رسول جعفريان

ساعت چهار صبح 29 مرداد دوشنبه، با هواپيمايي ماهان ـ البته به نمايندگي از هواپيمايي سعودي ـ پرواز کرده و مستقيم به مدينه منوّره مشرف شديم. اين نمايندگي؛ يعني اين که سعودي‌ها، اين هواپيما را از شرکت ماهان اجاره کرده‌اند. دو ساعت و سي و پنج دقيقه پرواز کرد. البته در راه اعلام نمود که اندکي باد مي‌آيد و ممکن است پنج دقيقه بيشتر طول بکشد. از هواپيما پياده شديم. امسال به جز همسرم، فرزندم، محمد باقر نيز همراهم بود. قرار شد وي لب‌تاب را از سالن فرودگاه و بازرسي بيرون ببرد تا حساسيتي ايجاد نشود. بازرسان کامپيوتر را روشن کرده و اندکي با آن کار کرده و پس از ده دقيقه پس دادند. در اين فاصله دلهره داشتم.

سرانجام سوار اتوبوس شده به هتل ماريوت آمديم. اين هتل در ضلع جنوب غربي مسجد‌النبي با فاصله تقريبي سيصد متري است. کاروان ما درجه دو بود و ميان ما و مسجدالنبي (ص) مسجد «غمامه» و مسجد امام علي (ع) قرار دارد. شب را تا صبح نخوابيده بوديم. البته من در هواپيما اندکي خوابيده بودم. ساعت 9 صبح بود که خوابيديم. ظهر برخاسته ناهار خورده باز خوابيديم. عصر ساعت 5 راهي حرم شديم. هتل ما براي حرم ماشين داشت و تا انتهاي اسواق الحرم در کنار بقيع مي‌رود. از آنجا به سمت حرم رفتيم. متوجه شديم که بقيع باز است. از پله‌ها بالا رفته وارد بقيع شده زيارت کرديم. جالب است که حتي زن‌ها تا بالاي بقيع مي‌آمدند؛ چيزي که در اين اواخر به کلي برافتاده بود. سابقا مردم از همان دري که داخل مي‌شدند، بيرون مي‌آمدند، اما اکنون از در اصلي وارد شده از در ديگري خارج مي‌شدند و به اين ترتيب، مزاحمتي براي زنان نيست. البته از آنجايي كه خانم‌‌ها سخت به پنجره‌ها مي‌چسبند، مأموراني که لباس انتظامي دارند، فاصله بين آنان و پنجره‌ها هستند، اما از مأموران امر به معروف به ندرت ديده مي‌شد. پس از زيارت، راهي حرم پيامبر (ص) شديم.

در زيارتنامه مفصل ائمه (ع) تعبير و «مفاتيح جنانه» را ديدم و احتمال زياد دادم که مرحوم شيخ عباس قمي، تعبير مفاتيح الجنان را از اين تعبير گرفته باشد. هرچند مي‌دانيم که پيش از اين، کتاب دعايي به نام «مفتاح الجنه» بوده و شيخ عباس به اقتفاي آن عنوان مفاتيح الجنان را برگزيده است. عنوان «مفاتيح الجنان» نام کتابي هم هست که نسخه‌اي از آن در فهرست نسخه‌هاي خطي کتابخانه مسجدالنبي(ص) بود؛ اين تکرارها طبيعي است.

مسجدالنبي خلوت بود، اما ما مجبور بوديم در مكاني بنشينيم که جاي سجده سنگ باشد. در آنجا بسياري از شيعيان قطيف و احساء هم بودند. پيرمردي در ويلچر نشسته بود كه از من پرسيد: از تهران هستيده پاسخ مثبت دادم. گفت: من از احساء هستم. بعد از شيعه سعودي ديگري نشسته بود. باز همين پرسش را کرد. او ملک عبدالله را کلب خطاب کرد و از مصيبت شيعيان در عراق ياد کرد و ادامه داد که همه شيعيان، اعتمادشان به ايران است؛ اين جمله را دو بار تکرار کرد.
يک سعودي ديگر هم با صداي بلند زيارتنامه مي‌خواند. کساني هم به او مي‌نگريستند، اما او تا به آخر هر آنچه خواست خواند. من هم به همراه محمد باقر در آنجا زيارت نامه پيامبر(ص) و حضرت فاطمه (ع) و نماز زيارت خوانديم و نزديک به يک صد آيه بقره را هم تلاوت کرديم. نماز مغرب را به جماعت خوانده نماز عشا را خودمان خوانديم و راه افتاديم. در راه قدري خرماي عجوه خريديم. مقداري هم پول در صرافي تبديل کرده به آرامي و قدم زنان، راهي هتل شديم.
امسال کاروان ما دو بخش بود؛ بخشي در هتل الانوار و برخي هم در ماريوت. فاصله اين هم تقريبا زياد بود. در آغاز گفته بودم كه ماريوت ماشيني داشت که ما را تا نزديک بقيع مي‌برد و برمي‌گرداند.

