امام موسي صدر(ع) يكي از چهره‌هايي كه با الگوگيري از حركت حسيني توانست منشأ تحول در گوشه‌اي از عالم باشد و شيعيان مورد ظلم و ستم واقع شده لبنان را منسجم و مقتدر نمايد، در كلاس اعضاي ارشد جنبش امل سخناني به مناسب عاشوراي حسيني ايراد نمود.

در بخشي از اين سخنان آمده است: بر اساس محاسبات مادي، برابري وجود ندارد. حسين(ع) با هفتاد نفر، دشمنانش سي هزار نفر و پشت آن ده ها هزار سپاهي و نظامي ديگر.

دستگاه‌هاي تبليغاتي كه مردم را در جهان اسلام فريب مي دادند، حسين(ع) را خارجي شمردند. شريح قاضي در حكم خود مي نويسد: «او از حد خود تجاوز كرده و آنگاه با شمشير جدش كشته شد»

شهرها براي كشته شدن حسين(ع) جشن گرفتند. همه جا سخن از پيروزي خليفه بود و از خطري كه صفوف يكپارچه مسلمانان را مي‌شكافت و اختلافاتي كه ميان مسلمانان پديد آمده بود. اين فضاي فريبنده كه دستگاه‌هاي تبليغاتي يزيد آن را ساخته بود، بيش از پيش بر بلاها و مشكلات افزود.

از همين رو حسين(ع) شرايط موجود را ارزيابي كرد و دريافت كه با محاسبات مادي، با اين توانمندي ها نمي‌تواند خود و هدفش را به پيروزي برساند. در اينجا بود كه از زبان رسول خدا(ص) فرمود: ان الله شاء ان يراك قتيلاً»[6] و همچنين از زبان حضرت(ص) افزود: «ان الله شاء ان يراهنّ سبايا»[7]
بنابراين، حسين(ع) از چيزي كم نمي گذارد؛ هستي، روح، زبان، فكر و قلبش را بر مي‌گيرد و به آن، نوزاد كوچك، فرزند رشيد و تمام ياران و برادرانش را مي‌افزايد... .

هنگامي كه در مدينه بيعت به حسين(ع) پيشنهاد شد، آن را رد کرد. سپس فهميد به او اجازه نخواهند داد تا بيعت نكند و او را خواهند كشت. او نمي‌خواهد مکارانه به قتل برسد. از مدينه قيام كرد و شعار روشن خود را سر داد؛ كه او اصلاح مي‌خواهد. به مكه رفت و در آنجا با مردم ديدار كرد و مسأله را شرح داد وحقيقت را برايشان روشن ساخت.

او مي‌دانست كه موج گمراهي و اباطيل و شبهات جهان اسلام را آكنده كرده است و به همين دليل حسين به هر چيزي متهم خواهد شد. بنابراين مي‌خواست با روشنگري خود، حقايق را آشكار كند و پرتوهاي روشن كننده‌اي را بر آن سفر بيفكند تا سفرش سرمشقي شود كه در تمام مراحل تاريخ بتوان به آن اقتدا كرد... .

هزاران بلكه ده‌ها و صدها هزارحاجي در مكه جمع شدند. هنگامي كه ديدند حسين با اندك يارانش و تعداد زيادي از زن و فرزندانش بر خلاف راه، از مكه خارج مي‌شود، شگفت زده شدند. آن‌ها كعبه را كه مقصد و هدف تمام حاجيان است، ترك مي‌كنند. روز ترويه پيش از اينكه مناسك حج را كامل كنند، عمره مفرده بجاي مي‌آورند، كعبه را ترك مي‌كنند و از مكه خارج مي شوند . شگفت زده شدند و پرسيدند: اي فرزند رسول خدا دليل اين كار چيست؟

گفت: من بيعت نمي‌كنم ولي يزيد جماعتي را فرستاد كه در زير لباسهاي احرام شمشيردارند ، و بر آنند تا خون مرا بريزند و من نمي‌خواهم مقدسات الهي و حرم خداوند هتك حرمت شود. مي‌خواهم خارج شوم... .

لشكر دشمنان به چشم خود ديدند كه شبِ حسين، نماز و نيايش و دعا و تسبيح است و شب دشمنان، شراب و فسق و فجور و توطئه . دريافتند كه جنگ حسين جنگ شريف و مقدسي است، كه در گرو شخص نيست... .

اين حادثه به آن شكلي كه حسين آن را در پيش گرفت، حقيقت را آشكار كرد و واقعيت را نشان داد و حقيقت را برابر امت نهاد و اين امت بود كه از خلال اين تصوير داوري كرد. امت دريافت كه سكوت جايز نيست و مدارا ذلت و پستي است و كسي كه در برابر حق سكوت مي‌ورزد و چيزي نمي‌گويد، شيطاني لال است. امت همه اينها را فهميد و حركت را آغاز كرد. انقلابي بعد از انقلاب، حركتي بعد از حركت و اعتراضي بعد از اعتراض. ونهضت درلشكرگاه با زن و مردآغازشد،در هر شهري كه قافله اسيران از آن مي‌گذشت،آنگاه كه مردم درباره آنان وازواقعيت امر مي‌پرسيدند، زينب حقيقت را برايشان روشن مي‌ساخت، فرياد سر مي‌دادند و خود را سرزنش مي‌كردندو براي جنگ با دشمنان قيام مي‌كردند.

