاوه بر آن كه دروغ بودن ادعاي تقلب، برملا مي شد، از هدف اصلي پروژه و فرمول مشترك سوروس، لدين و شارپ دور شده بودند. سران فتنه مأموريت داشتند كه مقابله با نظام اسلامي را از شكستن ساختار قانوني آن آغاز كنند. دقيقاً به همين علت بود كه «ابطال انتخابات» را به عنوان ترجيع بند خواسته خود تكرار مي كردند.

اكنون به اين نكته توجه كنيد. وقتي از سران فتنه سؤال مي شد كه بر فرض ابطال انتخابات، باز هم انتخابات بعدي با همين ساختار قانوني تكرار خواهد شد و شما كه اين ساختار را زير سؤال مي بريد درباره انتخابات بعدي- بر فرض محال ابطال- چه نظري داريد؟ پاسخ مي دادند كه انتخابات بعدي بايد زيرنظر يك شورا و بدون دخالت وزارت كشور، شوراي نگهبان و... صورت پذيرد!! و اين، يعني اعلام بي اعتباري قانون اساسي و شكستن ساختار و چارچوب مشروعيت و مقبوليت نظام اسلامي، و به بيان ديگر، ترجمان ديگري از براندازي نظام كه دقيقاً و با صراحت در فرمول مشترك و ديكته شده «سوروس، لدين و شارپ» آمده بود.

اكنون از برخي عزيزان پاك نيت- تاكيد مي شود كه فقط برخي از آنها- بايد سوال شود آيا «شوراي حل اختلاف»! يا «شوراي برون رفت از شرايط كنوني» و يا هر اسم ديگري كه بر آن نهاده اند، مفهومي غير از دور زدن ساختار قانون نظام دارد؟ و آيا اين حركت بي آن كه افراد خوش نيت ياد شده بخواهند، ادامه همان كودتاي مخملي نافرجام نيست؟! سران فتنه در پي حذف قانون اساسي و بي اعتبار كردن سازوكارهاي قانوني نظام بودند و شما هم متاسفانه بي آن كه متوجه باشيد همان ساز بدصدا را با نواي به ظاهر خوشايند ديگري مي نوازيد!

مگر جمهوري اسلامي ايران، قانون اساسي، دستگاه قضايي و راه كارهاي تعريف شده قانوني ندارد كه راه كاري بيرون از اين چارچوب پيشنهاد مي كنيد؟ مي فرمائيد شوراي موردنظر شما قصد حكميت دارد! خب! مگر وظيفه تعريف شده دستگاه قضايي چيزي غير از حكميت است؟! چرا نبايد صدور حكم دراين باره به مرجع قانوني آن يعني دستگاه قضايي سپرده شود؟! اگر سران فتنه و ديگر عوامل وابسته به آنها گناهكار نيستند كه دستگاه قضايي كشور حكم بر برائت آنان صادر مي كند و اگر گناهكارند-كه هستند و جنايات فراواني مرتكب شده اند- باز هم مجازات مجرمان وظيفه دستگاه قضايي است نه فلان شورا.

يكي از عزيزان كه نگارنده احترام فراواني براي ايشان قائل است و سوابق انقلابي، فداكاري، مراتب تدين و پاكبازي وي غبطه انگيز است در مصاحبه اي ضمن تأكيد بر فتنه اخير و اهداف شومي كه دشمنان بيروني دنبال مي كردند، درباره سران فتنه فرموده اند «موسوي و كروبي و خاتمي از خانواده انقلابند و آنها را مفت به دست نياورده ايم كه مفت از دست بدهيم»! اين حسن ظن ايشان قابل تقدير است، اما مگر جمهوري اسلامي، قانون اساسي، اقتدار نظام اسلامي و... مفت به دست آمده اند كه مفت از دست بدهيم؟! سران فتنه با مديريت دشمنان بيروني و همخواني و همصدايي با تمامي گروههاي ضدانقلاب نظير منافقين، سلطنت طلب ها، ماركسيست ها، بهايي ها و... به جان نظام اسلامي كه خونبهاي شهيدان است افتاده بودند. و اگر درايت برخاسته از نگاه ملكوتي رهبرمعظم انقلاب و آمادگي و ايستادگي ملت نبود، تاكنون بارها ايران اسلامي را به آمريكا و اسرائيل و انگليس تحويل داده بودند. موقعيت اين جماعت با اهميت تر است يا خون صدها هزار شهيد كه پاي اسلام و انقلاب و نظام ريخته شده است؟!
و بالاخره، از آنجا كه استاد عزيز ياد شده همواره يار وفادار و فداكار امام(ره) و رهبرمعظم انقلاب بوده و هستند، اشاره به اين نكته ضروري است كه حضرت امام(ره) نيز در نامه معروف 6/1/68 خود براي عزل آقاي منتظري خطاب به او مي نويسند«شما حاصل عمر من بوديد»، يعني مفت به دست نيامده ايد! ولي وقتي پاي اسلام و انقلاب و نظام در ميان باشد، «حاصل عمر» خود را نيز كنار مي گذارند.

با عرض سلام خدمت همه وطن دوستان و آزادگان ایرانی

از طیق لینک زیر می توانید شکواییه تنظیم شده بر علیه قانون گریزان وقایع اخیر را امضا کنید