امروز سه شنبه 30 مرداد است. صبح پس از صبحانه، قدري سفرنامه هدايه‌الحجاج را مقابله کرديم و سپس راهي کتابفروشي مکتبه‌العلوم شديم. آنجا يکي از محل‌هاي اصلي خريدهاي ماست و صاحبش دکتر ابودجانه ـ که در سفرنامه سال گذشته، اطلاعاتي درباره او نوشته‌ام ـ است. در آنجا به اضافه کتاب‌هاي قديم، کتاب‌هاي تازه ديگري هم خريدارديم؛ از جمله اثري در دوازده مجلد درباره روايات فضائل الصحابه از کتب تسعه و معجم طبراني كه البته هنوز فرصتي براي ارزيابي آن به دست نيامده است.
پس از آن به سمت حرم آمده و در راه به هتل الانوار رفته به ديدن آقاي شهرستاني رفتيم. سپس به مسجد مشرف شده، نماز و زيارت خوانده و به هتل بازگشتيم. غذاي امروز درست مثل ديروز هيچ کيفيتي نداشت. عصر پس از استراحت،‌ به ديدن آقاي ري شهري به هتل مونبيک رفتيم که در سمت قبله مسجدالنبي (ص) وراي اسواق الحرم بود. آقايان ديگري هم آمده بودند. ساعتي در آنجا بوديم و ضمن صحبت‌ها از کتاب‌‌هاي توزيعي سعودي‌ها سخن به ميان آمد و اين که هدف اصلي آنان، دانشجويان و دانش‌آموزان است. نقل شد که امروز صبح، دانش‌آموزي، در وقتي که کتابي به او داده شده، آن را گرفته و پاره کرده است. براي همين او را چند ساعتي نگه داشته‌اند. در ميان منشورات فارسي آنان، يک جزوه تازه چند برگي درباره حديث غدير منتشر شده بود. قرار شد آقاي سيدعلي ميلاني که امسال در عمره آمده، پاسخ کوتاهي بنويسد تا در همين جا ميان دانشجويان و دانش‌آموزان توزيع شود. با اين که وضع اطراف بقيع در برخورد با زايران بهتر شده، همچنان بحث و جدل ديني در آنجا و يا اطراف احد ادامه دارد. آقاي قاضي عسکر گفتند: ديروز در احد در حال خواندن زيارت، يک افغاني مرتب آمده و درباره شفاعت و «لذت بقبرک» اشکال و مجادله مي‌کرد. خوب اين بسيار راحت است که اجازه ورود هيچ کتابي به حجاج داده نمي‌شود، اما در اينجا با آزادي آنچه مي‌خواهند ميان زايران توزيع مي‌کنند. اين شرايط نابرابر است. بايد به فکر چاپ برخي از جزوات و توزيع آنها در اينجا بود. در ميان سخنان گفته شد که در هتل مريدين در مکه، به دليل برگزاري مراسم شهادت حضرت فاطمه (س)، اختلاف پيش آمده و صاحب هتل به رغم آن که قرارداد داشته، زايران ايراني را از آنجا بيرون کرده و شکايت زايران هم به جايي نرسيده است.
ساختمان‌سازي در اطراف مسجدالنبي به عنوان هتل بسيار گسترده ادامه دارد. اين روزها زميني که در شرق مسجد قرار دارد و بازارها و بناهاي کهنه‌اي آن كه در اين چند سال در حال تخريب تدريجي بود، به طول کامل خراب شده و در حال ساخت است. همچنين اطراف آن را بسته‌اند و امکان ديدن داخل آن نيست، اما علي‌القاعده باز هم بحث محاصره مسجدالنبي (ص) با هتل‌هاي بزرگ است. در سمت قبله هم مساحت وسيعي از سطح زمين را تخريب کرده و گويا در حال تعويض سنگفرش‌ها يا چيزي شبيه به آن هستند. پس از آن عازم مسجد شده نماز مغرب را به جماعت و عشا را فرادا خوانده به هتل برگشتيم. پيش از ورود به مسجد، برابر بقيع ايستاده زيارت کرديم. نيروهاي انتظامي فراواني در فضاي جلوي بقيع پراکنده هستند. مردم هم گوشه و کنار مشغول خواندن زيارتند. امروز آقاي حسون مي‌گفت: ديروز که با لباس روحاني به حرم رفتم در بيرون، توهين مي‌کردند. امروز ملاحظه کرده بي‌لباس بيرون آمدم.

شب پس از نماز عشا همراه دکتر ابودجانه به کتابفروشي او در دانشگاه مدينه رفتيم. جامعه‌الاسلاميه، دانشگاه بين‌المللي است و هدف آن در اصل رشته تبليغ و دعوت است که البته در گرايش‌هاي گوناگون تا دکترا دارد. در مدينه دانشگاه ديگري هم با نام جامعه طيبه هست که بيشتر يک دانشگاه با علوم متعارف؛ يعني رياضي و طبيعي است. در آنجا هم البته بخش دراسات اسلاميه مختصري دارد. هم‌اكنون دانشگاه مدينه تعطيل است و تنها چهار روز پيش از ماه رمضان باز مي‌شود.

حدود يک ساعت در کتابفروشي بوديم و چندين کتاب خريديم؛ از جمله کتابي با نام «الخلافات السياسيه بين الصحابه» از نويسنده‌اي با نام محمدبن المختار شنقيطي که اثر جالب توجهي بود و بايد گزارش آن را بنويسم. اين کتاب که با گرايش انتقاد از صحابه نوشته شده، مورد انتقاد برخي از نويسندگان افراطي اهل سنت است؛ از آن جمله نقدي بود که همانجا درباره اين کتاب بود و آن را هم خريدم. نام آن نقد اين بود: «جولات نقديه في کتاب الخلافات السياسيه بين الصحابه» از منير غضبان. جالب آن که اثر نخست با مقدمه راشد الغنوشي منتشر و در شهر جده چاپ شده است. شنقيطي ازغلوي که سنيان در قالب دفاع از صحابه کرام کرده‌اند ياد کرده و پيش از آن غلو شيعيان را مفروض گرفته است (ص 30). طبيعي است که هدف وي بخش مربوط به سنيان است. وي با زيرکي مبناي خود را بر پايه روش ابن‌تيميه قرار داده که درباره بررسي اختلافات سياسي صحابه، بيش از ديگران نوشته است (ص 40 – 42) وي براي اين کار دلايل ديگري را هم بيان مي‌کند.

به عقيده شنقيطي، «وعي تاريخي» است که مي‌تواند در شناخت درست اصول سياست شرعي به ما کمک کند و به واقع، بدون آن نمي‌توان کاري انجام داد. قصص قرآني هم نشان از آن دارد که بايد مناقب و مثالب را با هم بيان کرد. نمونه روشن وي در داشتن انصاف، انتقاد عمار ياسر از عايشه در سخنراني‌اش در کوفه است. او سياست علي (ع) را بر عايشه ترجيح مي‌دهد، اما همزمان عايشه را ام‌المؤمنين مي‌خواند (ص 36-38). بايد عرض کنم در اين باره ترديدهايي است.
نويسنده جز آن که در اين زمينه خود را پيرو ابن تيميه مي‌داند، آن را روش اهل حديث هم برمي‌شمرد و دلايلي را در اين باره بيان مي‌کند، از جمله دقت اهل حديث در جرح و تعديل و ديگر آن که برخي از بزرگان اهل حديث، مانند ذهبي و ابن‌کثير، اهل تاريخ هم بوده‌اند (ص 43). به نظر مي‌رسد در اين باره بيش از آن که واقعا پايبند روش اهل حديث باشد، در ظاهر خود را وفادار به يک گروه افراطي نشان مي‌دهد تا متهم نشود. خارج از اين بحث مي‌دانيم که اهل حديث تا چه اندازه در اين زمينه، متعصبتر از ديگران هستند. به هر روي، وي تأکيد مي‌ کند که هدفش از تمسک به ابن‌تيميه ارايه ديدگاه‌هاي او در زمينه اختلافات سياسي صحابه نيست، بلکه به دست دادن روشي است که بتوان بنا بر آن با عدل و انصاف به مسائل مورد بحث پرداخت. بحث با اين روال آغاز شده و ادامه مي‌يابد.

بدون تأمل زياد، مي‌توان تصور کرد سرنوشت اين کتاب چه شده است. کتاب سخت به کساني که از يزيد و مروان حکم دفاع مي‌کنند و از جبهه شام ستايش کرده، آنان را در خط درست و مستقيم مي‌دانند حمله کرده است. وي حتي ابن‌تيميه را هم در اينجا هدف قرار داده و با اشاره به حريت او در انتقاد همزمان از عثمان و علي، از اين که او درباره معاويه و عمرو بن عاص جمود به خرج داده و حاضر نيست بپذيرد که اين دو نفر هم در طرح قصاص خون عثمان، صرفا انگيزه ديني نداشته و شهوت ملک و حکومت هم مؤثر در مواضعشان بود، به ابن تيميه که به دفاع کورکورانه از آنان پرداخته، انتقاد کرده و آن را نوعي دوگانگي در مواضع ابن تيميه مي‌داند (ص 206). اين نشان مي‌دهد که هدف مؤلف، استفاده از برخي از روش‌هاي ابن تيميه، و شايد نام ابن تيميه و بيشتر ايجاد نوعي تعديل در جمودي است که اهل سنت در تحليل اختلافات سياسي ميان صحابه گرفتار آن هستند. وي تا آنجا به ابن تيميه وفادار است که مي‌پذيرد صرف تمسک به اصل تأويل در رفتارهاي صحابه مشکلي را رفع نکرده و بايد بپذيريم که در ميان آنان هم مذنب و مسيء وجود دارد (ص 207).