حركتها و سپس قيام توابين آغاز شد. پس ازآن مختار بن ابي‌عبيدالله ثقفي و سپس گروهي از اينجا و گروهي از آنجا. تا اينكه عباسيان آمدند و بني‌اميه را نابود كردند. در اين مدت، از كشته شدن حسين تا انقراض بني‌اميه، شعار بلند تمام انقلابيها و همه معترضين و مخالفين «يا لثارات الحسين» بود. پس انتقام، آرزو، انگيزه و محرك تمام اين حركات، حسيني بود.

چگونه حسين توانست تمام اين وجدانهاي غافل و خواب را برانگيزد؟ با نماياندن حقيقت در برابر ديدگان مردم. با راهش، با مرگش،و با روشن كردن اين مطلب كه بني‌اميه، اينچنينند.

يزيد مي‌خواست اسلام را ريشه كن كند. اما پس از انقلاب حسين، يزيد نيز عقب نشست. چرا كه ديد عزاي حسيني در خانه خودش بر پا داشته شده، اطرافيانش شروع به توبيخ و ملامتش كردند .پس گفت: «خداوند ابن مرجانه را بميراند، او در اين مسأله عجله كرد.»
يزيد مسئوليت را بر دوش پسر مرجانه يعني ابن زياد گذاشت و با اين كار نتوانست از اهداف امام حسين آگاه شود و تاوان اين كارش را پرداخت... .

حسين نه تنها در آن صحرا بلكه در طول تاريخ در برابر ستمگران ايستاد.در آن صحرا در برابر سي هزار نفر بود، اما در تاريخ، در مقابل صدها گروه قرار داشت. و ظالمين و اهل باطل را چون دسته‌هاي ملخ پراكنده ساخت .اين تصوير روشن مي‌سازد كه حق پيروز خواهد شد... .

دفاع از حقوق انسانها، از جمله اهداف اساسي اباعبدالله الحسين است. ما خواستار حق تمامي شهروندان هستيم. خواستار آبادي مناطق، همه منطقه‌ها. نه فقط جنوب و بقاع و هرمل. حي المسلم و كرنتينا كه با ديدنش عرق بر پيشاني مي‌نشيند، فقط اين ويا آن را نمي‌خواهيم بلكه خواستار آبادي عكار، مناطق جبيل و مناطق جبل لبنان و هر منطقه عقب مانده و رشد نيافته‌اي هستيم كه در اين سرزمين است... .

اميدواريم كه اين عاشوراي ما و اين روزهاي ما، روزهاي زنده حسيني باشد. اين چنين مي‌خواست و اين چنين سفارش نمود. گريستن و بر پا كردن مجالس كافي نيست. حسين به اينها نيازي ندارد. حسين شهيد راه اصلاح است. «اني أريد الاصلاح في امه جدي ما استطعت» پس اگر در جهت اصلاح امت جدش كوشيديم، او را ياري رسانده‌ايم و اگر سكوت كرديم يا مانع اصلاح شديم او را وانهاده‌ايم و يزيد را كمك كرده‌ايم

منبع:تابناک

پس از سخنان روز گذشته رهبر انقلاب اسلامی كه از درخواست برای حضور ناظران بين المللی در انتخابات مجلس شديدا انتقاد کرده و آن را «بی شرمی» خواندند، براي بسياري اين پرسش به وجودآمد كه چه كساني درخواست نظارت بين‌المللی بر انتخابات داده‌بودند؟

رهبر انقلاب اسلامی در جمع تعدادی از مردم و روحانيون قم، هرگونه تقلب در انتخابات را رد کردند و افزودند: «در ۲۸ سال گذشته همواره انتخابات در اين کشور در سلامت کامل برگزار شده است، چرا برخی افراد با اين سخنان به حيثيت انتخابات خدشه وارد می کنند.»

ايشان اظهارات «برخی از افراد» را مبنی بر دعوت از ناظران بين المللی و دشمنان ايران برای نظارت بر انتخابات را «بی شرمی و بزرگ ترين جسارت به ملت ايران» خوانده و گفتند: «مسئولان اجرايی و نظارتی انتخابات همواره به وظيفه خود در حفظ امنيت آرای مردم به خوبی عمل کرده‌اند و در انتخابات مجلس هشتم نيز به همين صورت خواهد بود.»

به نظر می رسد اظهارات صريح رهبری در واکنش به انتقاداتی است که نهضت آزادی ایران در هفته گذشته مبنی بر احتمال دخالت نيروهای نظامی و تقلب در انتخابات مجلس هشتم ابراز کرد. نهضت آزادی ايران در بيانيه ای با عنوان «ضرورت نظارت بين‌المللی برای تضمين آزادی و سلامت انتخابات» در دهم دی ماه سال جاری خواستار لغو نظارت استصوابی شده بود.