موج قانون

سيد محمود كاشاني ، استاد حقوق دانشگاه شهيد بهشتي:
آقاي موسوي!
قانون و دموكراسي را زير پا گذاشتيد
استاد دانشگاه شهيد بهشتي در بيانيه‌اي تاكيد كرد: آقاي موسوي نمي‌توانند با استناد به اصل 27 قانون اساسي، كشيدن مردم به صحنه راهپيمايي را قانوني جلوه دهند، ايشان مسؤول مستقيم پيامدهاي خشونت آميز اين تجمعات بدون مجوز و وارد شدن آسيب‌هاي سنگين به جان و مال مردم و اموال عمومي و به خطر افكندن امنيت ملي كشور هستند.
در بيانيه دكتر سيد محمود كاشاني، استاد دانشكده حقوق دانشگاه شهيد بهشتي در خصوص انتخابات دهم رياست جمهوري آمده است: با برگزاري انتخابات دوره دهم رياست جمهوري و اخذ رأي روز جمعه 22 خرداد آقاي ميرحسين موسوي در ساعات پاياني اخذ رأي با ادعاي پيروزي در اين انتخابات اعلام كرد اگر نتيجه ديگري غير از پيروزي او اعلام شود از همه امكانات قانوني براي احقاق حقوق ملت ايران استفاده خواهد كرد. با اعلام نتايج اوليه شمارش آرا از سوي وزارت كشور روشن گرديد كه ادعاي پيروزي از سوي ايشان بي‌پايه بوده و آرا ي رقيب وي بيش از دو برابر و بالاتر از اكثريت مطلق آرا نيز بوده است. آقاي ميرحسين موسوي در بروشورهاي تبليغاتي و نطق‌هاي انتخاباتي خود با شعار قانون گرايي وارد عرصه انتخابات شدند. انتظار مي‌رفت در عمل به اين شعار پايبندي نشان دهند و اگر از نتايج اعلام شده ناراضي است و يا قصد اعتراض به آن را دارند از روش‌هاي ‌مسالمت‌آميز احقاق حق كه در قانون پيش‌بيني شده است پيروي نمايند.
در ادامه اين بيانيه آمده است: قانون انتخابات رياست جمهوري اسلامي ايران مورخ 11/4/1364 در فصل هفتم «شكايت و نحوه رسيدگي» نسبت به شيوه برگزاري انتخابات را پيش‌بيني كرده است. تبصره يك ماده 80 تصريح مي‌كند: «كساني كه از نحوة برگزاري انتخابات شكايت داشته باشند مي‌توانند ظرف سه روز از تاريخ اخذ رأي ، شكايت مستند خود را به ناظرين شوراي نگهبان يا دبيرخانه اين شورا تسليم دارند». ماده 78 اين قانون نيز شوراي نگهبان را مرجع صالح براي رسيدگي به شكايات دانسته و ماده 79مقرر ساخته است اين شورا ظرف يك هفته و حداكثر ده روز پس از دريافت نتيجه انتخابات رياست جمهوري نظر قطعي خود را به وزارت كشور و از طريق‌ رسانه‌ها به اطلاع مردم خواهد رساند. اين قانون در هنگام نخست وزيري آقاي ميرحسين موسوي تصويب شده و لايحه آن در دولت ايشان به تصويب رسيده و در ادوار گذشته انتخابات رياست جمهوري ملاك عمل بوده است. اگر مستندات واصله به ايشان آن چنان كه در بيانيه نخست وي آمده است نشان دهنده «تخلفات و كارشكني‌هاي متعدد و نارسايي‌هاي گسترده» بوده است مي‌توانستند اين مستندات واصله را كه از بيش از 40 هزار نماينده خود در صندوق‌هاي اخذ رأي به دست آورده بودند به هيأت‌هاي اجرايي و شورا‌ي نگهبان ارائه دهند. اگر ايشان مدعي وقوع تقلب در آرا آن هم در چنين سطح گسترده اي هستند، تكليف داشته‌اند مستندات و دلايل خود را براي حفظ حقوق هواداران خود به مرجع رسيدگي به شكايات ارائه كنند و با همه امكانات در مقام اثبات ادعاي خود برآيند و اين حق مسلم ايشان بوده است. ولي نامبرده در بيانيه دوم خود كه روز 23 خرداد روي سايت ايشان گذارده شده راه و روش پيش‌بيني شده در اين قانون را رها كرده و اعلام داشتند: «‌اينجانب امروز طي نامه اي تقاضاي خود را مبني بر ابطال نتايج انتخابات اخير به شوراي نگهبان ارائه كردم و اين كار را تنها راه حل بازگشت اعتماد عمومي و حمايت مردم از دولت مي‌دانم» و در همين بيانيه از مسؤولان درخواست كردند: «مجوز برگزاري يك راهپيمايي بزرگ در تمامي شهرهاي كشور به ما داده شود تا در طي آن مردم فرصتي براي نمايش مخالفت خود با شيوه برگزاري انتخابات و نتايج آن را پيدا كنند». فرزند آيت الله كاشاني در بيانيه خود تاكيد كرده است: درخواست ابطال نتايج انتخابات و توسل به راهپيمايي براي دستيابي به اين هدف از سوي يكي از نامزدهاي انتخابات پيش از پيمودن روش‌هاي پيش‌بيني شده در قانون براي رسيدگي به شكايات، نقض آشكار قانون و سرپيچي از اجراي آن است. نامزد شركت در انتخابات يكي از بازيگران اين صحنه است. ديگر نامزدها، توده‌هاي ميليوني راي دهندگان كه در روند انتخابات مشاركت كرده‌اند و دستگاه‌هاي اجرا و نظارت، ديگر بازيگران اين صحنه هستند. در هيچ شرايطي يكي از نامزدها حق ندارد نظر خود را به ديگران تحميل كند و بي‌درنگ پس از اعلام نتايج انتخابات درخواست ابطال آن را بنمايد. اين يك خواسته فراقانوني است.
استاد دانشگاه شهيد بهشتي با انتقاد از يكي از كانديداها گفت: اگر آقاي ميرحسين موسوي نظام انتخابات رياست جمهوري و شيوه برگزاري آن را قبول ندارد چرا در اين انتخابات شركت كرده است و اگر راه حل شركت در انتخابات را به عنوان يك اصل پذيرفته شده در همه نظام‌هاي مردمسالار و يك روش مسالمت‌آميز براي دگرگوني دوره‌اي دولتمردان برگزيده است چرا با ادعاي وقوع تقلب در انتخابات به جاي پيمودن روش‌هاي پيش‌بيني شده در قانون متوسل به تظاهرات خياباني شده‌اند؟ آيا در خيابان‌ها و ميادين شهر و در ميان احساسات و هيجانات كساني كه به خيابان‌ها كشيده شده‌اند مي‌توان صحت يا بطلان انتخابات را ثابت كرد؟‌ ‌كنارگذاردن ترتيباتي كه قانون براي احقاق حق پيش‌بيني كرده است و بهره برداري ابزاري از شهروندان براي دستيابي به هدفي كه روش‌هاي مقرر در قانون آن را تأمين نمي‌كند چيزي جز توسل به زور نيست و برخلاف اصول مردمسالاري است.
سيد محمود كاشاني در بيانيه خود خاطرنشان كرد: آقاي ميرحسين موسوي نمي‌توانند با استناد به اصل 27 قانون اساسي كه آزادي اجتماعات را پذيرفته است كشيدن مردم به صحنه راهپيمايي را قانوني جلوه دهند. زيرا اين اجتماعات و راهپيمايي‌ها با انگيزه باطل كردن انتخابات و دستيابي به يك هدف غير قانوني سازماندهي شده‌اند. بنابراين ايشان مسؤول مستقيم پيامدهاي خشونت آميز اين تجمعات بدون مجوز و وارد شدن آسيب‌هاي سنگين به جان و مال مردم و اموال عمومي و به خطر افكندن امنيت ملي كشور هستند.
نويسنده نامه تصريح كرده است: ‌ايشان اين حقيقت را كه قانون انتخابات، شوراي نگهبان را مرجع صالح براي رسيدگي به شكايات دانسته است به فراموشي سپرده و در نامه‌اي كه به محضر مبارك مراجع عظام و علماي اعلام ‌نوشته‌اند مدعي شده‌اند كه:« تمامي راه‌ها براي احقاق حق بسته شده است». و در بيانيه مورخ 30 خرداد 1388 افزوده اند: «از ما خواسته مي‌شود كه در اين شرايط شكايت خود را از طريق شوراي نگهبان پيگيري كنيم حال آنكه اين شورا در عملكرد خود چه قبل، چه حين و چه بعد از انتخابات عدم بيطرفي خود را به اثبات رسانده است و نخستين اصل در هر داوري رعايت بيطرفي است». اين استاد دانشگاه حقوق دانشگاه شهيد بهشتي در بخش ديگري از بيانيه خود از موضع‌گيري‌هاي ميرحسين موسوي نسبت به شوراي نگهبان انتقاد كرده و آورده است: ايشان با اينگونه اظهارات در برابر پرسش‌هاي بيشتري قرار مي‌گيرند. شوراي نگهبان بر پايه اصل 99 قانون اساسي و قانون انتخاباتي كه شخص ايشان لايحه آن را در دولت خود تصويب و به مجلس ارائه كرده است به عنوان دستگاه نظارت بر انتخابات تعيين شده است. ايشان پيش از اينكه در انتخابات رياست جمهوري شركت كنند از وجود اين قانون و اينكه مرجع نظارت بر انتخابات شوراي نگهبان است آگاهي كامل داشته‌اند. با اين حال اگر براين باور بوده‌اند اين شورا چه قبل و چه حين و چه بعداز انتخابات عدم بيطرفي خود را به اثبات رسانده است و بنابراين چنين انتخاباتي آزاد و عادلانه نيست چرا در روند برگزاري اين انتخابات حضور يافته و مردم را دعوت به شركت در انتخابات كرده است‌؟ اگر ايشان به چنين باوري رسيده بوده‌اند مي‌بايست از شركت در انتخابات خودداري و در همان آغاز كار به دليل برگزار نشدن انتخابات آزاد و عادلانه راه و روش اعتراض اجتماعي و راهپيمايي را در پيش مي‌گرفتند. در حالي كه ايشان حداقل دو ماه پيش از تاريخ آغاز تبليغات انتخاباتي اعلام نامزدي كرده و وارد فعاليت‌هاي انتخاباتي شدند. چرا در آن دوران و سپس در برگزاري مراحل رسمي انتخابات و در سخنراني‌هاي خود در اجتماعات انتخاباتي در تهران و شهرستان‌هاي گوناگون و سپس در سخنراني‌هاي تلويزيوني و مناظره‌هايي كه برگزار گرديد سخني در زمينه آزاد و عادلانه نبودن انتخابات و اينكه شوراي نگهبان بيطرف نيست بر زبان نياوردند؟
كاشاني گفت: چرا هنگامي كه شوراي نگهبان صلاحيت ايشان (موسوي)را به رغم پيشينه پرسش برانگيز وي تاييد كرد شوراي نگهبان را غير بيطرف ندانستند و از اعلام صلاحيت خود استقبال كردند و رسماً وارد عرصه انتخابات شدند؟ و اگر در همه اين مراحل سخني از نقض بيطرفي وزارت كشور و شوراي نگهبان به ميان نياورده‌اند چرا ‌پس از اعلام نتايج مقدماتي آرا خواستار ابطال نتايج انتخابات شده و مدعي ‌گرديده‌اند تمامي راه‌ها براي احقاق حق براي ايشان بسته شده است ؟ اين موضع‌گيري‌ها در تضاد با يكديگر هستند و اين يك قاعده مسلم حقوقي است كه هيچ كس نمي‌تواند موضع‌گيري‌هاي پيشين خود را در يك پرونده رها كند و به يكباره موضع جديدي بر خلاف مواضع گذشته خود اتخاذ نمايد.
اين استاد دانشگاه در ادامه بيانيه خود آورده است: رها كردن روند مسالمت آميز برگزاري انتخابات و اعلام نكردن شكايت به مرجع نظارت و كشيدن مردم به خيابان‌ها انگيزه‌اي به جز بهره‌برداري از نارضايي عمومي مردم نداشته است. در سه دهه گذشته دولت‌ها به حقوق مردم در زمينه‌هاي گوناگون تجاوز كرده و نارضايي مردم را برانگيخته‌اند. شرافتمندانه نيست كه عاملان و بانيان نارضايي عمومي مردم سخن از دفاع از حقوق مردم بر زبان آرند و از اين نارضايي‌ها در جهت رسيدن به مقاصد سياسي خود بهره برداري كنند. به ويژه كارنامه دوره هشت ساله نخست وزيري آقاي ميرحسين موسوي در برگيرنده بيشترين آسيب‌ها به حقوق مردم و تجاوز به اصول قانون اساسي بوده است. سلب مالكيت از سهامداران شركت‌ها و بركنار كردن مديران كاردان و كارآفرين بخش خصوصي با شعار حمايت از مستضعفان و تحميل اقتصاد دولتي به كشور كه زمينه ساز فقر عمومي و بيكاري گسترده مردم و گرفتار شدن نوجوانان اين مرز و بوم در دام بزهكاري ، اعتياد و سرخوردگي از زندگي بوده است ، سركوب آزادي‌هاي عمومي به ويژه آزادي قلم و بيان و صدور بخشنامه براي سانسور مطبوعات از سوي وزير ارشاد ايشان آقاي سيد محمد خاتمي، ‌نقض اصل تفكيك قوا و بازداشت يكي از ‌نمايندگان مجلس‌كه نقش پيشگام در طرح سؤال از وزيران ايشان را داشته است و زنداني كردن وي به مدت 28 ماه در دوره نمايندگي مجلس از سوي وزير اطلاعات ايشان با ناديده گرفتن مصونيت پارلماني مقرر در قانون اساسي براي نمايندگان ، امضاي تصويب نامه لايحه دادگاه‌هاي عام و حذف دادسرا و تقديم آن به مجلس كه باعث ويران شدن سازمان دادگستري كشور گرديد؛ اين‌ها گوشه‌هايي از كارنامه دوره هشت ساله نخست وزيري آقاي ميرحسين موسوي است.
سيد محمود كاشاني در خاتمه بيانيه خود تاكيد كرده است: ادعاي قانونگرايي از سوي ايشان (موسوي)در تبليغات انتخاباتي رياست جمهوري در تضاد كامل با كارنامه

خبرآنلاین - متن زیر گفت‌وگوی حضرت آیت‌الله خامنه‌ای با برنامه «خاطرات جبهه» سیمای جمهوری اسلامی ایران در سوم مهرماه 1363 است که برای نخستین بار به صورت مکتوب منتشر می‌شود.

داخل سوسنگرد تقریباً کسی را نداشتیم. به مردم گفته بودیم تخلیه کنید، نیروهای ارتش و سپاه هم کم بودند. یک سرگرد نیروی هوایی را فرمانده نیروهای مستقر در سوسنگرد کرده بودیم. یعنی هم ارتش و هم سپاه و نیروهای نامنظم ـ که تحت فرماندهی شهید چمران بود ـ تحت فرماندهی او بودند. البته تعدادی از بچه‌های افسر نیروی هوایی که با میل و رغبت داوطلب جنگ شده بودند آنجا بودند. 13- 12 افسر که یکی‌شان هم شهید شد. مدافعین شهر سوسنگرد همین عده قلیل بودند... گمان نمی‌کنم تعداد نیروها به 200 نفر هم می‌رسید. یقین داشتیم اگر عراقی‌ها سوسنگرد را بگیرند همه بچه‌ها قتل عام خواهند شد.

عصر 23 آبان و روز جمعه بود و ما در تهران جلسه شورای عالی دفاع داشتیم. قبل از آنکه بروم جلسه از ستاد ما سرهنگ سلیمی با من تماس گرفت. سرهنگ سلیمی، رئیس ستاد جنگ‌های نامنظم بود و چمران فرمانده این ستاد. ایشان با اضطراب تماس گرفت که سوسنگرد به شدت در فشار و آتش فراوان است و بچه‌ها استمداد می‌کنند، کاری هم که قرار بود انجام بگیرد، نگرفته. با لشکر 92 و سرهنگی که فرمانده لشکر بود توافق کرده بودیم حرکتی انجام بگیرد و به کمک بچه‌ها بروند اما هیچ مقدماتی برای آن فراهم نشده بود. اندکی بعد جلسه شورا تشکیل شد، بنی صدر سه ربع، نیم ساعتی دیر آمد.

وقتی وارد جلسه شد متوجه شدیم بنی‌صدر از جریان مطلع است و در اتاق دیگری با فرماندهان نظامی مسئله سوسنگرد را بررسی می‌کردند... در جلسه شورای دفاع مطرح کردم که اگر شهر را بگیرند این بچه‌ها شهید خواهند شد. خسارت شهادت بچه‌ها از خسارت گرفتن شهر بیشتر است. چون ما شهر را دوباره پس خواهیم گرفت اما بچه‌ها را به‌دست نمی‌آوریم. بنی‌صدر گفت من دنبال این قضیه هستم و ما هم زودتر جلسه را تعطیل کردیم که بنی صدر برود دنبال این کار و من دیگر خاطرم جمع شد.

صبح یکشنبه رفتم اهواز. از آشفتگی و کلافگی سرهنگ سلیمی و بچه‌هایی که آنجا بودند، فهمیدیم که هیچ کاری انجام نشده، خیلی اوقاتم تلخ شد... در این بین بنی صدر از دزفول با من تماس گرفت، شاید هم من تماس گرفتم، گفتم چنین وضعی است و بچه‌ها هیچ کاری نکردند و تو دستوری بده! او به من گفت خوب است شما به ستاد لشکر بروید آنها را نوازش بکنید و مسئولین لشکر را تشویقشان کنید، من هم از این طرف دستور می‌دهم، مشغول شوند و کار کنند.

... مرحوم چمران و آقای غرضی رفته بودند منطقه را از نزدیک بازدید کنند. ما رفتیم ستاد لشکر 92... مشکل عمده ما نیرو بود. لشکرهایمان محدود بود. به قول لشکری‌ها منها بودند... هم تجهیزات کم داشت هم نیرو. تجهیزات را می‌شد فراهم کرد اما نیرو را نه. گفتیم گروه رزمی 148 بیاید به کمک یک گروهانی از تیپ2 لشکر 92. این لشکر در آنجا مواضع و خطوطی داشت که جایز نبود رهایش کند. اما یک گروهان را می‌توانست رها کند. گفتیم آن گروهان با گروه 148 مرکز خراسان بیایند محور حمیدیه- سوسنگرد تا خط تماس را طی کنند و آنجا مستقر شوند. بعد تیپ 2 لشکر 92، که قبلاً در دزفول بود و حالا مأمور شده بود به اهواز بیاید، از خط عبور کند. یعنی بیاید و از لابه‌لای اینها حمله کند. بنابراین تنها نیروی حمله‌ورمان تیپ 2 لشکر 92 بود. تیپ خوبی بود و فرمانده خوبی هم داشت... قرار شد نیروهای سپاه بروند به خورد ارتش. مثلاً یک گردان ارتشی 100 تا سپاهی را بگیرد... فرمانده سپاه جوانی به نام رستمی و اهل سبزه‌وار بود و شهید شد. پسر بسیار خوبی بود و جزو چهره‌های فراموش نشدنی من. از خصوصیات این جوان این بود که خیلی راحت با ارتشی‌ها برخورد و کار می‌کرد. او زبان آنها را می‌فهمید و آنها هم زبان او را. ارتشی‌ها هم خیلی دوستش داشتند. تعدادی نیروهای نامنظم هم در مشت چمران بود و قرار بود جلوتر از همه بروند و خط شکن‌های اول باشند. تعدادشان زیاد نبود اما کارایی چمران می‌توانست کارایی زیادی به آنها بدهد. این ترتیبی بود که ما دادیم و خیالمان هم راحت شد.