چهارشنبه 31 مرداد ماه، ساعت پنج صبح نماز را در اتاق خواندم و به همراه محمد باقر، به بقيع مشرف شده بعد از زيارت گشتي در بقيع زده تا انتهاي آن رفتيم؛ جايي که قبر منسوب به حليمه سعديه است. به محل قبر عثمان هم سرزديم. آنجا بسيار خلوت بود و چند نفري هم روي صندلي به عنوان مراقب نشسته بودند. يک گروه از ايراني‌‌ها به اشتباه به آن طرف آمدند. نزديک آنجا که رسيدند روحاني آنان متوجه شده دستور داد سريعا از سمت چپ حرکت کرده در آن جا توقف نکنند. قبر عثمان بنا به نوشته منابع متقن تاريخي، در بيرون بقيع بوده و در زمان معاويه، آن زمين را که به نام «حش کوکب» خوانده مي‌شد، داخل بقيع کردند. براي همين در انتهاي بقيع قرار گرفت. بلاذري پس از نقل اين مطلب مي‌نويسد که آنجا مقبره بني اميه شد (انساب الاشراف: 5/577) البته در سال‌هاي اخير باز هم بقيع را گسترش دادند.
کاروان‌هاي دانشجويي در دسته‌هاي بسيار بزرگ با روحاني خود در حال حرکت و ايستادن کنار مزارهاي شناخته شده بودند. بچه‌هاي دانشجو و دانش‌آموز خيلي استقبال مي‌کنند. ساعت هفت به هتل برگشته صبحانه خورده به اتاق آمدم و به مقابله سفرنامه مشغول شدم.

نماز ظهر و عصر را در مسجدالنبي (ص) به جاي آورده براي ناهار به هتل الانوار رفتيم. در آنجا مهمان آقاي شهرستاني بوديم. برخي از دوستان را ملاقات کرديم و ساعت 3 بعد از ظهر بود که به هتل برگشتيم. عصر را استراحت کرده ساعتي به مطالعه و مقابله گذشت. براي نماز مغرب و عشا راهي حرم شديم. جزيره ايراني‌ها که اين روزها از جوانان دانشجو انباشته است، جايي است برابر درهاي ورودي از سمت قبله در کنار باب جبرئيل يا باب الرحمه که زمين بدون فرش است. فضاي ايراني در آنجا حاکم است و حرف زدن‌هاي بلند با يکديگر نمونه بارز آن است. بعد از نماز به هتل آمديم.
ساعت 9 بود که براي خريد کتاب عازم کتابفروشي عُبيکان شديم؛ يک انتشاراتي به روز که کتابفروشي بسيار بزرگي دارد و بخش‌هاي گوناگون آن، انواع و اقسام کتاب‌ها را دارد. کتاب‌هاي تازه‌اش در جايي معيّن و در ابتداي ورود مشتريان بود. برخي از عناوين را برگزيديم. تنوع آنها جالب است.

صبح پنجشنبه اول شهريور زيارت دوره بود؛ بنابراين، همراه کاروان عازم احد شديم. به محض ورود دريافتم که اوضاع اطراف مزار حمزه را درهم ريخته‌اند تا شکل جديدي به آن بدهند. ديوار تازه‌اي در اطراف مزار حمزه کشيده‌اند که دقيقا شبيه ديوار اطراف قبرستان بقيع اما قدري کوچکتر است. نزده‌هاي آهني آن تا نزديک زمين است و براي همين، ديد داخل مزار کافي و وافي است. در ضمن از طرف جنوب بيش از 5-6 متر به مساحت مزار و از ديگر طرف‌ها هم از يک تا چند متر افزوده شده است. زمين بيرون مزار را نيز سنگفرش مخصوص کرده و در حال تکميل آن بودند. اگر گمان کنيم که اين طرح کامل شود، مي‌توانيم دريابيم که اصلاح وضعيت مزار حمزه هم در مجموعه طرح حرم نبوي (ص) در مجراي خوبي پيش رفته و از اين بابت بايد متشکر بود. با اين حال به قدري تابلوي بزرگ به همين نرده‌هاي كنوني براي آداب زيارت از ديد وهابي زده‌اند که هنوز درست نشده، چهره آن کريه شده است. مزاحمت خاصي هم براي خواندن زيارت نبود و تنها يک بار که شخصي که پنج شش نفر اطرافش بودند و با بلندگو در حال خواندن زيارت نامه بود، به آرامي مورد تذکر واقع شد و او هم صداي بلندگو را قطع کرد. بدون ترديد اگر بخواهند زيبايي آنجا را در طرح جديد حفظ کرده و به رخ بکشند، بايد کار دستفروشان را هم که شمارشان از صدها مي‌گذرد جمع کنند. از آنجا عازم مسجد قبليتين و سپس قبا شديم.

در مسجد قبا بودم که دوستان تلفن زدند که مي‌بايد براي حساب و کتاب کتاب‌هاي خريداري شده از مکتبه عبيکان به آنجا برويم. من پس از توقف ربع ساعت در مسجد قبا، ماشين گرفته به هتل برگشته و از آنجا با دوستان عازم عبيکان شديم. حساب کتاب‌هاي قبلي تمام شده و کتاب‌هاي ديگري هم خريداري کرديم. جمعا کتاب‌هاي من دو کارتن شد. باز هم از ديدن چنين کتابفروشي بزرگي در حسرت وجود مشابه آن در تهران و قم افتادم. بعيد مي‌دانم چنين همتي باشد. بسياري از کارگزاران ما ديگر فرهنگي نيستند يا اگر هستند با کتاب سروکاري ندارند. برخي از آنها اصلا حتي يک بار در عمر خود اين قبيل کتابفروشي‌ها را در جايي نمي‌بينند.

امروز خانواده گفتند به رغم آن که قرار است بعد از نماز ظهر، بخش روضه را براي زنان باز کنند، تا ساعت 2 زنان را معطل مي‌کنند. شيوه جديد آن است که زنان هر کشوري را جدا کرده، زناني از خودشان با بلندگو براي آنان سخنراني کرده، سپس دسته دسته آنان داخل روضه مي‌کنند. حدود يک ربع ساعت بعد آنان را روضه دور کرده دسته ديگري را داخل مي‌کنند. در داخل مسجد هم نظارت روي آنها شديد بوده و مرتب براي نشستن و برخاستن اينجا و آنجا امر و نهي‌شان مي‌کنند. اين را هم بگويم از سال‌هايي که من يادم مي‌آيد در مسجدالحرام هم سال به سال نظارت بر جداسازي زن و مرد زيادتر شده و امسال تقريبا اين طرح کامل شده بود، جز آن که در ساعاتي که خلوت است، عملا چنين کاري ناممکن است.