نهضت آزادی همچنين به منظور برون رفت از آنچه «بن‌بست کنونی و رفع يا کاهش بحران های عظيم داخلی و بين‌المللی در زمينه‌های اقتصادی، سياسی و امنيتی، که ملت و نظام ايران با آنها روبه روست» مي‌خواند، خواستار نظارت بين المللی بر تضمين انتخابات مجلس هشتم شده بود

يکي از نقاط برجسته زندگاني امام خميني، عشق والاي او نسبت به اهل بيت عصمت و طهارت(ع)، به ويژه ساحت مطهر حضرت سيدالشهدا(ع) بود، به ياد دارم پس از بازگشت امام به قم در روز هشتم محرم، ايشان در بيت قديمي خود واقع در يخچال قاضي حاضر شدند و در مجلس عزاداري شرکت جستند. با ورود امام به مجلس، مردم که از حضور امام به وجد آمده بودند، به سمت ايشان نشستند، امام با صداي بلند فرمود: به سمت منبر بنشنيد. خطيب منبر آقاي يثربي بود، پس از مقدمه‌چيني، روضه حضرت علي‌اکبر(ع) را خواند، در اين هنگام حضرت امام دستمال سفيدي را از جيب خود بيرون آورده و گريه کردند، در اين اثنا خطيب منبر از وقت استفاده کرد و يادي از فرزند امام مرحوم حاج آقا مصطفي خميني کرد، ديدم امام دستمال را از روي پيشاني خود برداشت و در حدود يک دقيقه که سخن از فرزند دلبند وي بود به آرامي نشست، آنگاه که خطيب منبر روضه علي‌اکبر(ع) را از سر گرفت باز دستمال را بر پيشاني نهاد و گريه کرد. متوجه شدم که اين مرد بزرگ نمي‌خواست به اندازه يک دقيقه هم اشک بر علي‌اکبر(ع) را با اشک بر فرزندش درهم آميزد.

به هنگام حضور در نوفل‌لوشاتو در فرانسه نيز مجلس عزاي حسيني را بپا کرد و خبرگزاري‌هاي جهان که براي اولين بار با اين صحنه مواجه شده بودند، گريه وي را در ماتم حسين‌بن‌علي(ع) ديدند و مخابره کردند.
پيش از آن حضور 14 ساله وي در عراق، حضور پيوسته شبانه در حرم اميرمؤمنان علي(ع) و حضور شب‌هاي جمعه در حرم سيدالشهدا نشان از عمق والاي او دارد.

و پيش از آن اين جريان را ـ که مربوط به دوره طلبگي ايشان است ـ از مرحوم آيت‌الله نجفي مرعشي نقل شده است: در دوره ممنوعيت برگزاري مجالس عزاي امام حسين(ع) ـ در دوره رضاخان ـ، با آقاي خميني در حجره نشسته بوديم، ايام عزاي حسيني بود و مجالس ممنوع، دلمان گرفته بود، تصميم گرفتيم يک مجلس دو نفري تشکيل بدهيم، قدري ايشان روضه خواند و من گريه کردم، قدري من روضه خواندم و ايشان گريه کرد، قدري ايشان نوحه خواند و من سينه زدم و مقداري من نوحه خواندم و ايشان سينه زد.
عمق ارتباط وي و ميزان خلوص وي به قدري بود که مرحوم آيت‌الله اراکي مي‌فرمود: اگر ايشان در کربلا حاضر بود نفر 73 شهداي کربلا مي‌بود.

جا دارد که برخي از سخنان ايشان را پيرامون اهميت عزاي حسيني و مجالس سوگواري و دسته‌جات عزاداري را بياوريم:
- «روضه سيدالشهداء براي حفظ مکتب سيدالشهداست. آن کساني که مي‌گويند روضه سيدالشهداء را نخوانيد، اصلا نمي‌فهمند مکتب سيد الشهداء چه بوده و نمي‌دانند يعني چه، نمي‌دانند اين گريه‌ها و اين روضه‌ها حفظ کرده اين مکتب را. الان 1400 سال است که با اين منبرها با اين روضه‌ها و با اين مصيبت‌ها و با اين سينه‌زني‌ها ما را حفظ کرده‌اند. سيدالشهدا را اين گريه‌ها حفظ کرده است مکتبش را، اين مصيبت‌ها و داد و قال‌ها حفظ کرده، اين سينه‌زني‌ها و اين دستجات ... اينها حفظ کرده ... هياهو مي‌خواهد، هر مکتبي هياهو مي‌خواهد، بايد پايش سينه بزنند، هر مکتبي تا پايش سينه‌زن نباشد، تا پايش گريه‌کن نباشد، تا پايش توي سر و سينه زدن نباشد حفظ نمي‌شود ... اين گريه‌ها زنده نگه داشته مکتب سيدالشهدا را، اين ذکر مصيبت‌ها زنده نگه داشته مکتب سيدالشهدا را. ما بايد براي يک شهيدي که از دستمان مي‌رود علم (پرچم) به پا کنيم، نوحه‌خواني کنيم، گريه کنيم، فرياد کنيم ... اين يک ميتينگ و فريادي است براي احياي (زنده نگاه داشتن) مکتب سيدالشهدا ... اين روضه‌خواني‌ها و مصيبت و گريه است که کشور شما را حفظ کرده ... با اين هياهو، با اين گريه، با اين نوحه‌خواني، با اين شعرخواني، با اين نثرخواني ما مي‌خواهيم مکتب را حفظ کنيم، چنانچه تا حالا هم حفظ شده است...».(صحيفه نور 8/ 69-71)