ساعت حمله، در اصطلاح ساعت سین بود، علی الطلوع 26 آبان ماه بود. شب عملیات جزو شب‌های خاطره‌انگیز من است. شب عجیبی بود. من بودم با چمران و سرهنگ سلیمی و جوان دیگری به نام اکبر که از محافظان شهید چمران بود. یک پسر شجاع، خوش روحیه، متدین و جوان برازنده‌ای که فردای همان روز کنار چمران شهید شد... تا ساعت 12-11 صحبت‌ها را کردیم و بعد رفتیم بخوابیم و آماده شویم برای حرکت. تازه خوابم برده بود که چمران آمد پشت در اتاق و محکم در می‌‌زد که فلانی بلند شو!

گفتم: چه شده؟

گفت: طرح به هم خورد. از دزفول خبر دادند که تیپ 2 لشکر 92 را نیاز داریم و نمی‌توانیم بدهیم.

یعنی نیروی حمله‌ور اصلی! من خیلی برآشفته شدم که چرا این کار را می‌کنند. این به جز اذیت‌کردن و ضربه‌زدن کار دیگری نیست. تلفن کردم به فرمانده نیروهای دزفول. تیمسار ظهیرنژاد آنجا بود.

گفتم: چرا این دستور را دادید؟

گفت: دستور آقای بنی‌صدر است و علت هم این است که این تیپ را برای کار دیگری به اهواز آوردیم و اگر بیاید آنجا منهدم می‌شود. این تیپ خوبی است و ما از ترس انهدام آن نمی‌خواهیم آن را وارد عملیات کنیم. مگر به امر.

مگر به امر یعنی اینکه دستور ویژه‌ای از طرف فرماندهی بیاید که برو. من گفتم این نمی‌شود. اول اینکه چرا منهدم شود، کما اینکه فردا لشکر آمد و منهدم نشد. بعد هم اینکه چه کاری مهم‌تر از سوسنگرد؟ و اگر این تیپ نیاید یعنی تعطیل شدن این عملیات و باید بیاید. قرص و محکم گفتم شما به آقای بنی‌صدر هم بگویید که باید بیاید و دستور را لغو کنید.

مرحوم چمران اصرار داشت با خود بنی‌صدر صحبت شود. راستش من ابا داشتم از اینکه با بنی‌صدر به مناقشه لفظی بیفتم. چون سرش نمی‌شد و بی‌خودی پشت سر هم چیزی می‌گفت. گفتم شما خودت صحبت کن! ... چمران تماس گرفت و عین همین‌ صحبت‌ها که باید تیپ 2 لشکر 92 بیاید را به بنی صدر گفت. بنی صدر هم قولکی داد. قول داد که دستور دهد تیپ بیاید.

چیزی که خیلی به کمک ما آمد پیغام مرحوم اشراقی بود. سر شب مرحوم اشراقی داماد امام، از تهران با من تماس گرفت و خبرها را پرسید. من گفتم قرار بر این است که عملیات انجام شود و ظاهراً من اظهار تردیدکرده بودم که دغدغه دارم و ممکن است عملیات انجام نشود، مگر اینکه امام دستور دهد. ایشان رفت با امام تماس گرفت، پیغام داد امام دستور دادند تا فردا سوسنگرد باید آزاد شود و تیمسار فلاحی هم باید مباشر عملیات باشد.

من این را نگفته بودم چون دیروقت بود. شاید هم فکر می‌کردم که صبح بگویم. وقتی که این مسئله پیش آمد گفتم حالا وقتش است که این پیغام را بدهم. نشستم دو نامه نوشتم. یکی ساعت یک و نیم بعد از نصف شب و یکی ساعت دو.

ساعت یک و نیم به سرهنگ قاسمی، فرمانده لشکر 92، نوشتم که داماد حضرت امام، از قول امام، پیغام دادند که فردا باید حصر سوسنگرد شکسته شود و اگر تیپ دو نباشد این کار انجام نمی‌شود. به تیمسار ظهیرنژاد گفتم و ایشان هم قول داده که با بنی صدر صحبت کند، تیپ بیاید و شما هم آماده باشید که تیپ را به کار بگیرید. مبادا به خاطر پیغامی که سر شب آمده، تیپ را از دور خارج کنید. نامه را دادم به دست یکی از برادرها و گفتم این نامه را می‌بری و اگر سرهنگ قاسمی خواب هم بود از خواب بیدارش می‌کنی و نامه را به دستش می‌دهی.

یک نامه هم ساعت 2 برای سرتیپ فلاحی با همین مضمون نوشتم با این اضافه که امام گفتند سرتیپ فلاحی هم باید در جریان عملیات باشند و نظارت کنند. این ماجرا را هم نوشتم که می‌خواستند تیپ را از ما بگیرند و گفتیم که باید تیپ باشد و شما مسئول هستید که این را بگیرید و کار کنید.

هر دو نامه را به شهید چمران دادم و گفتم شما هم بنویس که نظر هردویمان باشد. ایشان هم پای هر کدام یک شرح دردمندانه‌ای نوشتند. ایشان هم که می‌دانید خیلی ذوقی و عارفانه می‌نوشتند. من خیلی قرص و محکم نوشتم او خیلی دردمندانه. گفتم هر کس بخواند دلش می‌سوزد. ساعت 2 هم نامه دوم را برای سرتیپ فلاحی فرستادم.

خیالم راحت بود که کار انجام می‌شود اما باز هم دغدغه داشتیم. بارها شده بود که کار تا لحظات آخر رسیده بود و به دلیلی تعطیل شده بود. صبح زود که از خواب برای نماز بلند شدم، دیدم اوضاع خوب است. ساعت 5 صبح تیپ 2 از خط عبور کرده بود. همان زمان که نامه را دریافت کردند، مشغول شدند و بعد از دریافت نامه حرکت کرده بودند.

چنانچه بنا بر این بود که «به امر» کار کنند، تا آن آقا از خواب بلند شود به او بگویند و «به امری» منتهی شود، دستور ساعت 9 صادر می‌شد و ساعت 11 عملیات ناموفقی انجام می‌شد که قطعاً شکست می‌خوردیم.

چمران هم بلند شد و رفت. من هم چند ملاقات داشتم که انجام دادم و رفتم به طرف جبهه و عملیات. البته وقتی رفتم دیدم شهید فلاحی هم رفته. صبح زود هم چمران و فلاحی رفته و هم آقای غرضی رفته بودند و اینها در خطوط مقدم و صحنه درگیری حضور داشتد. ما که رفتیم، جنگ دور گرفته بود و نیروهای ما پیش رفته بودند و حدود ساعت 10:30 بود که ظهیرنژاد هم آمدند و رفتند جلو. ما می‌رفتیم و در واحدهای عقبه و درگیر پیاده می‌شدیم و با آنها صحبت می‌کردیم. احوالشان را می‌پرسیدیم، خبر می‌گرفتیم. دائماً می‌گفتند که خبرها خوب است و پیش‌بینی می‌شد ساعت 2:30 ما وارد سوسنگرد شویم. حدود ساعت یک به اهواز برگشتم و می‌خواستم بیایم تهران. اهواز که رسیدم خبردادند که چمران مجروح شده و خیلی نگران شدم. چمران را آوردند.

قضیه از این قرار بود که چمران و دو محافظش مشغول جنگیدن بودند که تنها می‌مانند و عراقی‌ها آنها را به رگبار می‌بندند. چمران بعداً گفت که من آن روز مثل ماهی می‌غلتیدم که رگبارها به من نخورد. آدمی قوی بود، در جنگ انفرادی قوی بود. یکی از محافظان جای امنی پیدا کرده بود که رگبارها به او نخورد اما اکبر جایی پیدا نکرده بود و شهید شده بود. پای چمران هم زخمی شده بود. یک کامیون عراقی از آنجا رد می‌شود و چمران هم می‌بیند که چیز خوبی است و کامیون را به رگبار می‌بندد.

شوفر عراقی تیر می‌خورد و چمران به کمک محافظش وارد کامیون می‌شود و می‌افتد عقب کامیون. چمران مجروح را با یک کامیون عراقی از جنگ می‌آورند اهواز. ساعت2بود که رفتم بیمارستان. دیدم که حالش خوب است اما جراحت رانش نسبتاً کاری است و 40-30 روزی هم او را انداخت. او را از اتاق عمل بیرون آورند و تمام سفارش‌اش این بود که نگذارید حمله از دور بیفتد و هی به من و سرهنگ سلیمی التماس می‌کرد که نگذارید حمله از دور بیفتد. همینطور هم بود و ساعت 2:30 بچه‌ها پیروز و مظفر وارد سوسنگرد شدند

این آستین خالی که در باد به اهتزاز در می آید، نشانه ی وفاداری توست در عهدی که با اباالفضل العباس بسته‌ای. چیست آن عهد؟ «مبادا امام تنها بماند»...

 

 

خلاصه ی همه ی آنچه در روز قدس گذشت...

 

عضو ارشد حزب مشاركت روزنوشت‌هاي خود از زنداني بودن در اوين را منتشر كرده كه در آن نكات جالبي درباره واقعيت‌هاي زندان انفرادي، بازجويي و نوع رفتارها با خود را تشريح كرده است.

به گزارش ثانيه‏نيوز، علي اصغر خداياري عضو ارشد و سابق شوراي مركزي حزب مشاركت، استاد دانشگاه و معاون سابق دانشگاه تهران است كه در جريان حوادث پس از انتخابات دستگير شد و تا اواخر مرداد ماه در اوين زنداني بود.

وي خاطرات خود از زندان را در وبلاگ خود منتشر كرده كه زواياي مختلف زندان براي دستگير شدگان اخير را در مقابل برخي ادعاها به خوبي روشن‌ مي‌كند.