عصر پس از استراحتي مختصر و مقابله تعدادي از صفحات سفرنامه، براي نماز راهي مسجدالنبي (ص) شدم. محمد باقر هم همراهم بود. چند تصوير از مسجد غمامه گرفتم. توجه به آثار تاريخي تا حدودي بهتر از گذشته شده است.

از آنجا به مسجدالنبي (ص) رفته نماز مغرب و عشا را خواندم. همراه دوستان به مکتبه العلوم و الحکم رفتيم. کتاب‌هاي من را کارتن کرده بود. چند کتاب ديگر از جمله «بيان تلبيس الجهميه» ابن تيميه را که در هشت جلد به صورت بسيار شيک چاپ شده خريدم. قيمت آن 500 ريال سعودي بود که واقعا کتابي گران است. کتاب «الفضائل الوارده في الصحابه» را هم همانجا مرور کردم. اين کتاب پانزده جلد و 450 ريال است که 150 ريال هم تخفيف داد. بخشي از مجلد پنجم و بخش مهمتري از مجلد ششم درباره فضائل امام علي ـ عليه السلام ـ است. احساس کردم مي‌شود اين دو بخش را ترجمه و چاپ کرد. از آنجا بيرون آمده به سمت خيابان اباذر رفتيم. وقت عشا بود، و مسجد اباذر باز، اما ما نمازمان را خوانده بوديم. راه خيابان اباذر را ادامه داديم تا به مکتبه الرشد رسيديم.

اين هم کتابفروشي بزرگي است. در آنجا هم کتاب‌هاي خود دارالرشد را عرضه مي‌کند و هم آثار ديگر ناشران را که البته بيشتر آنها به ويژه در بخش تاريخ کهنه بود. با اين حال، کتاب‌هاي زيادي جدا کردم. متأسفانه پول کافي نيست. قرار شد فردا عصر براي حساب و کتاب برويم. در ميان اين آثار، چندين کتاب ضد شيعه هم بود. کتاب توحيد و عبادت شريعت سنگلجي را هم به عربي ترجمه کرده بودند. دو نسخه برداشتم. معمولا اين کتاب‌ها را در بخش عقايد مي‌گذارند. سال ده و نيم شب بدون آن که شام خورده باشيم به هتل الانوار رفتيم. در اتاق عمومي آقاي شهرستاني كه دعاي کميل تازه آغاز شده بود شرکت کرده پس از آن نيم ساعتي هم در اتاق ديگري با شماري از دوستان با آقاي شهرستاني بوديم. يکي از دوستان گفت: سه نفر از يک خانواده شيعه نزديک مدينه تصادف کرده آنان را در بقيع دفن کردند. محلي پايينتر از جايي که حليمه سعديه مدفون است اختصاص به شيعيان دارد. او گفت که از گفتن لااله الا الله و تلقين و... جلوگيري کردند.

ساعت يک بود که از آنجا درآمده با يک وانت بار و در حالي که پانزده نفر سوارش بوديم به هتل ماريوت آمديم. حالا هم ساعت نزديک يک و نيم بعد از نيمه شب است که اين يادداشت را مي‌نويسم.
صبح روز جمعه 2 شهريور ، محمد باقر براي نماز و زيارت تنها رفت و من از خستگي نتوانستم بروم. امروز دو ساعتي به مقابله سفرنامه هدايت الحجاج گذشت. صبح دوست قديمي ما سيد انس کتبي به هتل آمد. فکر مي‌کنم از سال 76 با ايشان آشنا هستيم. در اين سال‌ها، تقريبا در همه سفرها ايشان را ديده‌ايم. بارها به خانه‌اش رفته‌ام. نخستين بار آقاي روضاتي ايشان را در يک کتابفروشي ديده بود. بعد از آن قرار شد کتابي براي وي بياورم و از طريق يک پزشک افغاني که در داروخانه‌اي نزديک آن کتابفروشي بود، ايشان را پيدا کردم.

به هر حال، ساعتي درباره کارهاي گوناگون گفت‌وگو شد. به تازگي، دکترايش را در اقتصاد از قاهره گرفته و سه شنبه گذشته برگشته است. خوشحال به نظر مي‌رسيد. به مباحث حديثي علاقه‌مند است. کتاب‌هايي که آقاي معراجي براي ايشان آورده بود، در فرودگاه گرفتند. امروز سيد انس گفت که فردا خودش به فرودگاه رفته و تلاش مي‌کند آنها را بازپس گيرد. اين نکته قابل توجه بود. يکي از دوستان که بخشي از خطبه‌هاي نماز جمعه مکه را شنيده بود گفت: خطيب همه‌اش از فضائل اهل بيت (ع) گفت. بعدا معلوم شد که اصل ماجرا اين بوده است که آغاز سخنش با اشاره به اين که کساني که داراي مطامع سياسي و دنيوي هستند و مدعي ولاي اهل بيت، طعنه‌هاي زيادي به دولت سعودي زده‌اند که گويي، محبت اهل بيت را ندارد، روي محبت اهل بيت به عنوان يک اصل تکيه زده و شروع به نقل فضائل اهل بيت (ع) کرده است.

گويا خطيب در وسط خطبه حالش بد شده و بخشي از متن را نخوانده که روز بعد در روزنامه الحيات چاپ شده است. در متني که از سخنان وي در روزنامه الاقتصاديه روز شنبه 12 شعبان نقل شده، آمده است که البته در برخي از ادوار تاريخ نسبت به اهل بيت کوتاهي صورت گرفته است. با اين حال، «ان الطابع العام للامه هو معرفه قدرهم و بذل الموده لهم و محبتهم و موالاتهم، شهدت بذلک عقائدهم المدونه و تفاسيرهم المبسوطه و شروحات السنن و کتب الفقه، کيف لا و هم وصيه نبينا محمد (ص) و هم بقيته اذ يقول: أذکرکم الله في أهل بيتي أذکرکم الله في أهل بيتي». خطيب اين هفته شيخ صالح آل طالب بود. وي در پايان صحبت باز هم از اين که کساني زير لواي محبت اهل البيت دنبال هدم دين و اساس آن هستند سخن گفت. وي گفت: کساني از آل البيت که اکنون در سعودي زندگي مي‌کنند، کاملا از عقايد آنان دور هستند. به نظر مي‌رسد اين روش تازه‌اي براي برخورد با مسأله پيشرفت تشيع است.