- «اسلام را تا حالايي که شما مي‌بينيد... سيدالشهدا زنده نگه داشته است. سيدالشهدا ـ سلام الله عليه ـ ... همه جوانان خودش را، همه مال و منال، هرچه بود، هرچه داشت ... در راه خدا داد و براي تقويت اسلام، مخالفت با ظلم، قيام کرد ... ما که دنبال او هستيم و مجالس عزا را از آن وقت به امر امام صادق ـ سلام الله عليه ـ و به سفارش ائمه هدي ـ عليهم السلام ـ ما به پا مي‌کنيم اين مجالس عزا را ... اينها را بايد حفظ کنيد، اينها شعائر مذهبي ماست که بايد حفظ بشود، اينها يک شعائر سياسي است که بايد حفظ بشود. بازي‌تان ندهند اين قلمفرساها، بازيتان ندهند اين اشخاصي که با اسماء مختلفه و با مرام‌هاي انحرافي مي‌خواهند همه چيز را از دستتان بگيرند و اينها مي‌بينند که اين مجالس، مجالس روضه، ذکر مصائب مظلوم در هر عصري مقابل ظالم قرار مي‌دهد»...(صحيفه نور 10/ 30-32).

- «الان محرم است و همه دستجات بيرون مي‌آيند و دستجات بايد عزاداري بکنند. عزاداري مهم است». (صحيفه نور 10/ 239).
- «همين گريه‌ها نگه داشته ما را. گول اين شياطيني که مي‌خواهند اين حربه (سلاح) را از دست شما بگيرند، گول اينها را نخورند جوان‌هاي ما، همين‌هاست که ما را حفظ کرده، همين‌ها هست که مملکت ما را حفظ کرده. تکليف آقايان است روضه بخوانند. تکليف مردم است دسته‌هاي شکوهمند بيرون بياورند، دسته‌هاي سينه‌زن شکوهمند. البته از چيزهايي که بر خلاف مثلا چه هست از آنها پرهيز کنند، اما دسته‌ها بيرون بيايند، سينه بزنند، هر کاري که مي‌کردند بکنند...».(صحيفه نور 10/ 218).

- «(اين گفته که) امروز ديگر انقلاب کرديم، روضه ديگر لازم نيست از غلط‌هايي است که تو دهن‌ها انداختند، مثل اين است که بگوييم امروز ما انقلاب کرديم ديگر لازم نيست که نماز بخوانيم! انقلاب براي اين است، انقلاب کرديم که شعائر اسلام را زنده کنيم، نه انقلاب کرديم که شعائر اسلام را بميرانيم. زنده نگه داشتن عاشورا يک مسئله بسيار مهم سياسي عبادي است... ما ملتي هستيم که با همين اشک‌ها سيل جريان مي‌دهيم و خرد مي‌کنيم سدهايي را که در مقابل اسلام ايستاده است ... همين گريه‌هاست که کارها را پيش برده است، همين اجتماعات است که مردم را بيدار مي‌کند ... مجالس سر جاي خودش بايد باشد و مجالس عزا بايد باشد و اهل منبر بايد اين شهادت امام حسين ـ سلام الله عليه ـ را زنده نگه دارند و ملت بايد با همه قدرت اين شعائر اسلامي را، خصوصا اين را زنده نگه دارند، با زنده نگه داشتن او اسلام زنده مي‌شود، «انا من حسين» که روايت شده است که پيغمبر فرموده است، اين معنايش اين است که حسين مال من است و من هم از او زنده مي‌شوم ... اين مجالس را حفظ کنيد ... اينها اسلام را در قلوب ما زنده نگه مي‌دارد ... مجالس عزا را با همان شکوهي که پيشتر انجام مي‌گرفت و بيشتر از او حفظ کنيد...».(صحيفه نور 13/ 156- 158).

- «ان‌شاءالله روز عاشورا که جمعيت بيرون آمد، مراسم تعزيه حسين ـ سلام الله عليه ـ بايد با قوت خودش باشد، و در راه‌پيمايي‌ها همه‌اش مراسم امام حسين(ع) باشد...».(صحيفه نور 13/ 173).
- «عاشورا با «نه» خود، يزيديان را در طول تاريخ نفي کرد».(صحيفه نور 14/ 264).

- «بايد ماه محرم و صفر را زنده نگه داريم به ذکر مصائب اهل بيت ـ عليهم السلام ـ که با ذکر مصائب اهل بيت ـ عليهم السلام ـ زنده مانده است اين مذهب تا حالا، با همان وضع سنتي، با همان وضع مرثيه‌خواني ... ما بايد حافظ اين سنت‌هاي اسلامي، حافظ اين دسته‌جات مبارک اسلامي، که در روز عاشورا، در محرم و صفر، در مواقع مقتضي به راه مي‌افتد تأکيد کنيم که بيشتر دنبالش باشند، محرم و صفر است که اسلام را نگه داشته است، فداکاري سيدالشهدا ـ سلام الله عليه ـ است که اسلام را براي ما زنده نگه داشته است. زنده نگه داشتن عاشورا با همان وضع سنتي خودش از طرف روحانيون، از طرف خطبا، با همان وضع سابق، و از طرف توده‌هاي مردم با همان ترتيب سابق که دستجات معظم و منظم، دستجات عزاداري به عنوان عزاداري راه مي‌افتاد. بايد بدانيد که اگر بخواهيد نهضت شما محفوظ بماند، بايد اين سنت‌ها را حفظ کنيد. البته اگر چنانچه يک چيزهاي ناروايي بوده است سابق و دست اشخاص بي‌اطلاع از مسائل اسلام بوده، آنها بايد يک مقداري تصفيه بشود، لکن عزاداري به همان قوت خودش بايد باقي بماند و گويندگان پس از اين‌که مسائل روز را گفتند روضه را همانطور که سابق مي‌خواندند ومرثيه را همانطور که سابق مي‌خواندند بخوانند و مردم را مهيا کنند براي فداکاري. اين خون سيدالشهداست که خون‌هاي همه ملت‌هاي اسلامي را به جوش مي‌آورد و اين دستجات عزيز عاشوراست که مردم را به هيجان مي‌آورد و براي حفظ مقاصد اسلامي مهيا مي‌کند. در اين امر نبايد سستي کرد...».(صحيفه نور 15/ 203- 204).