مشروح خاطرات خداياري بدين شرح است:

حدود ساعت 8 ديشب بود كه 4 نفر با حكم پليس امنيت براي تفتيش خانه و دستگيري من به منزل ما مراجعه كردند. با اين‌كه حكم‌شان كلي و فاقد اسم بود و طبق قانون نمي‌توانستند اقدام به تفتيش و دستگيري كنند، ولي من هيچ مقاومتي در برابر درخواست آن‌ها نكردم. برخوردشان بسيار محترمانه بود، و فقط لپ‌تاپ مرا برداشته و ساير نقاط منزل را نگشتند. به‌همراه آنان به بازداشت‌گاه اوين (بند 209) منتقل شدم. در مدخل ورودي بند 209 چشم‌بندي به من دادند تا چشم خود را با آن ببندم. پس از تشريفات اوليه و به‌تن كردن لباس زندانيان به سلول انفرادي شماره 75 راهنمايي شدم. ابعاد سلول حدود 80/1 در 5/2 متر بود كه فاقد توالت بوده و در گوشه‌اي از آن يك دستشويي استيل به‌چشم مي‌خورد. كف سلول با موكتي قهوه‌اي رنگ فرش شده بود و سه عدد پتوي سربازي در گوشه‌اي از آن قرار داشت. داخل سلول كاملاً روشن بود و بر روي ديوارهاي آن هيچ چيزي از قبيل پريز و كليد برق، چوب رختي و غيره ديده نمي‌شد. هنوز حس كسي را كه حبس شده است نداشتم، و پس از خواندن نماز دراز كشيده و به‌خواب رفتم.
امروز با صداي اذان صبح كه در راهرو پخش مي‌شد بيدار شدم و پس از خواندن نماز دوباره دراز كشيدم، ولي تا زمان توزيع صبحانه خوابم نبرد. كم‌كم موقعيت را درك مي‌كردم و زندان فشار رواني خود را به‌من تحميل مي‌كرد. تا موقع ناهار و پس از آن تا عصر كه براي بازجويي به طبقه پايين منتقل شدم، به ارزيابي موقعيت پرداختم.
در اتاق بازجويي با چشم بسته بر روي يك صندلي و رو به ديوار نشستم و دو نفر بازجو پشت سر من قرار گرفته و بازجوي اصلي شروع به صحبت كرد. مؤدبانه و محترمانه سخن مي‌گفت ولي لحن تحكم‌آميزي داشت، و احتمالاً قصد داشت استيلاي رواني خود را بر من تحميل كند، و البته در اين كار مؤفق نيز بود. با نشانه‌هايي كه از سوابق من ارايه مي‌كرد معلوم بود كه مرا به‌خوبي مي‌شناسد، من هم با توجه به اين نشانه‌ها و لحن صداي او حدس زده بودم كه او كيست. اولين جلسه بازجويي شايد 2 تا 3 ساعت طول كشيد. عمده وقت جلسه به گفتگوي شفاهي، كه بيش‌تر او حرف مي‌زد، گذشت، ضمن اين‌كه تعدادي پرسش كتبي نيز، كه عمدتاً حول موضوع تحصن اساتيد در مسجد دانشگاه دور مي‌زد، مطرح شد و من به آن‌ها پاسخ دادم. پس از پايان بازجويي به سلول بازگشتم.
پس از صرف شام و اقامه نماز براي ملاقات با قاضي مجدداً به پايين راهنمايي شدم. با چشم بسته در كنار ميزي ايستاده بودم كه فردي چشم‌بند مرا كنار زد و ضمن نشان دادن خود به من و معرفي خود، گفت كه قاضي من مي‌باشد. او برگه تفهيم اتهام را به‌دست من داد كه بر روي آن اتهام بنده ”تباني عليه نظام مقدس جمهوري اسلامي از طريق شركت در تحصن و تظاهرات“ اعلام شده بود، و از من خواست آخرين دفاع خود را در چندخط بنويسم. برگه به‌صورت كپي بود و معلوم بود كه عين آن به برخي افراد ديگر نيز داده شده است. من براي مطالعه دقيق برگه و نوشتن دفاعيه درخواست عينك كردم كه گفته شد نيازي به عينك نيست و زودتر دفاعيه خود را بنويسم، من هم نوشتم معتقد به نظام جمهوري اسلامي هستم و اين اتهام را قبول ندارم. در آن موقع هدف از اين تفهيم اتهام و اخذ دفاعيه را نفهميدم، ولي بعدها فكر كردم احتمالاً اين جلسه سرپايي دادگاه، كه در 24 ساعت اول بازداشت برگزار گرديد، براي تمديد قرار و صورت قانوني دادن به ادامه بازداشت من بوده است. بعد از نوشتن دفاعيه به سلول منتقل شده و به استراحت پرداختم.
پس از انجام اولين جلسه بازجويي فكر كردم دوره حبس من نبايد بيش از چند روز طول بكشد، نشانه‌گزاري‌هاي زندانيان سابق براي نگه‌داشتن حساب زمان را بر روي ديوار سلول كه برانداز مي‌كردم، از 7 روز تا 19روز نشانه را پيدا كردم، ولي تصور حتي 7 روز بازداشت در اين سلول انفرادي نيز برايم بسيار سخت بود. چند روز اول پس از بازجويي، با توجه به اين‌كه انتظار آزادي را مي‌كشيدم بسيار سخت گذشت، بعد از 3- 4 روز براي خلاصي از اين بلاتكليفي به‌فكر برنامه‌ريزي براي روزهاي خود افتادم.
اولين اقدام تنظيم برنامه غذايي بود. در زندان روزي سه وعده غذا با كيفيت مناسب توزيع مي‌شد كه با توجه به كم‌تحركي در درون سلول استفاده از هر سه وعده مي‌توانست موجب خمودگي و كسالت شود، به‌همين دليل تصميم گرفتم روزي يك وعده غذا بخورم. اگر چه در سال‌هاي گذشته بيش‌تر روزهاي دو ماه رجب و شعبان را روزه مي‌گرفتم و حلول ماه رجب بهترين فرصت براي روزه گرفتن بود، ولي با توجه به سابقه ناراحتي كليه و ترس از عود دردهاي كليوي تصميم گرفتم روزه نگيرم و ضمن استفاده از غذاي وعده ناهار، در وعده‌هاي صبحانه و شام فقط چاي بنوشم.
از روز دوم خواب شبانه نيز برايم مشكل شده است، گاهي تا اذان صبح بيدار هستم و پس از نماز صبح از شدت خستگي به‌خواب فرومي‌روم و حوالي ظهر بيدار مي‌شوم. از حدود روز پنجم به‌بعد برنامه گذران اوقات روزانه من به اين صورت درآمده است كه بعد از ناهار به ورزش و خواندن نماز قضا مي‌پردازم، شب تا صبح به تفكر و محاسبه گذشته خويش مشغول هستم و صبح تا ظهر را نيز مي‌خوابم. امكان استفاده از قرآن و مفاتيح نيز وجود دارد، ولي من به‌دليل نداشتن عينك در درون سلول از اين فرصت محروم هستم. از سختي روزهاي اول كاسته شده و كم‌كم دارم خود را با شرايط جديد سازگار مي‌كنم، ولي هنوز اميد به آزادي در چند روز آينده را از دست نداده‌ام.
در اين 8 روز دو بار سلول مرا عوض كرده‌اند، سه شب در سلول شماره 24 بند 240 بودم و اكنون در سلول 54 بند 209 به‌سر مي‌برم، اندازه اين سلول دو برابر سلول اول مي‌باشد.
عصر امروز براي بار دوم بازجويي شدم. در طول بازجويي مطمئن شدم كه بازجو همان فردي است كه در جلسه اول حدس زده بودم. زماني كه من در وزارت اطلاعات شاغل بودم او از همكاران اداره‌كلي بود كه من مديركل آن بودم. او فردي بسيار منضبط، مؤدب و متواضع بود و من بسيار به او علاقه داشتم، در اواخر بازجويي طاقت نياوردم و موضوع را به او گفتم، موضوع را تأييد كرد و من هم چشم‌بند خود را برداشته و او را در بغل گرفتم. در پايان بازجويي اجازه داده شد با خانه مادرم تماس تلفني بگيرم، و اين اولين تماس با خانواده پس از دستگيري بود.
با شرايط موجود كاملاً سازگاري پيدا كرده‌ام، و از فشارهاي رواني روزهاي اول خبري نيست. اميد خود را به آزادي در كوتاه مدت از دست داده‌ام و كم‌كم دارم به اين نتيجه مي‌رسم كه ادامه بازداشت موقت من و امثال من در سلول انفرادي نه يك ضرورت قضايي بلكه يك تدبير امنيتي است و آزادي من احتمالاً به بعد از مراسم تنفيذ و تحليف رياست جمهوري موكول خواهد شد، اين تحليل تحمل ادامه بازداشت را برايم آسان‌تر مي‌كند.
در طول اين يك هفته يك‌بار ديگر سلول من عوض شده و به سلول شماره 61 بند 209 منتقل گرديده‌ام. سلول جديد راحت‌تر از سلول‌هاي قبلي است، اندازه آن مشابه سلول 54 است ولي سلول با ديوار كوتاهي به دو قسمت، كه در يكي از آن‌ها يك توالت فرنگي قرار دارد، تقسيم شده است.
ديشب يك پرسش‌نامه مفصل كه بنا به گفته فرد توزيع كننده مربوط به يك طرح تحقيقاتي بود، به من داده شد كه آن را تكميل كرده و تحويل دادم. عصر امروز براي بار سوم بازجويي شدم. بازجوي اصلي حضور نداشت و بازجوي دوم تعدادي پرسش كتبي را به من داد و من به آن‌ها پاسخ دادم. برخورد مانند دفعات قبل كاملاً محترمانه و دوستانه بود، و در پايان بازجويي اجازه تماس تلفني مجدد با خانواده را نيز پيدا كردم. بازجو يك پرسش كتبي ديگر نيز داد كه در سلول به آن پاسخ دهم، و اجازه بردن عينك به سلول نيز به‌من داده شد. در بازجويي جديد علاوه بر موضوع تحصن اساتيد پرسش‌هايي نيز درباره مسائل ديگر از قبيل واقعه 18 تير 1378، حوادث دوران تصدي معاونت دانشجويي دانشگاه توسط من، جبهه مشاركت ايران اسلامي و سمت‌هاي من در اين حزب مطرح گرديد، كه تا آن‌جايي كه حضور ذهن داشتم، پاسخ دادم.
داشتن عينك امكان استفاده از قرآن، نهج‌البلاغه و مفاتيح را در سلول فراهم كرده است، در سلول يك جلد مفاتيح‌الجنان وجود دارد كه فعلاً گاهي از آن استفاده مي‌كنم.
روز جمعه 19 تير ماه به سلول شماره 54 كه قبلاً چند روزي را در آن سپري كرده‌ام و اكنون به سلول آـآآعمومي تبديل شده است، منتقل شدم. غير از من 4 نفر ديگر در اين سلول زنداني هستند كه اتهام همه آن‌ها امنيتي است، ولي هيچكدام در ارتباط با انتخابات دستگير نشده‌اند. در اين سلول يك دستگاه يخچال و يك دستگاه تلويزيون نيز وجود دارد.
انس با سلول انفرادي موجب شده است در اين‌جا بسيار ناراحت و معذب باشم. به‌جز برنامه غذايي بقيه برنامه‌هاي خود را نمي‌توانم اجرا كنم و بيش‌تر وقتم به بطالت مي‌گذرد. دعا مي‌كنم اگر بنا نيست به اين زودي‌ها آزاد شوم، هرچه زودتر به سلول انفرادي بازگردم. روز يكشنبه 21 تير ماه يك‌نفر ديگر كه دستگيري او تقريباً همزمان با من و در رابطه با انتخابات بوده به جمع ما اضافه شده است. ميهمان جديد فرد بسيار با نشاط و پرشوري است كه تاكنون در بازداشتگاه‌هاي مختلفي بوده و تازه به بند 209 منتقل گرديده است.
امروز يكي دو ساعت مانده به ظهر دوباره فرمان كوچ داده شد، و من وسايل خود را جمع‌وجور كرده و به سلول شماره 10 بند 240 انتقال پيدا كردم. در بند 240 غوغايي است، گويا زندانيان زيادي در حال انتقال به اين بند هستند. اكنون دوباره در سلول انفرادي هستم و به اين خاطر خداوند را شاكرم، بدون شك 4 روزي را كه در سلول عمومي گذراندم از جمله سخت‌ترين روزهاي بازداشتم بوده است. در سلول جديد يك جلد قرآن نيز وجود دارد و تصميم گرفته‌ام قرائت و ختم قرآن را نيز به برنامه‌هاي خود اضافه كنم.
4 هفته است بازجو سراغ مرا نگرفته است. كاملاً با سلول انفرادي و تنهايي انس گرفته و از نحوه گذران اوقات خود راضي هستم. با توجه به اين‌كه در درون سلول توالت فرنگي نيز وجود دارد، تنها بهانه‌اي كه براي خروج از سلول وجود دارد استحمام است كه طبق برنامه بايد روزهاي شنبه و چهارشنبه انجام شود، ولي در اين‌جا به‌دليل سرد بودن آب در بيش‌تر مواقع، اين دوبار خروج از سلول در هفته به‌طور متوسط به يك‌بار كاهش پيدا كرده است.
نگهبانان بند زحمت زيادي مي‌كشند و برخورد آنان با زندانيان بسيار خوب است. با بيش‌تر اين افراد رابطه عاطفي و دوستانه برقرار كرده‌ام، و پس از آزادي از زندان حتماً دلم براي آن‌ها تنگ خواهد شد.
عصر امروز پس از قريب يك ماه براي بازجويي فراخوانده شدم. بازجو فرد جديدي بود و گفت پرونده من به او سپرده شده است. برخورد بسيار دوستانه‌اي داشت و از آن لحن تحكم‌آميز گذشته نيز خبري نبود. روي صندلي و رو به ديوار نشستم، يك ليوان چاي تعارف كرد و گفت اگر چشم‌بند اذيتم مي‌كند، به‌شرط آن‌كه پشت‌سر خود را نگاه نكنم، مي‌توانم آن را بردارم. نوع برخورد كاملاً متفاوت با دفعات قبل بود و جلسه به‌جاي بازجويي بيش‌تر به يك گپ‌وگفت دوستانه شباهت داشت. بازجو پرونده من را خوانده بود و در رابطه با نكاتي كه براي او مبهم بود پرسش‌هايي مطرح كرد كه پاسخ دادم. با اجازه بازجو پس از مدت‌ها با منزل تماس تلفني گرفتم كه كسي پاسخ نداد و من روي پيغام‌گير خبر سلامتي خود را به‌اطلاع خانواده رساندم.
از ديروز كه چهلمين روز بازداشتم بود، برنامه غذايي خود را تغيير داده و تصميم گرفته‌ام بقيه دوران بازداشت را روزه بگيرم.