ديدار از شهر بدر و زيارت شهداي غزوه بدر
امروز صبح، ضمن صحبت با شريف انس، بنده با احتياط گفتم که قصد رفتن به شهر بدر را داريم. ايشان با کمال ميل پذيرفت. وي که به تازگي از مصر برگشته اظهار کرد که ماشين خود را با کشتي برگردانده و هنوز نرسيده، اما يک ماشين ديگر دارد که با آن خواهيم رفت. قرار شد پس از نماز عصر راهي شويم. ما ساعتي پيش از آن به حرم نبوي مشرّف شده نماز ظهر و عصر را خوانده و پيامبر و فاطمه زهرا و ائمه بقيع ـ عليهم السلام ـ را زيارت کنيم. پس از آن بازگشته ساعت چهار و نيم در هتل بوديم و به سوي بدر حرکت کرديم. پنج نفر شامل آقايان مهدوي راد، معراجي، عابدي، مهريزي و بنده به سختي سوار ماشين ايشان که اندکي کوچک بود، شديم. قرار آن بود تا از راه قديم مدينه به مکه که از بدر مي‌گذرد راهي شويم. پس از گذشت سي کيلومتر به پليس برخورد کرديم. ما هيچ کدام گذرنامه همراه نداشتيم. ايشان پايين رفت و پس از دقايقي آمده و اظهار کرد که اجازه رفتن از اين راه را نمي‌دهند؛ بنابراين دوباره اين سي کيلومتر را تا مدينه بازگشتيم. ما تقريبا نااميد بوديم، اما شريف انس جدي بود و ما را از راه ينبع که اتوبان تازه‌اي است و به سمت ينبع کشيده و از نزديک بدر مي‌گذرد، به سوي بدر برد.

اين راه تا سر جاده‌اي که به بدر مي‌رود 154 کيلومتر بود که با توجه به 4 تا 6 کيلومتري که از آنجا تا بدر بود، جمعا بايد گفت: در اين مسير فاصله بدر تا مدينه 160 کيلومتر است. ظاهرا جاده قديم مدينه ـ مکه، فاصله‌اش کمتر است. بيشتر راه کوه‌هاي سنگي بود، اما در نزديکي بدر ما به منطقه رملي رسيديم. رمل‌ها واقعا وحشتناک بودند و برخي از کوه‌ها را کاملا پوشانده بودند. در بخشي از جاده هم رمل‌ها آمده بود و پيدا بود که تا چه براي پوشاندن جاده آمادگي دارند. در اين راه روستاهاي کوچکي بود که برخي هم آباد بودند، اما در مجموع چندان زياد نبود. مسير هم هيچ استراحتگاه و پمپ بنزين نداشت. دليلش آن بود که بسيار تازه و نو بود.

من گمان نمي‌کردم بدر شهر بزرگي باشد، ولي چنين بود. امارت مدينه منوره نه محافظه دارد که يکي هم بدر است و جمعيت آن در حدود 250 هزار نفر است؛ شهري در ميان چند رشته کوه، و تا حدودي روي تپه ماهور. به نسبت مدرن شده و در ميانه آن قبرستان شهداي بدر است و ديواري به دور آن کشيده‌اند. در بلندترين نقطه‌اي که امکان ديدن درون آن بود، دفتر نظارت و ارشاد هست. همانجا مأموري ايستاده بود. سيد انس پياده شده صحبت کرد. حتي اجازه پياده شدن هم به ما ندادند. گويا، دو سال پيش فرمان خاصي از ملک عبدالله صادر شده است که هيچ کس حق رفتن به آنجا را ندارد. واقعا خشمگين شديم. زمان نزديک غروب بود و هنوز امکان گرفتن تصوير بود، اما هيچ امکاني به ما داده نشد. همراه سيد دور زده از جايي ديگر وارد يک کوچه شده پشت ديوار قبرستان درآمديم. اما ديوار بلند بود و امکان ديدن درون آن نبود. کنار ديوار کوهک‌هايي بود که حتي با رفتن روي آنها هم امکان نداشت داخل قبرستان ديده شود. خانه‌هايي هم بود و وقت مغرب بود. مردي از خانه‌اي درآمد و شروع به انتقاد از ما کرد که سيد انس پاسخش را داد. او مي‌گفت که اين کارها در و ديوارپرستي است!

از شهر فيلم مختصري گرفتم. از همين ديوارها نيز چند تصوير برداشتم، اما کاري جز خواندن فاتحه نمي‌شد کرد. فرصت ما چندان نبود و ما به راه افتاديم. خوشحال از اين که سرانجام بعد از سالها بدر را ديديم و سخت متأثر از اين که نتوانسته بوديم مزار شهدا را از نزديک زيارت کنيم. همچنين که نتوانستيم نشاني از «عدوه الدنيا» و «عدوه القصوي» پيدا کنيم. دست کم در دو نقطه شهر، اسامي شهداي بدر را روي تابلو يا ديوار نوشته بودند. در مورد دوم، تصويري هم از صحنه جنگ بدر کشيده بودند. ما اين سفر را مديون زحمت شريف انس بوديم. انصافا آنچه در ظاهر مي‌بينيم، کرامت و شرافتي است که در چهره ايشان مشهود و ويژگي سادات است. واقعا اگر رفت و آمد را به اين شهر آزاد مي‌گذاشتند چه اندازه مي‌توانست براي شهر بدر سودمند باشد، اما گمان اين جماعت پر از تبليغات منفي عليه اين قيبل اماکن است. اين تحکم عجيبي است که سعودي‌ها و وهابي‌ها اصرار دارند همه مثل آنها فکر کنند. به چه دليل آنان اجازه نمي‌دهند مسلمانان حس ديني خود را در ارتباط با جنگ بدر و شهداي آن ابراز کنند.

صبح روز شنبه 3 شهريور براي نماز صبح حرم مشرّف شده، زيارت حضرت رسول (ص) و فاطمه زهرا (س) را خوانده و پس از آن به بقيع رفتم و زيارت کردم.
برخوردهاي مأموران امر به معروف و نهي از منکر با ايرانيان اين روزها، به حداقل رسيده و به نظر مي‌رسد گفت‌وگوهاي سياسي براي کاهش مزاحمت‌ها نتيجه بخش بوده است.

امروز روز آخر اقامت ما در مدينه منوّره است. ديشب ساک‌ها را تحويل داده و خودمان هم بايد عصر ساعت چهار به سمت مسجد شجره برويم. ساعت 5/2 براي وداع به حرم نبوي رفتيم. زيارت کرده نماز خوانده به جلوي بقيع آمده آنجا هم زيارت وداع را خوانده به هتل برگشتيم. ساعت 5 از هتل حرکت کرده نيم ساعت بعد در مسجد شجره بوديم. بعد از غسل به داخل مسجد رفته نماز مغرب و عشا را خوانده راهي شديم. نيمه راه توقف کوتاهي شد و پس از آن ساعت 5/1 بعد از نيمه شب بود که به مکه رسيده در هتل الرواسي اقامت کرديم. نيم ساعت بعد عازم مسجد الحرام شده تا ساعت 5/3 اعمال عمره را تمام کرديم. سپس به هتل برگشته، ساعتي بعد نماز صبح را خوانده و به استراحت پرداختيم. هنوز هم در مطاف و در مسعي، گروه‌هاي ايراني با صداي بلند به خواندن اذکار مشغولند. گاهي گروه‌هاي دانشجويي هستند که صداي نهيبي از آنان ايجاد مي‌شود كه البته يک بار هم در مطاف، مأموري به آنان تذکر داد. آنا ابتدا ساکت شدند اما دوباره شروع کردند. با اين که خود من زماني اين کار را مي‌کردم، اکنون کاملا احساس مي‌کنم مزاحمت براي ديگران است و به هيچ روي، روش پسنديده‌اي نيست. اصلا تصور مي‌کنم ما يک ملت پرسروصدا هستيم. دعاها که همه بايد با متانت خوانده شود، همراه با صداي بلند و گاه نعره کشي مي‌خوانيم.