- «ما ملتي هستيم که با همين گريه‌ها يک قدرت 2500 ساله را از بين برديم...».(صحيفه نور 16/ 210).
- «اگر قيام حضرت سيدالشهدا ـ سلام الله عليه ـ نبود، امروز هم ما نمي‌توانستيم پيروز شويم، تمام اين وحدت کلمه‌اي که مبدأ پيروزي ما شد، براي خاطر اين مجالس سوگواري و اين مجالس تبليغ و ترويج اسلام شد ... اين محرم را زنده نگه داريد. ما هرچه داريم از اين محرم است و از اين مجالس ... اگر اين مجالس وعظ و خطابه و عزاداري و اجتماعات سوگواري نبود کشور ما پيروز نمي‌شد».(صحيفه نور 17/ 60- 62).

و در وصيتنامه سياسي ـ الهي خود آورده‌اند: «من اکنون به ملت‌هاي شريف ستمديده و به ملت عزيز ايران توصيه مي‌کنم که ... و از آن جمله مراسم عزاداري ائمه اطهار و به ويژه سيد مظلومان و سرور شهيدان حضرت ابي‌عبدالله‌الحسين ـ صلوات وافر الهي و انبياء و ملائکه الله و صلحاء بر روح حماسي او باد ـ هيچ گاه غفلت نکنند».(صحيفه نور 21/ 173).

محمدامين پوراميني

استاد دانشگاه لندن
Philosophy@iranianstudies.org

السلام عليک يا ابا عبدالله و علي الارواح التي حلت بفنائک عليک مني سلام الله ابدا ما بقيت و بقي الليل و النهار.

حماسه معراج خونين عاشقانه سالار شهيدان، حضرت ابي‌عبدالله امام حسين ـ عليه‌السلام ـ سلاله پاک رسول اکرم خاتم النبيين حضرت محمد مصطفي ـ صلوات‌الله عليه ـ در آثار مولانا در سياق (context) و چهارچوب (framework) توحيد و «سير محبي» به سوي توحيد ربوبي، معني و مفهوم پيدا مي‌کند. حضرت حق ـ جل جلاله ـ رب حسين است و «سلطان عشق خونين»، مربوب حضرت محبوب است.

مثنوي مولانا، کتاب «توحيد» است و سير عاشقانه به سوي حضرت هوالاول والاخر و الظاهر و الباطن. (3 ـ حديد) و کتاب ديوان کبير کليات شمس تبريزي مولانا «عشق نامه» اوست؛ «يا انيس من لا انيس له»؛ «يا من لا يرغب الا اليه»؛ «يا خير المرغوبين» (دعاي جوشن کبير).
مولانا در اين دو کار بزرگ خود، به حماسه امام حسين (ع) از ديد عرفاني پرداخته است. در اين وجيزه به روايت مولانا از امام حسين (ع) در چهار غزل کليات شمس و يک حکايت از مثنوي پرداخته مي‌شود.

کليد واژه‌هاي فهم مقام منيع و بي‌نظير سيدالشهد حضرت امام حسين ـ عليه السلام ـ در مثنوي و ديوان شمس عبارتند از: عشق ـ عاشقي ـ شهيد ـ شهادت ـ فدايي ـ بلا ـ مرگ ـ پارسا ـ فنا ـ قا ـ خسرو دين ـ خسرو غيب ـ وصل ـ دوست ـ پيشتازان و طلايه‌دار سلوک ـ زندان ـ عاشورا ـ کربلا ـ يزيد / فراق ـ شمر ـ عزا ـ تقابل کاراکترها و صفات و خصايل.