عصر امروز نگهبان به‌سراغم آمد و گفت كه بازجو با من كار دارد. چشم‌بند زده و به بخش بازجويي راهنمايي شدم. فرد ديگري غير از بازجو به پيشوازم آمد و گفت از برادري كه در زمينه مسائل ديني مطالعاتي دارد دعوت شده است به زندان آمده و با متهمان گفتگوي فكري داشته باشد، و از من خواست چنان‌چه مايل هستم جلسه‌اي با او داشته باشم. گفتم وضع روحيم مساعد بحث‌هاي فكري نيست ولي اگر او فكر مي‌كند جلسه ممكن است مفيد باشد، من حرفي ندارم. مرا به اتاقي راهنمايي كردند. فردي كه در درون اتاق بود گفت مي‌توانم چشم‌بندم را بردارم. چشم‌بند خود را برداشتم و پشت ميزي كه در اتاق قرار داشت روبروي او نشستم. روي ميز براي پذيرايي دو ليوان چاي و چند عدد بيسكويت قرار داشت، تعارف كرد كه گفتم روزه هستم. پيش از شروع بحث، وضع روحي خود و عدم آمادگي براي بحث فكري، و اين‌كه اين موقعيت اساساً براي چنين بحث‌هايي مناسب نيست، بيان كردم و گفتم شايد بهتر باشد كه اين گفتگو در بيرون زندان و فضاي ديگري انجام گيرد. برخورد بسيار خوبي داشت و گفت كه اگر علاقه‌مند به ادامه صحبت نيستم مي‌توانيم جلسه را در همين جا ختم كنيم. نهايتاً با اعلام آمادگي من براي شنيدن بحث‌ها جلسه آغاز شده و حدود يك ساعت به‌طول انجاميد، بيش‌تر بحث‌هاي او درباره مباني نظري ولايت فقيه بود. در پايان پيشنهاد كرد كه چند جلد از كتاب‌هاي صحيفه امام را در اختيار من قرار دهد تا در سلول مطالعه كنم و بحث در روزهاي بعد ادامه يابد، كه من با اعلام اين‌كه آمادگي روحي و ذهني براي اين كار را ندارم، از اين كار امتناع كردم. بحث فكري در روزهاي بعد ادامه پيدا نكرد، ولي يكي دو روز بعد دو جلد كتاب، يكي كتاب ولايت فقيه امام (س) و ديگري كتاب ولايت فقاهت و عدالت آيت‌الله جوادي آملي، براي مطالعه من در سلول فرستاده شد. كتاب امام را كه در سال 1356 يكبار مطالعه كرده و از روي آن سه نسخه دست‌نويس براي قرار دادن در اختيار ديگران تهيه كرده بودم، به‌طور كامل خواندم ، كه خاطرات آن سال‌ها را در ذهنم زنده كرد. بخش قابل توجهي از كتاب آيت‌الله جوادي آملي را نيز مطالعه كردم.
پس از پايان جلسه به من اجازه داده شد يكبار ديگر با خانواده تماس تلفني بگيرم، اين تماس از طريق تلفن اتاق محل كار بازجويان صورت گرفت و توانستم با مادر، خواهر و همسرم صحبت كنم.
ديروز و امروز عصر نيز بازجويي من ادامه يافت. در پايان جلسه ديروز بازجو اطلاع داد كه پرونده من از نظر او كامل است و قصد دارد آن را براي طي مراحل بعدي به مرجع ذيربط بفرستد. من قبلاً در بازجويي‌ها گفته بودم كه در تنهايي خود به اين نتيجه رسيده‌ام كه ديگر فعاليت سياسي حرفه‌اي انجام نداده و در وبلاگ خود نيز مطلبي ننويسم. در ذكر علت اين تصميم نيز اضافه كرده بودم كه اين يادداشت‌ها معمولاً در فضاي هيجاني، احساسي و واكنشي نوشته مي‌شود و به همين دليل بعضاً با خطاهاي اخلاقي مثل افراط و تفريط، خروج از دايره انصاف، استفاده از تعابير تند و نامناسب، ذكر موارد غيرمستند و مواردي از اين قبيل همراه است، و من براي جلوگيري از تكرار اين اشتباه‌ها تصميم گرفته‌ام تا اطلاع ثانوي يادداشت سياسي ننويسم. وقتي بازجو آخرين پرسش خود را كه پس از آزادي چه‌كار خواهم كرد، مطرح نمود من همان مطلب را دوباره نوشتم.
بازجو در پايان جلسه بازجويي ديروز گفت كه مي‌خواهد مرا به سلول عمومي منتقل كند، من با توجه به برنامه‌ريزي كه براي خود در سلول انفرادي انجام داده بودم، از او خواهش كردم اجازه دهد بقيه ايام بازداشت را نيز در همين سلول انفرادي بگذرانم، و او هم قبول كرد.
از يك هفته قبل كه آخرين جلسه بازجويي برگزار شد، در انتظار آزاد شدن هستم. عصر امروز نگهبان به‌سراغم آمد و گفت كه بازجو با من كار دارد. چشم‌بند زده و از سلول بيرون آمدم. بازجو در راهرو منتظرم بود دست من را گرفت و به سمت راهرويي كه اتاق‌هاي بازجويي در آن‌جا قرار داشت، حركت كرديم. از من پرسيد كه آيا مي‌خواهم با خانواده‌ام ملاقات كنم، و من با اين تصور كه مدت زيادي تا آزاديم نمانده است، گفتم ترجيح مي‌دهم با وضعيت ظاهري فعلي، لاغر شدن، ژوليدگي موهاي سروصورت، و ملبس بودن به لباس زندان با مادر و همسرم روبه‌رو نشوم. دوباره موضوع انتقال به سلول عمومي را مطرح كرد، كه من همان سخن پيشين مبني بر ترجيح سلول انفرادي را تكرار كردم.
در راهرو به فردي كه بحث فكري هفته قبل را به من پيشنهاد كرده بود و لهجه‌اي اصفهاني داشت برخورد كرديم. بازجو به او، كه اورا حاج‌آقا خطاب مي‌كرد، گفت كه آقاي خداياري نه ملاقات مي‌خواهد و نه مي‌خواهد به سلول عمومي منتقل شود. من دلايل خود را براي حاج‌آقا نيز تكرار كردم، او پيشنهاد كرد كه به‌دادگاه بروم و درآن‌جا صحبت كرده و همان مطالبي را كه در بازجويي‌ها مبني بر زمين گذاشتن قلم به دليل اشتباهات گفته‌ام، بيان كنم. در پاسخ گفتم كه من نمي‌توانم در آن‌جا صحبت كنم و اگر به دادگاه بروم هيچ حرفي نزده و سكوت خواهم كرد. روي پيشنهاد خود اصرار نكرد و من و بازجو به مسير خود ادامه داديم.
خواهش كردم تماس تلفني ديگري با خانواده داشته باشم، موافقت كرد. در تماس با خانواده مطلع شدم كه از طرف دانشگاه به آن‌ها اطلاع داده‌شده است كه براي قبل از ظهر فردا يك ملاقات حضوري جور شده است، و آن‌ها قصد دارند فردا براي ملاقات با من به اوين بيايند. موضوع را به بازجو گفتم، او اظهار بي‌اطلاعي كرده و گفت با او هيچ هماهنگي صورت نگرفته است، و بدون اجازه او ملاقات امكان‌پذير نيست. از او خواهش كردم اگر امكان دارد خودش اجازه ملاقات حضوري را بدهد، با اين درخواست موافقت كرد و عصر فردا را براي اين ملاقات تعيين نمود.
عصر با اعلام نگهبان چشم‌بند زده و براي اعزام به محل ملاقات با خانواده از سلول بيرون آمدم. در راهرو با بازجويم برخورد كردم، مجدداً بر انتقال من به سلول عمومي تأكيد كرد و من هم دوباره خواهش خود را تكرار كردم. به‌نظرم به اصرار من جهت ادامه اقامت در سلول انفرادي مشكوك شده است، گفت اگر نمي‌خواهم به سلول عمومي بروم بايد كتباً درخواست كنم. شايد فكر مي‌كند من دنبال افزايش مدت اقامت در سلول انفرادي و جمع كردن سابقه مبارزاتي براي خودم هستم، در حالي‌كه من هدفي جز استفاده بهتر از وقت خود ندارم. قرار شد پس از برگشتن از ملاقات درخواست خود را بنويسم.
پس‌از خارج شدن از بند مأمور همراه اجازه داد چشم‌بند خود را بردارم، و با يك خودرو پژو 405 به سمت درب جنوبي بازداشتگاه حركت كرديم.
مادر، همسر، برادر و دو خواهرم براي ملاقات آمده‌بودند. ملاقات به‌صورت حضوري و در اتاقي كه در نزديكي درب اصلي زندان واقع بود، صورت گرفت. زمان ملاقات 20 دقيقه بود و مأمور همراه در جلسه نشسته و صحبت‌ها را ضبط مي‌كرد. با خانواده درباره مسائل عادي و روزمره صحبت كرديم، روزهاي سختي را پشت‌سر گذاشته بودند ولي روحيه‌شان خوب بود. مقداري شيريني و آب‌ميوه با خود آورده‌بودند، همسرم به همه شيريني تعارف كرد، هم من و هم مأمور همراهم روزه بوديم، بقيه هم چيزي نخوردند.
پس از بازگشت به بند مجدداً با بازجو برخورد كرده و از او تشكر كردم. پس از نوشتن درخواست عدم انتقال به بند عمومي، از او درباره زمان آزاديم پرسش كردم، گفت مسائل ديگري وجود دارد كه بايد فردا درباره آن‌ها صحبت كنيم و آزادي من به نتايج گفتگوي فردا بستگي دارد. من كه فكر مي‌كردم بازجويي‌هايم به‌پايان رسيده و پرونده‌ام براي طي مراحل اداري آزادي به مرجع قضايي ارسال شده است، از اين پاسخ بازجو بسيار نگران شدم. شبي كه پس از ملاقات با خانواده مي‌توانست يكي از بهترين شب‌هاي دوران بازداشت باشد، به يك كابوس تبديل شده است.
ديشب هم مثل شب‌هاي ديگر تا نزديك صبح بيدار بودم، ولي بسيار سخت‌تر گذشت. پس از نماز صبح از فرط خستگي خوابم برد، وقتي نگهبان درب سلول را باز كرد تا مرا پيش بازجو ببرد، هنوز خواب بودم. اين اولين باري بود كه قبل از ظهر براي بازجويي مي‌رفتم، همه بازجويي‌هاي قبلي در ساعات عصر انجام شده بود.
با چشم‌بند در اتاق بازجويي نشسته‌بودم كه بازجوي خودم به‌همراه همان حاج‌آقاي اصفهاني، كه قبلاً ذكر او رفت، وارد اتاق شدند. پس از سلام و احوال‌پرسي معمول حاج‌آقا روي صندلي پشت‌سر من نشست و بازجويي را شروع كرد. همه وقت اين جلسه كه شايد بيش از يك ساعت به‌طول انجاميد، به بازجويي شفاهي درباره نوشته‌هاي وبلاگم اختصاص داشت. بازجو بخش‌هايي از نوشته‌ها را كه احتمالاً از نظر او مسئله‌دار يا مبهم بود، قرائت مي‌كرد و درباره منظور من از اين نوشته‌ها پرسش مي‌كرد. من به بازجو گفتم كه هرگز قصد آسيب زدن به اركان نظام را نداشته‌ام و هميشه سعي كرده‌ام يادداشت‌هايم معطوف به مسائل درون نظام باشد، و اگر احياناً در لحن نوشته‌ها تندي‌ها يا خطاهايي ديده مي‌شود، ناشي از نوشته شدن مطلب در فضاهاي واكنشي و احساسي است، و گفتم كه تصميم گرفته‌ام تا اطلاع ثانوي يادداشت سياسي جديدي ننويسم.
امروز بعدازظهر مرا پس از قريب دو ماه براي آرايش بردند، و سروصورتم در يكي از راهروهاي بند توسط آرايشگر كوتاه شد.
چند روزي است كه روزهاي بسيار سختي را مي‌گذرانم. پس از آرايش روز سه‌شنبه بسيار اميدوار بودم در يكي از دو روز گذشته آزاد شوم ، ولي وقتي ديروز عصر نگهبان سه جلد كتاب، دو جلد نوشته آقاي رحيم‌پور ازغدي و يك جلد نوشته آقاي رباني خوراسگاني، براي من آورد و گفت بازجو گفته است آن‌ها را مطالعه كنم، يأس سراپايم را فراگرفت و فكر كردم آزاديم به تعويق افتاده است. ديشب و امروز برشدت بي‌تابي و نااميدي‌ام افزوده شده است.
امشب اصلاً حال خوبي نداشتم، پس از افطار و اداي نماز مغرب و عشا به درگاه خدا شكايت برده و كلي گريه كردم، و بعد به قرآن پناه بردم. كتاب خدا را كه باز كردم سوره يوسف آمد، مسجد محل ما امام جماعتي داشت كه هر وقت در موقع استخاره سوره يوسف مي‌آمد مي‌گفت سختي زيادي دارد ولي عاقبتش بسيار خوب است، و حالا هم سوره يوسف آمده بود و هم صفحه‌اي آمده بود كه در اواسط صفحه يوسف از زندان آزاد مي‌شد. پاسخ پروردگار به التجاي من مثل آب سردي بود كه بر روي آتش التهاب درونم ريخته شد، گريه‌ام شديدتر شد، اما اين‌بار گريه نه از سر نااميدي بلكه از شدت شرمندگي در مقابل لطف بي‌پايان معبود بود. مطمئن شدم زمان آزادي نزديك است.
امروز عصر بازجو دوباره به سراغم آمد، و گفت كه به خانواده‌ام زنگ زده و گفته‌اند براي آزادي من وثيقه بياورند، راجع به مبلغ وثيقه سخني نگفت. به توصيه بازجو به خانه زنگ زدم تا موضوع را پيگيري كنم، كسي جواب نداد.
تمام روز منتظر بودم نگهبان درب سلولم را باز كند و خبر آزاديم را بدهد. نزديك افطار دوباره بازجو به سراغم آمد، و مرا با خود برد تا دوباره تلفن زده و موضوع وثيقه را پيگيري كنم. در تماس تلفني با خانه اطلاع پيدا كردم كه سندي براي وثيقه جور شده ولي يك نقص ثبتي دارد كه قرار است فردا به دنبال رفع آن بروند.
امروز هم تا عصر خبري نشد. بازجو شماره تلفن خانه را از من گرفت، تا دوباره زنگ زده و پيگير موضوع باشد. بعداز حدود يك‌ساعت نگهبان وارد سلول شد و گفت وسايل خود را جمع كرده و آماده اعزام براي آزادي باشم. كار رفع مشكل سند وثيقه تا بعدازظهر طول كشيده بود و خانواده نتوانسته بودند سند را به‌موقع به دادستاني برسانند، ولي بازجو با پيگيري و تماس با تلفن همراه قاضي موفق شده بود مشكل مرا در خارج از ساعت اداري حل كند.
امروز حدود ساعت 8 بعدازظهر از زندان آزاد شدم، و اگر لطف و همكاري بازجو نبود اين آزادي امروز هم محقق نمي‌شد و بايد تا فردا منتظر مي‌ماندم. در موقع ترك بند از بازجو تشكر كرده و از او خواستم اگر ممكن است هماهنگ كند تا من بتوانم لباس زندان خود را به‌عنوان يادگاري با خود ببرم و در موقع نماز از آن استفاده كنم، او هم تلاش خود را كرد، ولي مسئولين زندان اين اجازه را ندادند.