ديشب دريافتم که سعودي‌ها در حال ايجاد بخش تازه‌اي در کنار مسعي هستند تا آن را دو برابر کنند؛ يعني درست به موازات آن يک مسعاي ديگر هم ايجاد کنند تا اين دو مجموع فضاي رفت و برگشت حجاج را تأمين کنند. کارگران در نيمه شب که رفتيم مشغول کار بودند و به نظر مي‌رسد مصمم هستند تا پيش از حج آينده اين طرح را تمام کنند. البته طرح بزرگي است. از نظر شرعي نمي‌دانم در اين باره چه اظهار نظري شده است.

بعد از ظهر روز دوشنبه 5 شهريور به استراحت و بخشي هم به مقابله سفرنامه گذشت. نماز مغرب و عشا را در حرم خوانديم. هوا بسيار گرم بود و عرق از سر و رويمان مي‌ريخت. پس از آن، شام را نزد آقاي شهرستاني بوديم. ميهمانان امسال ايشان هم با سال گذشته تفاوت چنداني ندارد. آقايان سيد جعفر کريمي، مقتدايي، طاهري خرم آبادي، غيوري، عابدي، علامي،‌ شيخ حسن جواهري، با شيخ محمد و شيخ کاظم و شماري ديگر. امسال آقاي سيدان نيامده است. آخر شب ساعت يازدهم بود که حرم مشرّف شديم. اينجا امشب شب نيمه شعبان است و به همين دليل مسجد الحرام اندکي شلوغتر از حد معمول است. زيارت کميل براي شب نيمه شعبان وارد شده که خواندم. مناجات شعبانيه را هم خواندم. رکعاتي نماز و ساعت دوازده و اندي بود که به هتل برگشتم. محمد باقر تا نماز صبح در حرم مانده بود. در زيج حاسبي که از قرن پنجم برجاي مانده ديدم که شب نيمه شعبان را شب چک ناميده بود. علي‌القاعده بايد به معناي شب قدر باشد.

صبح روز سه شنبه 6 شهريور، ساعاتي را به خواندن سفرنامه گذرانده، سپس براي شرکت در جشن نيمه شعبان عازم دفتر آقاي شهرستاني شديم. اصحاب ايشان و ميهمانان ديگر همه جمع بودند. چند مداح خواندند. هوا بسيار گرم است و سوزان. من براي ادامه خواندن سفرنامه به هتل رفتم. ظهر ناهار را به هتل شرايتون نزد دوستان برگشتم. بعد از ظهر ساعتي خوابيده دوباره پس از مطالعه ساعت 5 به دانشگاه ام‌القري رفتيم. همه دوستان اهل کتاب بودند. در جمع اين کاروان ما پنج نفر را با هم مي‌شناسند. مهدوي‌راد،‌ معراجي، مهريزي، عابدي و من که کلمه «مجمع» از آنها ساخته شده است.
قرار بود نمايشگاه دايمي کتاب‌هاي چاپ دانشگاه را ببينيم. نيم ساعتي معطل شديم تا عبدالغفور که مسئول نمايشگاه بود آمد.

يک شماره مجله الحسبه را از آنجا گرفتم که بسيار شيک و در قطع تبليغاتي چاپ مي‌شود. اين شماره از سال 14 و شماره مسلسل آن 77 در 42 صفحه است. اين مجله از سوي «هيأت امر به معروف و نهي از منکر» منتشر مي‌شود؛ از جمله مقالات اين شماره، اساسنامه هيأت امر به معروف و نهي از منکر در 37 ماده است. به نظر آمد که اين اساسنامه بخش اجرايي امر به معروف و نهي از منکر و درباره دستگيري اشخاص، کيفيت ثبت گزارش مربوطه و ديگر قواعد و قوانيني است که به امر تحقيق و تفحص بر مي‌گردد. در بخش نظارت بر بازار و اماکن عمومي، رعايت بر چند مورد تصريح شده و به عبارتي موارد خلاف شرع، شرح داده شده است:

اختلاط زنان و مردان، تشبه مرد به زن يا به عکس، تعرض مردان به زنان با قول يا فعل. به زبان آوردن کلمات زشت و مخل به حيا، بلند کردن صداي نوار يا تلويزيون نزديک مسجد به طوري که مشکل براي نمازگزاران ايجاد کند، نامسلمان عقايدش را اظهار کند يا شعائر دينش را آشکار سازد، عرضه و فروش تصاوير مستهجن، عرضه تصاوير و مجسمه‌هاي ملل غير مسلمان، ساخت مسکرات و فروش آنها، زنان و لواط و خانه‌هاي فساد، بدعت‌هاي آشکار مربوط به بزرگداشت روزهايي که جنبه شرعي ندارد يا مکان‌هايي که بزرگداشت آنها شرعيت ندارد، کارهاي سحر و شعبده بازي، کم فروشي، نظارت بر مسلخ­ها براي ذبح شرعي، نظارت بر اماکن فروش لباس زنان.

رنگ و روي مقالات نشان مي‌دهد که مخالفت با اين هيأت در سعودي وجود دارد و برخي از مقالات آشکارا براي پاسخگويي به شبهاتي است که درباره رفتارهاي اين هيأت مطرح مي‌شود. از جمله نمازهاي اجباري جماعت که هميشه مورد انتقاد بوده است. درگيري ميان مأموران امر به معروف و نهي از منکر با جوانان، گاه به ضرب و شتم مأموران مي‌انجاميد که در همين مجله، يک خبر در اين باره در ص 29 آمده است. خبر ديگر که در همان صفحه آمده است اين که در يکي از فروشگاه‌هاي لباس زنانه در جده، لباس‌هايي عرضه شده که کلمات زشتي روي آنها درباره حضرت محمد ـ صلي الله عليه و آله ـ بوده است. اصل خبر در روزنامه المدينه بوده است. بحث دفاع از آبرو هم مطرح شده و اين که جواني، دختري را تهديد کرده است که عکس او را در اينترنت خواهد گذاشت.

امروز اخباري از کربلا رسيده که دو روز است درگيري در اطراف حرم ادامه دارد. هنوز روشن نيست چه کساني به حرم يورش آورده‌اند، اما آنچه هست اين که آقاي شيخ عبدالمهدي داخل حرم و در واقع محاصره است. دشمن تک تيراندازهاي فراواني را در اطراف گذاشته است. عصري خبر رسيد که نيروهاي کمکي رسيده و محاصره تا حدودي شکسته شده است.
پس از شام عازم حرم شده طواف کردم. سال‌هاي اخير عادت کرده‌ام در طواف مناجات شعبانيه را مي‌خوانم. بعد از طواف قدري نشسته عازم هتل شدم. اکنون که اين سطور را مي‌نويسم، ساعت يک بعد از نيمه شب است.