در آثار مولانا، عموما شهيد و حسين مترادف يکديگرند و حتي مي‌توان گفت که واژه گلگون شهيد و مقام عظماي شهادت به اصطلاح فني انصراف دارد بر شخصيت جامع و يگانه امام حسين که انسان کامل است.
از نگاه مولانا، حضرت سيدالشهدا (ع) از سوز و شوق دل الهي‌اش، هر لحظه طلب استعلاي وجودي مي‌كند و حضرت محبوب، آواز قبول وصال سر مي‌دهد؛ «دل» في حد ذاته عرش پروردگار است و او نيز همچون حسين در پي سفر و معراج به مبدأ اعلي است. در غزل 230 کليات شمس، امام حسين (ع) سنگ محک و معيار است که دل که جايگاهي است رفيع و همه اعمال و احوال و مقامات وجودي آدمي به آن بستگي دارد، به حسين تشبيه مي‌شود، نه آن‌که حسين به دل تشبيه شود. از نظر عرفا در نظام هستي خلاصه موجودات «آدمي» است و خلاصه آدمي «دل» است.(نک: شيخ صفي‌الدين اردبيلي ـ صفوه الصفا ـ ص443) و تنها بيت دوم اين غزل، کافي است براي بيان نهايت سرسپردگي و شيفتگي مولانا به امام حسين (ع). در مقابل چنين مرتبه متعالي، يزيد و سمبل کامل جدايي و دوري از حضرت حق ـ جل جلاله ـ است.
شهيدان قافله کربلا، سمبل اعلاي شهيدان تاريخند که مقامات سلوک خونين عاشقانه خود را در دشت پر بلاي امتحان خونين الهي در کربلا، سرافرازانه گذراندند. آنان به ظاهر مرده‌اند، اما در واقع به زندگي اعلاي طيبه در عالم غيب ـ که برتر است از عالم ظاهر ـ استعلا يافته‌اند. مولانا در اينجا شهيدان کربلا را نمونه متعالي آيه شريفه قرآن در باب شهدا برمي‌شمارد؛ و لا تحسبن الذين قتلوا في سبيل الله امواتا بل احياء عند ربهم يرزقون (169ـ آل عمران).
کاروان شريف اسراي کربلا از نظر دشمن که محجوب و بعيد است از سلطان وجود اسيرند، اما بر خلاف اين کوردلان آنان «شاه مقام قرب دوست»ند؛‌ مقامي که بين آنان و حضرت محبوب، هيچ مانعي نيست.
از نظر عرفا، بهشت دو نوع است: عام و خاص. بهشت عام، بهشت اکل و شرب و مناکحه است که از براي بندگان عام است، اما بهشت خاص، مقام لقا و وصال و مشاهده حضرت حق تعالي است که بهشت بند گان خاص است. (شيخ صفي‌الدين اردبيلي ـ صفوه الصفا ـ ص 437 ـ 438). مولانا، امام حسين و شهيدان کربلا را مقيمان بهشت وصال حضرت دوست که بهشت بندگان خاص است، معرفي مي‌کند که قفس دنيا را شکسته‌ و پرواز ابدي کرده‌اند به کوي دوست. توانگر شکوفه وصال سيدالشهدا، شهره آفاق شده و او خورشيد فروزان و به ثمر نشسته محفل واصلان محبوب است. امام حسين (ع) به اين مقام والا رسيده است، چون ريشه درخت وجود مبارکش، توانگر شده است از ذات اقدس الهي.


ز سوز شوق دل همي زند عللا                      که بوک در رسدش از جناب وصل صلا
دلست همچو حسين و فراق همچو يزيد           شهيد گشته دو صد ره به دشت کرب و بلا
شهيد گشته بظاهر حيات گشته                   به غيب اسير در نظر خصم و خسروي بخلا
ميان جنت و فردوس وصل دوست مقيم           رهيده از تک زندان جوع و رخص و غلا
اگر نه بيخ درختش درون غيب مليست            چرا شکوفه وصلش شکفته است ملا
خموش باش و ز سوي ضمير ناطق باش          که نفس ناطق کلي بگويدت افلا
کليات شمس تبريزي: غزل 230


در غزل 2102 کليات شمس مولوي، اشاره کوتاه اما پر مغز مي‌نمايد به اصل منيع «فنا در توحيد فعل» و مي‌گويد رمز نبودن فرق ماندن و رفتن براي حسين آن است که او چون به مقام فناي توحيد فعل رسيده است، اراده و فعلش مستهلک در توحيد است. او تسليم اراده و تدبير الهي است. (نک: صفوي ـ سيد سلمان ـ تهران ـ 1386).

حسين و شهدا با دوري جستن از آرزوها و اميال نفساني با ساحت عشق آشنا شدند. او فدايي معشوق است و خون خود را در اين معاشقه بر آستانه محبوب مي‌ريزد، چرا که براي او مسئله بودن يا نبودن نيست، بلکه مسئله فناي عاشقانه است. (نک: شکسپير ـ هملت). حسين و عاشقان حسيني صفت در پي بلا و سختي‌ها و مشکلات وجودي‌اند در برابر عوام و واماندگان که فراري از تدبير الهي‌اند.
مولانا در اين غزل نيز با روش مطالعه مقارنه‌اي، کوشش مي‌کند فهم بهتري از حسين و عاشقان حسيني و «واماندگان» راه حماسي کربلا نشان دهد.