نماينده مردم استان فارس در مجلس خبرگان رهبري گفت ‌: نه آقاى ميرحسين و نه آقاى کروبى، هيچ نسبتى با بنده ندارند و من نيز آنها را معصوم نمى‏دانم، اگر چيزى مى‏گوئيم، با توجه به واقعيات موجود است.

به گزارش پايگاه اطلاع رساني دفتر حضرت آيت سيد "علي محمد دستغيب" وي در جلسه بيست و يکم تفسير آيات 64 تا 70 سوره انبيا افزود:اگر سخنى مى‏گوييم با اطلاع کافى و از روى تعقل است و هرگز بر مبناى توهم و تخيل و تحت تأثير اطرافيان و دوستان خود، ندانسته چيزى نمى‏گوييم.

وي ادامه داد:اگر خود آقايان هم کمى تفکر کنند، متوجه حق مى‏شوند، همچنانکه نياز به تفکر نيز نيست و حق روشن و آشکار است.

آيت الله دستغيب اظهار داشت:هدف ما هرگز به جان هم انداختن مردم نبوده، امروز هم به عنوان نصيحت و خيرخواهى مى‏گوييم که حيف است اين جمهورى اسلامى که تا پيش از انتخابات در دنيا به چنان قدرتى دست يافته بود، ناگهان جايگاه خود را از دست بدهد.

وي افزود:‌ نمى‏توان همه تقصيرها را بر گردن يک طرف انداخت، بايد کمى فکر کرد و به خود آمد و دست از تعصب برداشت .

وي افزود : خودتان را همه مردم تصور نکنيد، کمى هم به درون جامعه بياييد و ديگران را هم ببينيد.

نماينده مردم فارس در مجلس خبرگان گفت:حکايت ابراهيم و ساير پيامبران الهى، همه بيانگر وجود و قدرت خداوند و سراسر موعظه و نصيحت است، موعظه از اين جهت که انسان دست از لجبازى بردارد.

وي ادامه داد:‌ بنده نيز اگر نصيحتى مى‏کنم، هرگز از سر لجبازى نيست. کارى که از دست ما برمى‏آيد همين نصيحت‏کردن است.

آيت الله دستغيب اظهار داشت:‌هيچ اشکالى ندارد که اگر کسى مرتکب اشتباهى شد به اشتباه خود اقرار نمايد و عذرخواهي کند مسلماً اين امر هم باعث آرامش خود انسان مى‏گردد و هم به جامعه سکون و آرامش مى‏بخشد.

وي ادامه داد: به دوستان عزيز خود و مخصوصاً طلاب گرامى نيز مکرراً توصيه مى‏کنم که به هيچ کس توهين نکنند، همچنانکه سعى بنده نيز بر همين بوده است.

وي افزود : اگر حرف حقى را هم خواستيد بگوييد، حتماً مواظب جوانب آن باشيد، بنده اگر سخنى مى‏گويم، مى‏دانم بر عده‏اى تأثيرگذار است، هر چند براى بعضى هم اثرى ندارد اما طلاب مواظب هستند و کاري نمي کنند که موجب اغتشاش و درگيرى شود.

پارلمان نيوز: براي همراهي با جنبش سبز به پشت بام مي‌رفت، نه برانداز بود نه مخملي فقط الله اكبر مي گفت تا اينكه شبي يك مرد و دو زن اون رو بردن براي هميشه.

فيلم

نوروز: پس از 20 روز جنازه در يكي از سرد خانه هاي جنوب تهران توسط مادرش شناسايي شد.

بي بي سي فارسي: نهادهاي امنيتي از تحويل دادن جنازه به خانواده پورآقايي خودداري ورزيدند و در عوض جنازه را به طور مخفيانه در قطعه ي 302 بهشت زهرا به خاك سپردند.

بي بي سي فارسي: خانواده‌ي پور آقايي تحت فشار قرار گرفتند تا علت مرگ دخترش را بيماري كليوي اعلام نمايند.

سايت سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي: مگر پدر سعيده رزمنده ايي نبود كه بر اثر جراحات شيميايي به شهادت رسيد؟

نوروز: مراسم ختم سعيده پورآقايي شنبه هفتم شهريور به صورت محدود در مسجد قلهك برگزار شد و نمايندگاني از جنبش سبز براي همدردي با اين خانواده شهيد مظلوم در اين مراسم حضور يافتند.

اين مطالب مرثيه سرايي بعضي از سايت ها ي اينترنتي جريان هاي سياسي و شبكه هاي خارجي درباره‌ي دختري به نام سعيده پور آقايي است.

سعيده پور آقايي چندمين نفري است كه در ماه هاي اخير در سايه ي خواسته هاي برخي جريان ها و اشخاص سياسي به دست سايت هتاي اينترنتي ربوده شده و در فضاي مجازي به قتل مي رسد.

منزل خانم علي ن‍ژاد مادر سعيده پور آقايي: به نام خدا من سعيده پور آقايي هستم روز 13 تير از خانه به بيرون رفتم كه از بالكن خونه پريدم.

چرا از بالكن؟ چون در قفل بود و مادرم مانع مي شد از خونه بيرون برم بعد انجا پام شكست.

از بالكن پريديد پاتون شكست؟

بله وقتي از خونه رفتم بيرون توي راه كه داشتم مي رفتم با يك فردي آشنا شدم كه از من پرسيد چي شده؟ من خيلي حالم بد بود يكي دو جاي بدنم هم زخم شده بود. كه من را بردن بيمارستان بعد حدود دو ماه در خانه ي ايشان بستري بودم. بعد از اين دو ماه افرادي كه در آن خانه بودند به من گفتند توي يك سايت از من به عنوان كسي كه در تظاهرات كشته شده خبري گذاشتند.من خيلي تعجب كردم.

در اين دو ماه درباره ي رساندن شما به خانه سوالي نكردند؟

چرا، سوال مي كردند ولي من چيز خاصي نمي گفتم . چون حالم اين جوري بود ترسيدم مادرم من را ببيند حالش بدتر بشه چون مريض احوال هستند مادرم.

خوب بعد تو سايتها چي گفتند؟

تو سايتي كه اين خبر را گفتند من خيلي تعجب كردم باورم نمي شدت خيلي تعجب كردم. اونم به اين صورت.

مرحله ي بعد چي كار كردي وقتي شنيدي؟

بعد كار خاصي نكردم ولي الآن به غير از اون كه اگر مي خواستم برگردم خونه ام خبر را كه شنيدم ترسيدم برگردم حالا اين كه واقعا زنده بودم. ترسيدم برگردم كه بلايي سرم بيارند.

- گم شدن سعيده تا قبل از از جنجال سياسي برخي سايتهاي اينترنتي فقط يك مساله خانوادگي بود كه طبعا در حيطه حريم خصوصي افراد است و كسي حق ورود به اين حريم را ندارند.

اما اقدام حقيقتا شنيع اين سايتها و جريان هاي سياسي در دروغ پردازي درباره‏ي اين نوجوان، سپس قتل ساختگي و حتي دفن او باعث شد كه ماجراي اين دختر 16 ساله متاسفانه سر زبان‏ها بيافتد و رنج و درد مادرش را صد چندان كند.

- خانم علي ن‍ژاد من در سايتها خوندم كه شما تو اين 2 ماه كه از سعيده خبري نداشتيد خيلي اين طرف و آن طرف زديد خيلي اضطراب داشتيد الآن كه ايشان بحمدالله زنده و حي و حاضر در كنار خو مي بينيد چه احساسي داريد؟

احساس خوبي دارم از خداي بزرگ ممنونم احساس مي كنم تولده دوباره اي هست امشب و در عيد فطر عيدي ما بوده واقعا خيلي جاها رفتم خيابان ها را گشتم پارك ها را گشتم خيلي برام سخت بود الآن هم دارم ميگم خيلي راحت نيست برام يعني فقط يك مادر درك ميكند و يك پدر مي فهمه كه فرزند انسان نيست يا رفته بيرون دير مي آد خونه يك پدر و مادر چه احساسي نسبت به فرزند دارند؟ مادر چه احساس نگراني داره واقعا؟ بماند كه حالا اين اتفاق نزديك سه ماه براي من اتفاق افتاد.