امروز چهارشنبه هفتم شهريور صبح، قدري استراحت کرده بعد از آن با خانم به مقابله سفرنامه مشغول شديم. ظهر نماز را در حرم خوانده و براي ناهار به هتل شرايتون رفتيم. بعد از ناهار در جمع دوستانه‌اي شرکت کرديم که براي روز عيد برگزار شده بود. پس از آن به هتل خودمان برگشته باز مشغول خواندن شديم. طبق قراري که با دوستان داشتيم، ساعت 5/5 به کتابفروشي دارالمنهاج رفتيم که نزديک حرم است.

دارالمنهاج يکي از ناشران سلفي است که آثار بسيار فراواني چاپ کرده است. البته کتاب‌هاي ناشران ديگر را هم داشت. من نزديک به يک کارتن بزرگ با يک بسته اضافي کتاب خريدم. قيمت‌ها به نسبت متعادل بود. جمع آنچه من خريداري کردم نزديک 1400 ريال سعودي بود. آثار اين ناشر عمدتا افکار وهابي و سلفي است. يک جوان روسي هم مشغول خريد بود و وقتي فهميد من از ايران هستم، يک کتاب ضد شيعه را نشان داد و گفت: کتاب خوبي است! هم او و هم دو کتابفروش ابتدا گمان مي‌کردند ما سني هستيم. وقتي در اين باره پرسيد، به او گفتم: جعفري هستيم. گفت: خدا شما را به مذهب سنت هدايت کنم. گفتم: ان شاء الله خداوند شما را به مذهب اهل بيت هدايت کند. بعد هم گفتم که ما همه را مسلمان و برادر مي‌دانيم. مجموعا خيلي دمغ شده بود.

اينجا مشخصه وهابي بودن، ريش فوق‌العاده بلند و پيراهن سفيد کوتاه است. اين جوان روسي که بايد اجدادش از ترکان مغولي مي‌بود و موهاي کمي در صورت مثل همان تيره و طايفه داشت، همان چند مو را به اميد آن که يک سلفي معتقد شناخته شود، بلند گذاشته بود تا وفاداريش را به مذهب سلفي ثابت نشان دهد.
در اين کتابفروشي بيش از پانزده اثر ضد شيعه وجود داشت که عنوانش به روشني ضد شيعه بود. بايد گفت در بيشتر کتاب‌هاي سلفي، قافيه‌اش نعره‌کشي بر ضد شيعه است. مغرب به حرم رفته نماز خوانديم و باز به کتابفروشي برگشته، حساب کتاب‌هايمان را کرديم. از برخي از دوستان براي بعد از عشا ماند. حوالي ساعت يازده شب بود که به حرم مشرف شده طواف کرده و نماز خواندم. ساعتي بعد براي استراحت به هتل برگشتم.

جمعه نهم شهريور آخرين صفحات کتاب سفرنامه طباطبايي را مقابله کرديم. ظهر نماز را در مسجدالحرام خوانده براي ناهار نزد دوستان در هتل شرايتون رفتيم. عصري خريدهاي جزيي بود. سري هم به کتابخانه مکبته مکه المکرّمه زدم. همچنان به مانند سال‌هاي پيش، زايران ترک به آنجا مي‌آيند، اما حتي اجازه ورود را هم به آنان نمي‌دهند. نماز مغرب و عشا را در مسجدالحرام خوانده به هتل برگشتم. بازهم قدري کارهاي نوشتني داشتم. مقرر شده بود ساکها را به هتل رواسي ببريم. ساعت يازده بود که آنها را تحويل داديم. حوالي ساعت يازده و نيم يک شب نشيني مختصر با دوستان بود و انتهايش هم مجلس روضه‌اي برقرار شد. شب وداع بود. ساعت يک بود که عازم حرم شديم. طواف و نماز و قدري هم قرآن خواندم. محمد باقر هم بود و بعد از من هم در مسجد ماند. کنار من چند نفر از اسماعيلي‌هاي نجران بودند.

از يکي از آنها خواستم تا به چند پرسش من پاسخ دهد. قبول کرد. گفتم: آيا شما مانند ديگر مسلمانان نماز و روزه و حج داريد؟ گفت: آري. گفتم: رمضان چند روز است. گفت: همه سال‌ها سي روز حساب مي‌شود. از اذان پرسيدم. گفت: ما حي علي خير العمل الصالح مي‌گوييم. و گفت که شهادت به ولايت امام علي هم مي‌دهيم. از روز غدير پرسيدم. گفت: نماز و دعا مي‌خوانيم، اما معلوم بود که خيلي مهم گرفته نمي‌شود. همين اظهار نظر را درباره عاشورا هم کرد. از مولد النبي (ص) پرسيدم. گفت: جشن زياد در يمن برگزار مي‌کنيم. از نماز ميت پرسيدم که چند تکبير است، گفت: پنج تکبير. گفتم: چرا روي فرش سجده مي‌کنيد؟ گفت: براي ما فرقي ندارد، اما روي فرش‌هاي مسجد‌الحرام سجده نمي‌کنيم، چون پاكيزه نيست.
 
در واقع همه آنها سجاده مخصوص مي‌آوردند. او پرسيد: صحيفه سجاديه داريد. گفتم: در ايران زياد چاپ مي‌شود. گفت: مقصودم اين است که الان داريد به من بدهيد؟ گفتم: نه. از امامشان پرسيدم. گفت: نامش شيخ عبدالله است. گفت: فکر مي‌کنم امام پنجاه و يکمي يا همين حدود باشد. گفتم: او از نسل رسول الله است؟ گفت: آري، نسل اندر نسل از نسل پيامبر (ص) است. باز هم درباره نماز تأکيد کردم. گفت: مثل بقيه مسلمان‌ها نماز مي‌خوانيم. پرسيدم: چرا شماها بيشتر در نيمه شعبان مي‌آييد؟ جواب درستي نداد، شايد هم نفهميد، اما گفت: براي شب نيمه شعبان احترام قايل هستند.

حالا که اين مطالب را مي‌نويسم، از حرم برگشته‌ام و ساعت دو و نيم بعد از نيمه شب است. امشب آخرين شب اقامت ما در اين سفر است. مکه همچنان شلوغ است و به نظر مي‌رسد تنها شهري در دنيا باشد که اينچنين تا صبح يکسره رفت و آمد جريان دارد.
صبح ساعت هفت و نيم صبحانه را خوردم و سر کارهاي مطالعاتي نشسته تا ساعت ده مشغول بودم. ساعت ده همراه آقاي معراجي به قبرستان معلات رفته اهل قبور را زيارت کرده، از همان راه به سمت حرم آمدم. در راه از مسجد «جن»، مسجد «شجره» و «مسجد الرايه» که به تازگي اسمش را «جامع خادم الحرمين الشريفين»! گذاشته‌اند، تصوير گرفتم. در اين باره چند اشکال هست. يکي اين که اين مسجد قديمي است و نام مخصوص به خود را دارد؛ بنابراين، چرا بايد عوض شود؟ ديگر آن که اساسا اينها براي مساجد نامگذاري نمي‌کنند، چطور شده است که اين مسجد را به نام «خادم الحرمين الشريفين» نامگذاري کرده‌اند! سه ديگر آن که مقصود از خادم الحرمين الشريفين، فهد است که اکنون مرده يا ملک عبدالله که زنده است يا مصداق کلي پادشاه عربستان است.