چيست با عشق آشنا بودن                      بجز از کام دل جدا بودن
خون شدن خون خود فرو خوردن                 با سگان بر در وفا بودن
او فدائيست هيچ فرقي نيست                   پيش او مرگ و نقل يا بودن
رو مسلمان سپر سلامت باش                   جهد ميکن به پارسا بودن
کين شهيدان ز مرگ نشکيبند                    عاشقانند بر فنا بودن
از بلا و قضا گريزي تو                               ترس ايشان ز بي بلا بودن
شيشه مي گير و روز عاشورا                    تو نتاني به کربلا بودن
کليات: غزل 2102

اما طولاني‌ترين و مشهورترين غزل مولانا در باب عظمت و علو مقام حسين و شهيدان کربلا، غزل 2707 کليات شمس است. مطلع غزل شهيدان الهي و بلاجويان معاشقه کربلايي است و پايان آن به زيبايي ارجاع است به انسان کامل و خورشيد موعود که شاهد است و ناظر و اصل نزول انوار الهي است در عالم ممکنات.
در اين غزل، شهيدان و عاشقان مترادفند. شهيدان به ياري تجرد وجودي و معرفت که مقدمه عاشقي است و «بال‌هاي عاشقي» از مرغان هوايي نيز بهتر پرواز در ساحت حضرت دوست مي‌کنند. «يحبهم و يحبونه» (54 ـ مائده). آنها شاهان عالم غيبند و به كمك عشق باب‌هاي عوالم پنهان را گشوده‌اند. يکي از رمزهاي توفيق آنها در پرواز عاشقانه رهايي از انواع خود است. آنها ار آن جهت که فاني و باقي در :عقل عقل» شده‌اند در ناکجاآبادند. (نک ـ صفوي ـ سيد ـ لندن ـ 2007).
از بيت پنجم غزل رابطه شهيدان واصل را با سالکان بيان مي‌کند. رهايي شهيدان اثر وجودي در رهايي ديگر سالکان نهاده است. آنها با شکستن در زندان تو در توي طبيعت و نفس خود، باب مخزن اسرار الهي را گشوده‌اند. اول نفي است و سپس اثبات.«لا اله الا الله». «لا اله الا هو»(255 بقره) «لا اله اله انت». شهيدان که واصل به محبوب شده‌اند و حسين که سيد و سالار آنهاست، نواي فقيران و درويشان کوي دوستند.

در حالي‌ که بيست سال از کشتار و شهادت بيش از چهارصد تن از هموطنانمان در مراسم عبادي حج در عربستان سعودي به دست عوامل وهابي و شرطه‌هاي دولت عربستان سعودي مي‌گذرد، تاکنون هيچ كاري براي ابتياع ابتدايي‌‌ترين حقوق آنان از سوي دولت ايران انجام نشده است.

به گزارش خبرنگار «تابناك»، دولت ايران که حتي در زمان قطع روابط دوجانبه با آمريکا، در سال 1997 بر پايه رأي دادگاه بين‌المللي، ديه هرچند ناچيز قربانيان و شهداي هواپيماي ايرباس ايراني را که توسط ناو هواپيمابر «وينسنس» آمريکا در خليج فارس سرنگون شده بود، از دولت آمريکا براي خانواده‌هاي قربانيان دريافت كرد، معلوم نيست به چه دليلي حتي از پيگيري حقوقي براي گرفتن حق ابتدايي ديه و قصاص براي اين کشتار وحشيانه از دولت سعودي در زمان رياست‌جمهوري آقايان ‌هاشمي و خاتمي و احمدي‌نژاد سر باز زده و هيچ گامي در اين زمينه و محکوميت جهاني دولت پادشاهي سعودي در جوامع بين‌المللي برنداشته است. اين در حالي است که اين سه رئيس‌جمهور، روابط خوبي با «ملك عبدالله» داشته‌اند.

اين کشتار وحشيانه، در حالي انجام مي‌شود که همه زايران خانه خدا با ويزاي معتبر دولت سعودي وارد اين کشور شده و حفاظت از جان و مال و ناموس آنان در ايام زيارت و حج، بايد به وسيله اين دولت انجام مي‌پذيرفت، نه اين‌که به حقوق و جان و مال و ناموسشان تجاوز ‌شود.

در سفرهاي پياپي مقامات ايراني به اين کشور و همچنين مناسبات و روابط دوجانبه، نه تنها ابعاد اين جنايت براي جهانيان آشکار نشد، بلكه سعودي‌ها حتي از يك عذرخواهي خشك و خالي خودداري كردند.

روابط گسترده بين جمهوري اسلامي ايران و عربستان سعودي هم به دليل اعمال حج و هم به دليل جايگاه والاي اين دو كشور در جهان اسلام، يك ضرورت است، اما اين امر دليل چشم‌پوشي از حقوق شهدا و قربانيان اين حادثه نمي‌شود و به نظر مي‌رسد اكنون كه سال‌ها از آن حادثه گذشته و خوشبختانه روابط خوبي ميان دو كشور حاكم است و به ويژه با اجابت دعوت پادشاه عربستان از سوي دكتر احمدي‌نژاد، گام ديگري در اين مسير برداشته شده است، زمان خوبي براي پيگيري حقوق هموطنانمان است.

ادعاي حقوقي عليه اين جنايت که همه اسناد و مدارک آن موجود است و يک جنايت سازمان يافته توسط شرطه‌‌ها و نيروهاي امنيتي عربستان بوده، بر همه جهانيان آشکار است، اما آنچه مهم است اين‌که بايد ايران نسبت به اين كار و همچنين ابتياع حقوق ابتدايي؛ يعني قصاص حاميان يا دست كم گرفتن ديه قربانيان و خانواده‌هاي آنان اقدامات مقتضي حقوقي را انجام دهد و مانع تكرار چنين حوادث تلخي از سوي خادمان حرمين شريفين در هتك حرم الهي و نبوي و زايران آنها شود.