سايت ها و جريان هاي سياسي كه مدام در تلاش اند كه تعداد كشته شدگان حوادث اخير را در فضاي مجازي بيشتر كنند حتي به اين حد از رنج و درد مادر بسنده نمي كنند و در اقدامي وي را در گرفتن مجلس ختم تحت فشار مي گذارند.

مادر سعيده: يك ماه و نيم گذشته بود از غيبت طولاني سعيده كه گفتند دخترت را كشتند اولين بار كه تماس گرفتند به همين واضحي گفتند اسمش را نمي دانيم و صدايش را عوض مي كرد ديگه نمي دانم كي بود ولي حتما مرد بود و مي گفت دخترت را كشتند خيلي گريه و زاري كردم كه ادامه بده و حرف بزنه گوشي را قطع مي كرد. دوبار ه براي بار دوم تماس گرفت و گفت شما مي تونيد يك ختم بگيريد براي دخترت. ختم بگيريد. حتما.

گفتم خوب پس من مراسم را بگيرم

همين جوري زنگ مي زنند مي پرسند سعيده كجاست من يك ماه بگم اردو هست، دوباره بگم اردو هست. همچنين چيزي اصلاً وجود ندارد، درباره ايشان واقعاً اين را گفته بودند يكي از آشناها كه دوست هستيم به ايشان مي گفتيم عمه صدايش مي كنند. ايشان بارها و بارها تماس گرفته گفتند سعيده كجاست گفتم اردو هست گفتند: اين چه اردويي هست كه طولانيه گفتم معدل و انضباط ايشان چون خوب شده يك ماه تمام شده. باز زنگ زدند خيلي سخت بود واقعاً نمي دونستم چي بگم؟ گفتم من تا كي مي خوام اين رو كش بدم تا كي بخوام بگم نيست خودم برم فرار كنم كجا بروم؟ حتي من به مرض جنون كشيده شد باور كنيد دو بار نه به عنوان اينكه جلب توجه كنم دوباره به مرض خودكشي رسيدم. اين كار را داشتم مي كردم كه يكي از دوستان آمد و ... كاش اين كار را نمي كرد، گفتن نباشيم و اين زندگي را نبينمن. آدم هرچي م يخواد به سرش بيايد ديگه كسي نيايد از من بپرسه چي شده و چي نشده.

سوءاستفاده جريان هاي سياسي از اين مادر رنجيده و دروغ بزرگي كه درباره دختر نوجوانش ساخه بودند همچنان ادامه مي يابد تا آن جا كه برخي عناصر سياسي در مرامس ختم اين دختر حضور مي يابند.

مجلس ختمي كه گرفتيد كي سري ها آمدند چي گفتند؟

همكاراي همين منطقه 7 آمدند. معلمانش، دوستان خود سعيده، دوست و آشناهاي من بودند هم دوره هايي پدرش، همسرم بودند بعد از شروع مراسم كه قاري قرآن مي خواند تمام كردند ورود آقاي ميرحسين موسوي را خيرمقدم گفتند كه براي من جاي تعجب داشت پيش خودم گفتم ايشان از كجا خبر داره؟ خير مقدم گفتند و پيغام دادند كه به من بگويند بياي م كه ايشان به بنده عرض تسليت كنند،‌ كه من نرفتم وگفتم حالم خوب نيست و عذرخواهي كردم.

برخي اشخاص سياسي ديگر هم با حضور در خانه مادر سعيده، او را براي زمينه لازم براي استمرار جوسازي هاي دروغ عليه نظام تحت فشار قرار مي دهند.

مادرسعيده: از شب قبل از ختم، تعدادي از آقايون زنگ زدند و من در را بازكردم و اومدند بالا، سه نفر آقا و دو نفر خانم بودند، گفتند از طرف ستاد انتخاباتي آقاي كروبي آمديم براي كمك و پشتيباني از شما گفتم كمك براي چي؟ پشتيباني چي؟ از كجا آدرس گرفتيد؟ گفتند پيدا كردم آدرس خونه شما براي ما كاري نداره، هرچي گفتم از طرف كي آمديد گفتند از ستاد آقاي كروبي، چند تا سئوال پرسيدند. آقايون گفتند كه دخترتون را كشتند بعدش هم در قطعه 302 خاك كردند در يك گور دسته جمعي، گفتم من اطمينان ندارم نمي دانم شما با چه اطميناني حرف مي زنيد؟ گفتند ما مطمئن هستيم در اين شلوغي اخير اتفاق افتاده اين كه من همون جا تأكيد كردم گفتم عارضه قلبي و نارسايي كليوي است.

يكي از آقايون فرمدند كه اين دروغ محض است. كه از چي مي ترسي چرا نمي گي از حقوق خودت دفاع نمي كني.

اما چند سئوال منطقي و طبيعي در مدتي كه سعيده ناپديد بود.

گفته بوديد اسمتون چيه؟ غزل. چه وقت متوجه شدند كهاسم واقعي تو غزل نيست؟‌

وقعي كه اين خبر ار در سايت براي من مي خوندند در واقع اون ها هويت اصلي من را نمي دونستند ولي خودم چون مي دونستم حدوداً او نزديكي هايي بود كه پيدام كردند كه احساس كردم كه هي با هم ديگه صحبت مي كردند احساس كردند فهميدند كه متن كه چون عكس هم بود در سايت احساس كردم فهميدند.

خانم پورآقايي براي من به عنوان يك خبرنگار سئوال است كه او خانواده اي كه ديدند در خيابون پاتون شكسته بردند بيمارستان و بعد بردند منزلشون چه طور دنبال اين نبودند كه شما را به خانواده برسانند و بگند كه ايشون پاشون شكسته و تصادف كرده بوديد؟‌

چرا اتفاقاً خيلي از من سئوال مي كردند ولي من خوب چون جايي نمي توانستم برم هر دفعه يك بهانه اي مي آوردم براشون هر دعه يك چيزي مي گفتم، مثلاً مي گفتم مزاحم هستم از اين جا برم ولي اون ها براي اينكه مشكلي در بيرون از خون براي من پيش نياد من را نگه داشتند گفتند بمونم تا تو را به خانوادهتحويل بديم.

ماجراي پيدا كردن سعيده نيز قابل تأمل است. بهد از ججال اينترنتي سياسي درباره گم شدن قتل و دفن اين نوجوان، دستگاه هاي امنيتي،‌ نظامي با حساسيت ويژه وارد ماجراي مي شوند و در يك كار فشرده و پيچيده سرانجام مكان وي را پيدا مي كنند.

سعيه: بعد از مدتي كه گذشت حالا پيدام كرده بودند. چه جوري پيداتون كردند؟

واقعاً من هنوز خودم نمي دونم چه جوري شد كه اصلاً‌متوجه شدن من اونجام ولي پيدام كردند. بعد خيلي با من صحبت كردند گفتند اين جوري شده بعد اينكه اوضع يك خورده آرام تر شد آرام كه نه ولي به من اطمينان خاطر دادند كه هيچ بلايي سرم نمي آيد كه برگشتم.

سعيده اكنون به آغوش مادر بازگشته و هر دو تلاش مي كنند رنج و عذاب اين اتفاق را فراموش كنند اما چه كسي پاسخگوي تأملات يك خانواده كوچك دو نفره است؟‌

مادر سعيده: واقعاً‌مي گم با اينكه در سايت اين برنامه آبروي دخترم را بردن حيثيت اسلام و كشورمون را بردن، بعد به نوعي خيلي مطلب فجيعي براي سعيده نوشتند همون هايي كه خودتون ديديد خيلي بده براي يك دختر، اول از همه مي گتم با آبروي كشور بازي كردند بعد با آبروي يك دختر، به هرحال كس بي كسان خداست. اونم آبروي يك دختر يتيم هرچي مشكل باشه نبايد با آبروي آدم بازي كنند، من هم يك زن تنهام هيچ وقت دستم را هيچ وقت رو نانداختم حتي به آشناهام به كسي كسي حتي برادر، خواهرم رو بندازم در اين مشكلات باور فرماييد بهشون زنگ نزدم حتي خانواده ي خودم آشناها، فاميل ها كه گفند سعيده كجاست گفتم سعيده را فرستادم براي تحصيل مالزي كه شايد باورتون نشه بپرسيد.

اما يك سئوال اساسي:‌ اين همه دروغ درباره يك مادر و دختر آيا كام تشنه قدرت طلبي برخي جريان ها و اشخاص سياسي را سيراب مي كند و يا بازهم بايد منتظر جوانان و نوجوانان ديگري باشيم كه همچون چند ماه اخير قرباني قدرت طلبي سياسي برخي اشخاص و جريان ها شدند.

حتي من ماهواره و كامپيوتر نداشتم،زنگ زدند حتي من را بردند ديدم يراي من جاي تعجب بود.

گفتم چه كسي اين كارو كرده بدون اجازه ي من كسي حق نداشت عكس سعيده را بذاره توي سايت اين واقعا كار ناشايسته اي است و من خيلي ناراحت شدم و حتي اعلاميه اش را داراي عكس، اسم، اسم پدر بود چاپ كردند كه اين هنوز براي من جاي سوال داره كه چه كسي اين كار رو كرده واقعا ناراحت هستم؛نميدونم چي بگم؟ با اين جنجال و با اين مراسم از آب گل آلود ماهي گرفتند.

سعيده: اون هايي كه اين كار رو كردن اين خبر را پخش كردند نمي دونم چه جوري بگم فكر كنم واقعا آدم هاي بي وجداني بودند كه اين كارو كردند. من هر مشكلي داشتم مربوط به خودم بود دليل نمي شه از اين سو استفاده كنند به هر حال آبروي من را بردند،آبروي كشور هم بردند.

مادر سعيده:از حق خودم و دخترم نمي گذرم تا جائي كه در توانم هست از نظر قانوني نمي گذرم ازشون از كساني كه اين كارو كردند.اگر خدا به من عمري بدهد و تواني باشد از حيثيت خودم و دخترم تا توان هست دفاع مي كنم و از اين فرصت طلبان نمي گذرم

چندی است که جریان شکست خورده در انتخابات ریاست جمهوری، در نامه هایی از یکدیگر دلجویی کرده و پس از نگارش هرنامه با قدردانی از طرف مقابل، این مواضع را خواسته دل مردم عنوان می کنند.

به گزارش رجانيوز، چندی پیش میرحسین موسوی نامه‌ای به حسینعلی منتظری ارسال کرد که روز گذشته پاسخ منتظری به آن نامه روی پایگاه اطلاع رسانی وی قرار گرفت.

موسوی در نامه خود به منتظری حوادث پس از انتخابات را دلیل ارسال نامه عنوان کرده و در حالی که عده معدودی طرفداران خود و عوامل خارجی به خیابان‌ها ریخته و موجب خسارات مالی و جانی به شهروندان شده بودند، بار دیگر اين آشوبگران را مردم نامیده و گفته است: "‏اولين هدف در اين بيانيه آن است كه اگر خشم و نارضايتى در مردم به‏‌‏وجود آمده است، آنان تصور نكنند كه اين احساسات منفى انباشته شده در‏ ‏ضميرشان متوجه دين است."

اين اظهارنظر این افراد در راهپیمایی‌ها و تجمعات خود شعارهای ضد دینی و اسلامی سر می دهند.

شعارهایی همچون، "نه شرقی، نه غربی، جمهوری ایرانی"، یا "نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران" از جمله شعارهایی بود که حامیان موسوی در روز قدس سر دادند و خواستار حذف اسلام از ساحت ایران شده بودند.

موسوی در بخش دیگری از این نامه به نکته طنزآلودی اشاره کرده و می گوید: "‏رسانه هاى دولتى اصرار دارند كه ما را مسبب و محرك حوادث اين چند‏ ‏ماهه معرفى كنند، حال آن كه رفتارهاى مسئولان كشور نه فقط در‏ ‏انتخابات، بلكه از سال ها پيش هيمه هايى را انباشته بود كه با خطاهاى اين‏ ‏ايام شعله ور شد و با باد نخوتى كه بر آن دميدند، ابعاد اين آتش روز به روز‏ ‏توسعه پيدا كرد."