به گزارش خبرگزاري رسا، آيت‌الله سيد محمد تقي مدرسي از مراجع عاليقدر شيعه، روز گذشته توسط فرد مجهولي در مکه مکرمه مورد سوء قصد قرار گرفت ولي صدمه‌اي به وي وارد نشد.

در اين حادثه، شخصي به قصد ضربه زدن به آيت‌الله مدرسي به وي حمله کرد ولي پس از عدم اصابت ضربه، موفق به فرار شد و تلاش مأموران امنيتي عربستان براي دستگيري وي به نتيجه نرسيد.

آيت‌الله مدرسي از شخصيت‌هايي است که همواره مردم را به وحدت دعوت مي‌کند و از مراسم حج به عنوان نماد وحدت و مبارزه با اختلاف‌هاي مذهبي و طايفه‌اي ياد مي‌کند.

لازم به ذکر است که اين مرجع، در ايام حج فعاليت‌هاي گسترده ديني و مذهبي داشت و با شخصيت‌هاي سياسي و اجتماعي جهان اسلام ملاقات‌هاي مختلفي انجام داده است.

۱۰۰ نفر از دانشجويان دانشگاه ياسوج امروز در اعتراض به ضرب و شتم يك دانشجوي دختر اين دانشگاه ، تجمع كردند .

به نوشته سایت جامع کهکیلویه و بویراحمد، اين دانشجويان در تجمع خود خواستار شناسايي و برخورد ضاربان اين دانشجوي دختر شدند .
اين گزارش حاكي است ، دانشجويان معترض در اين تحصن خواستار پيگيري موضوع ضرب و شتم دختر دانشجوي دانشگاه ياسوج از سوي مسوولان دانشگاه و محاكم قضايي و امنيتي استان شدند.
يكي از دانشجويان معترض در اين زمينه گفت : روز چهارشنبه هفته گذشته يكي از دانشجويان دختر اين دانشگاه به نام علوي كه سردبير نشريه دانشجويي «هزگر» به معناي باران بود ، توسط دو فرد ناشناس در حد فاصل دو دانشكده علوم پايه و فني و مهندسي مورد ضرب شتم قرار گرفت.

محسن موسوي افزود : اين دانشجوي دختر از سوي ضاربان كه احتمالاً دانشجويان خارج از دانشگاه بوده اند از ناحيه سر و صورت مورد ضرب و شتم قرار گرفت .
وي با اشاره به اينكه دانشجوي مذكور تهديد نيز شده است اظهار داشت : دانشجويان دانشگاه ياسوج امروز در اعتراض به ضرب و شتم اين دانشجوي دختر و ضعف حراست دانشگاه در زمينه پيگيري اين موضوع تجمع كرده اند.

يكي ديگر از دانشجويان دانشگاه ياسوج نيز با بيان اينكه ضرب و شتم اين دانشجوي دختر از سوي گروههايي در داخل دانشگاه مي باشد بيان داشت : مسوولان دانشگاه به خصوص حراست بايد در اين زمينه پاسخگو باشد.
نظري يكي ديگر از دانشجويان نيز هدف از اين تجمع را رسيدگي به ضرب و شتم اين دانشجوي دختر عنوان كرد و گفت : از مسوولان دانشگاه به خصوص مدير امور دانشجويي و حراست انتظار مي رود كه براي جلوگيري از تكرار چنين حوادثي تلاش بيشتري از خود نشان دهند.

مسوول بسيج دانشجويي شهيد ميثمي دانشگاه ياسوج نيز در اين تجمع نيز گفت : عقيده و تفكر بسيج و دانشجويان بسيجي اين است كه هر كسي از هر طيف و نگرشي كه باشد حتي مخالف بسيج در محيطي مثل دانشگاه بايد از امنيت لازم جهت ابراز عقيده و نظر خود برخوردار باشد.
حسين فرج اللهي با اشاره به اينكه تا چيزي مشخص نشده باشد ، نبايد كسي را در مظان اتهام قرار داد افزود : ما نيز توصيه مي كنيم موضوع ضرب و شتم اين دختر دانشجو از طريق مسوولان دانشگاه به خصوص حراست و محاكم قضايي پيگيري شود.

دختر دانشجويي كه مورد ضرب و شتم قرار گرفته با بغضي گرفته در جمع دانشجويان معترض حاضر شد و گفت : دو شخص ناشناس هفته گذشته بدون هيچگونه دليلي من را از ناحيه سر و صورت مورد ضرب و شتم قرار دادند.
خانم علوي افزود : اين دو فرد ضمن فحاشي و تهديد اعلام كردند بهتر است در مسايلي كه به شما ربطي ندارد دخالت نكنيد.
وي خواستار پيگيري اين موضوع از سوي مسوولان دانشگاه شد و بيان داشت : حراست دانشگاه كه هميشه در همه صحنه ها حضور دارد ، در زمان اتفاق اين حادثه حضور نداشت و داد و فريادهاي ما به جايي نرسيد.

يكي ديگر از دانشجويان گفت : در زمينه ضرب و شتم اين دختر دانشجو با حراست دانشگاه تماس گرفته ، و ايشان گفته اند با ماموران حراست پيگري مي كنيم و جواب ديگري ندادند.
در اين تجمع دانشجويان مختلف ضمن محكوم كردن ضرب و شتم يكي از دانشجويان دختر اين دانشگاه خواستار برخورد شديد با ضاربان شدند.