هرچند موسوی توضیح نمی دهد چه جریانی پیش از برگزاری انتخابات به خیابان‌ها ریخته و پس از شکست، شهر را به آتش کشیدند، با این حال، وی علی‌رغم اعترافات سردمداران جریان کودتای مخملی در دادگاه باز هم به تقلب در انتخابات اصرار کرده و ادامه می دهد: "اينجانب قطعاً حق را به مردمى مى‎دهم كه با برخوردهاى‏ ‏غيراسلامى، غيرقانونى و غيرمنصفانه حقوقشان پايمال شده است، و با‏ ‏استناد به مدارك غيرقابل انكار بدون ترديد اعتقاد دارم كه در انتخابات‏ ‏تقلب هاى سازمان يافته و وسيع رخ داده است."

‏ ‏اما اين گونه نبود و نيست كه مردم با سكوت يا سازش يك نفر دست از‏ ‏حركت خود بردارند، بلكه پس از مدت كوتاهى بلاتكليفى به زودى اين‏ ‏حركت از نو و با شكلى كور و در حالى كه به هيچ يك از دلبستگان به نظام‏ ‏اعتماد نداشت آغاز مى‎شد و چه بسا ديگرانى كه براى اين كشور و ملت‏ ‏خواب هاى ناگوار ديده اند، در هدايت آن به سوى منافع و مطامع خود طمع‏ ‏مى‎كردند.

‏موسوی که امروز گزینه مطلوب ضد انقلاب قرار گرفته، اغتشاشگری های یک عده معدود را "تکاپوهای مردم خوانده" و ‏هدف ديگر اين بيانيه را ماندن این تکاپوها در چارچوب نظام عنوان کرده تا در دام ساختارشکنی های خطرناک نیافتد و می افزاید: "اين خطرى است كه اگر محقق شود به راحتى مى‎تواند از‏ ‏ايران افغانستان و عراقى ديگر بسازد."

‏موسوی در بخش دیگری از این بیانیه و در شرایطی که پیش از این تشکیل جبهه سیاسی را در سر می پروراند، تقویت شبکه های اجتماعی را پیشنهاد داده و در یک مقایسه بی ربط شبکه های اجتماعی اغتشاشگر را به مثابه محبت و الفت در جامعه عنوان کرده و آن را به ملامحسن فیض کاشانی نسبت می دهد!

اما نامه میرحسین موسوی، با پاسخ منتظری همراه بود، منتظری که امام خمینی(ره) صلاحیت وی را در فعالیت های سیاسی رد کرده بودند در بده بستانی متقابل آورده است: "در جريان انتخابات رياست جمهورى اخير و وقايع و‏ ‏فجايع بعد از آن كه شما مورد توجه اقشار وسيعى از مردم و نخبگان قرار‏ ‏گرفتيد، در حقيقت از آزمايش و ابتلاء بزرگى در پيشگاه خداوند متعال و‏ ‏در مقابل مردم آگاه ، سربلند بيرون آمديد، و تاكنون در حد امكان و توان‏ ‏خويش از حقوق تضييع شده مردمى كه با شركت در انتخابات رياست‏ ‏جمهورى افتخار بزرگى را براى كشور آفريدند دفاع نموديد، كه جاى بسى‏ ‏تقدير و تشكر دارد."

در حالی که موسوی تشکیل شبکه های اجتماعی را به ملامحسن فیض کاشانی نسبت داده بود، منتظری نیز آن را امری معقول و مطابق با قرآن! عنوان کرده و اجرای آن را راه حلی برای برون رفت از بحران عنوان کرده است.

با این حال و در شرایطی که مقام معظم رهبری در نماز عید سعید فطر تنها اعترافات متهمان علیه دیگران را غیر شرعی عنوان کرده بودند، منتظری اقرار اشخاص علیه خود را نیز غیر شرغی و غیر مسموع دانسته است و مشخص نیست با فرمول منتظری دادگاه چه معنایی پیدا می کند.

منتظری پیش از این نیز نامه ای به مراجع تقلید نگاشته بود که در آن جمهوری اسلامی ایران را با رژیم شاهنشاهی مقایسه کرده بود.

منتظری در آن نامه خود را از پایه گذاران نظریه ولایت فقیه عنوان کرده! و گفته است امروز نسبت از این موضوع احساس شرمندگی می کند."

در شرایطی که هیچ یک از مراجع عظام تقلید هرگز پاسخ منتظری را ندادند وی با اصرار به نامه نگاری خود ادامه داده و اعلام کرده مراجع در ایفای نقش خود در امر به معروف و نهی از منکر کوتاهی کرده اند.

موسوی، منتظری و کروبی که در چند وقت اخیر برای یکدیگر و به نام مردم نامه نگاری کرده و پس از هر نامه و بیانیه ای از یکدیگر قدردانی می کنند، نامه منتظری به مراجع را نیز از این قاعده مستثنی نکرده و کروبی با قدردانی از منتظری به خاطر حمایت هایش از او در بحران پس از انتخابات، اظهار امیدواری کرده است که دیگر علما و بزرگان حوزه "توان اعتراض" بیابند

شبکه ایران: پس از فاش شدن دیدارهای "متوالی" سید محمد خاتمی با جورج سوروس از جانب وی، شبکه "بی‌بی‌سی فارسی" با هدف تبرئه خاتمی وارد میدان شد.

در همین راستا این شبکه انگلیسی فارسی زبان که گویا تلاش بسیاری را برای تکذیب دیدار رئیس دولت اصلاحات با پدر انقلاب مخملی انجام داده بود، به نقل از فردی به نام "ایمی ویل" دیدار خاتمی و سوروس را تکذیب کرد!

شبکه بی‌بی‌سی گفته که این فرد مسئول ارتباطات رسانه ای موسسه جامعه آزاد است.

این در حالی است که روز گذشته نیز دفتر خاتمی از سوی وی این دیدار را تکذیب کرده و گفته بود که خاتمی نه سوروس را می‌شناسد و نه با او دیدار کرده است.

ماجرای افشای این دیدار اما از آنجا شروع شد که جورج سوروس در شامگاه 11 سپتامبر 2009 سوروس در سالن اجتماعات هتل بین المللی ترامپ نیویورک از چندین دیدار خود با خاتمی پرده برداشت.

این در حالی بود که پیش از آن نیز کیان تاجبخش که از نمایندگان بنیاد سوروس بود این دیدارها را فاش کرده بود.

تاجبخش که در جریان حوادث پس از انتخابات بازداشت شده بود در دادگاه کودتای مخملی گفته بود: "اگر یکی از اولین نمونه‌های براندازی را ارتباط سفر عطریانفر به بنیاد سوروس قبل از 1376 بدانیم می‌توان نهایت آن را ملاقات مستقیم سید محمد خاتمی همراه ظریف با سورس در نیویورک در سال 1385 دانست که این یک ارتباط مستمر بوده و ادامه داشته است."

البته دفتر خاتمی پس از اعترافات تاجبخش، آن را تکذیب کرد و سعی کرد تا آن را به شرایط زندان و تحت فشار بودن تاجبخش ربط بدهد.

با این حال آنچه که در این میان جالب توجه است بی تابی شبکه بی‌بی‌سی برای تبرئه محمد خاتمی است.

این شبکه که در روزهای گذشته نقش مهمی را در تبلیغات جریان سیاسی شکست خورده در انتخابات ریاست جمهوری ایفا کرده است، در حالی از سوی فردی ناشناس دیدار خاتمی با پدر انقلاب های رنگین را تکذیب کرده که در مقابل ابهام دیگری را مبنی بر پشت پرده رابطه با جریان سبز به وجود آورده است

محمدعلي ابطحي نوشت: نميتوانم بدون مدرك ادعا كنم يازده ميليون تقلب صورت گرفته و يا از آشوبهاي زنجيره اي غير قانوني خياباني دفاع كنم.

محمد علي ابطحي در جديدترين پست وبلاگ خود كه از زندان به روز كرده، نوشته است: خيلي فكر ميكردم كه تا عيد فطر آزاد شوم. اما مي‌بينيد كه نشدم. بعد از چند روز فاصله امروزپاي كامپيوتر نشستم. فرصتي كردم كامنت‌هاي اندك را خواندم. بخشي را كه ممكن بود منتشر كردم. غير از مواردي كه لطف و محبت كرده بودند، چنانچه مي شد حدس زد خيلي ها در مورد اينكه وبلاگم را خودم نوشته باشم ترديد دارند و معتقدند بازجويم مي نويسد. مي خواستم كنار هر كدامشان هم جوابكي به رسم مألوف بنويسم، متاسفانه از نظر فني نمي شد. نميدانم چرا. ببخشيد جواب نداده ام.

هيچكدام از كامنت ها البته به قسمتي از مطلب من ايراد نگرفته بودند كه معلوم شود به كجاي نوشته من اعتراض دارند. با اينكه من در وبلاگم نه اعترافي كرده ام ونه حرفي خلاف نظراتم مطرح كرده ام. قرار هم نيست همه مثل هم فكر كنيم. اينكه چرا از داخل زندان با همه سختي هائي كه زندان دارد، چنين امكاني را به من كه يك وب نگار پر سابقه بوده ام، داده اند، به من ارتباطي پيدا نمي كند. نشان از تعامل و ارتباط منطقي بين بازجو ومن بوده است. اينكه اين بار نه تنها خيلي از ماها كه براي اولين بار بعد از انقلاب به زندان افتاده ايم، بلكه خيلي ها كه سر جهيزيه هر دوره زندان هستند نيز با بازجوهاشان از سر رفاقت و گفتگو مباحثه مي كنند وبه خصوص در مورد مسئله تقلب و آشوبها كه حرف اصلي من هم در اين دو مورد بود، مقاومتي نشان نمي دهند. اين نشان از مديريت متفاوت و موفقي دارد.مثلا تئوريسيني مثل سعيد حجاريان با وضع جسمي و سابقه اطلاعاتي اي كه دارد، حتما با اذيت و آزار پيشنهاد گفتگوي تلويزيوني نمي دهد. اي كاش هميشه از اين روش در مسائل سياسي بهره بگيرند. ما نمي توانيم اين روش را كه رويكرد اين بار مسئولان امنيتي در مورد ما بود را هوشمندانه ندانيم. گرچه هر يك روزي كه هر كداممان در زندانيم يك عمر ميگذرد و كاش دعا كنيد زودتر آزاد شويم ولي سختي زندان و غوق كشيدن هاي بي خودي كه در اينجا داريم، دليل نميشود كه واقعيت ها را ناديده بگيريم.

كاش دوستان عزيزي كه خوانندگان 5 ساله وبنوشت بودند و هستند و مثل هميشه تك تكشان را دوست دارم، به جاي اين فضاسازي ها و قضاوت ها، ايرادات نوشته ها و حرف هاي من را مي گفتند تا يا هدايت شوم و يا پاسخ بگويم. امروز كه كامنت ها را ديدم و نوشته ها و قضاوت هاي بعضي ها را در مورد نظرات خودم را خواندم غربت زندان در نظرم صد چندان شد.

من، اميدوارم آزاد شوم و در محيط آزاد بيرون زندان همين گفتگوها را ادامه دهيم. باورم اين است كه من همان ابطحي سابق هستم. اصلاح طلب و با اعتقاد به آزاد انديشي و منتقد بسياري از روشها و البته عضو كليت نظامي كه هويتم را براي آن گذاشته ام. اما وقتي در زندان هستم و بايد بازجوئي پس بدهم و براي نظراتم استدلال بياورم، نميتوانم بدون مدرك ادعا كنم يازده ميليون تقلب صورت گرفته و يا از آشوبهاي زنجيره اي غير قانوني خياباني دفاع كنم. كاري كه در وبلاگ و سايت و سخنراني هاي بدون مسئوليت به راحتي انجام مي پذيرد و در بسياري از موارد ايران وسربلندي و آينده مردم ايران قرباني اين نظرات ميشود.

راستي عيدتان مبارك. ببخشيد دير تبريك گفتم. اعمال و عباداتتان هم قبول حضرت حق. خيلي دلم براتون تنگ شده. از همين گوشه اوين هوارتا دوستان دارم