مسجدي هم روبه‌روي مسجد شجره، کنار پل سليمانيه بود که به تازگي آن را بازسازي کرده‌اند. چنين ياد دارم که ترديدي هست که آن مسجد، شجره اين است يا مسجدي که در اين سوي قرار دارد!
از آنجا به بازار «جودريه» يا به اصطلاح ايراني‌ها ابوسفيان آمدم. سقف اين بازار را امسال برداشته‌اند. وضعيت نظافت مطلوب نيست و به نظرم خيلي کوتاهي مي‌شود. از آنجا برخي از اشياي کوچک مي‌خواستم خريدم. سري به کتابخانه مکه مکرمه زدم و دو جلد کتاب به آن اهدا کردم. سپس راهي هتل شدم. آفتاب واقعا سوزان است و حتي وقتي ابر هم مي‌شود، گرماي شديد براي ما آزار دهنده است.

ناهار را در هتل خودمان صرف کردم و براي طواف وداع عازم حرم شدم. معمولا در اين وقت؛ يعني ميان نماز ظهر و عصر، مسجد الحرام خلوت است. ايراني به ندرت ديده مي‌شود. همراه محمدباقر طواف کرده و رکعاتي نماز در حجر اسماعيل خوانديم. ساعت چهار و نيم بعد از ظهر بود که خبر رسيد پرواز دو ساعتي تأخير دارد. ما بنا بر برنامه به جده رفته و ساعت 12 شب بود که به سمت ايران پرواز کرديم. ساعت سه و نيم در فرودگاه با استقبال سجاد و جعفر روبه‌رو شده و به خانه آمديم. اين هم يک سفر عمره ديگر، و هشداري از سوي خداوند متعال که ما تو را دعوت کرديم، اما اين که تو آدم شدي يا نه به خودت مربوط مي‌شود.

کتابخانه تخصصي تاريخ اسلام و ايران                        منبع: بازتاب

                                                                       منبع:بازتاب

                                             منبع :بازتاب

بيست‌وهفتم شهريورماه نوزدهمين سالروز درگذشت محمدحسين بهجت تبريزي متخلص به شهريار است.

به گزارش ايسنا، زندگي شهريار از زبان دخترش اين‌گونه روايت مي‌شود: «پدرم، سيدمحمدحسين بهجت تبريزي متخلص به شهريار در تبريز متولد شده است. پدرش از وكلاي درجه يك تبريز و مردي نسبتا متمول بوده كه گرسنگان بي‌شماري از خوان كرم او سير مي‌شده‌اند و فكر مي‌كنم، همين بلندي طبع و بخشندگي پدرم صفاتي بود كه از پدرش به ارث برده بود. پدرم ايام كودكي را در قراء خشكناب و قيش قورشان گذرانيده و هيچ‌وقت خاطرات خوشي را كه در دهكده‌هاي مزبور داشته، فراموش نكرد. اولين شعرش را در چهارسالگي سروده، آن موقعي بوده كه مستخدمشان به نام رويه براي ناهارش آبگوشت تهيه كرده بود و بابا كه برنج دوست مي‌داشته، خطاب به رويه (رقيه) گفته است:

رويه باجي؛ باشيمين تاجي / آتي آت آتيه، منه وئركته (خواهر رويه (رقيه) تاج سر من هستي / گوشت را بده به سگ، به من كته برنج بده)

پدر درباره خاطرات ايام كودكي‌اش مي‌گويد: «روزي با بچه‌هاي محل مشغول بازي بودم، بعد از مراجعت به خانه به درخت بزرگي كه در وسط حياط خانه بود، خيره شده و شروع به خواندن شعر كردم.

سخنان موزوني كه نمي‌دانستم چگونه به مغز و زبان من مي‌آمدند، كه ناگهان! پدرم مرا صدا كرد. به صداي بلند پدرم برگشتم. با حالتي تعجب‌آميز پرسيد: اين اشعار را كجا ياد گرفتي؟ گفتم كسي يادم نداده، خودم مي‌گويم. اول باور نكرد؛ ولي بعد از اين‌كه مطمئن شد، در حالي كه صدايش از شوق مي‌لرزيد، به صداي بلند مادرم را صدا كرده و گفت: بيا ببين چه پسري داريم!»

يك‌بار ديگر در هفت‌سالگي شعر گفته است و آن هنگامي بوده كه مانند بيشتر بچه‌ها از حرف مادر خود سرپيچي كرده و به حرف او گوش نداده بود؛ ولي بعدا پيش خود احساس گناه كرده و گفته است:

من گنه‌كار شدم واي به من / مردم‌آزار شدم واي به من

در كودكي از محضر پدر دانشمند خود استفاده كرد و تحصيلات مقدماتي را با قرائت «گلستان» پيش او فراگرفت و در همان اوان با ديوان خواجه الفتي سخت يافت. بعد از اين‌كه تحصيلات متوسطه را در مدرسه فيوضات و متحده به پايان رسانيد، در سال 1303 وارد مدرسه طب شد و مدت پنج سال در اين دانشكده به تحصيل مشغول بود؛ ولي عشق و روحيه مخصوصش كه اصلا با پزشكي، مخصوصا با جراحي سازگار نبود، او را از تحصيل پزشكي بازمي‌دارد؛ چنان‌كه خودش مي‌گويد: «بعد از هر عمل جراحي كه انجام مي‌دادم، احساس ضعف مي‌كردم و حالم به‌هم مي‌خورد.»

بعد از ترك تحصيل به خراسان رفته و به ديدار كمال‌الملك - نقاش معروف - نائل آمد، و شعري نيز با عنوان «زيارت كمال‌الملك» به همين مناسبت دارد. تا سال 1314 در خراسان بود و بعد از بازگشت از خراسان به كمك دوستانش وارد خدمت بانك كشاورزي شد. در سال 1316 حادثه بسيارناگواري در زندگي‌اش روي داده و آن مرگ پدرش بوده كه خاطره مرگ او را هرگز فراموش نكرد. هم‌زمان با مرگ پدر، مادرش به تهران رفت و پرستاري پسرش را به عهده گرفت و بابا در كنار مادرش، خاطره مرگ پدر را كم‌كم فراموش مي‌كرده؛ ولي چون سرنوشت اساسا بازي‌هاي عجيبي دارد و به قول بابا «علي‌الاصول نوابع هميشه ناكام‌اند»، مدت‌ها بعد برادرش را نيز از دست داده و سرپرستي چهار فرزند او را به عهده گرفته است كه كوچك‌ترين آن‌ها چند ماه بيش‌تر نداشته و مانند يك پدر دلسوز از آن‌ها مواظبت كرده است. آن‌ها نيز محبت‌هاي عمو را هيچ‌وقت فراموش نمي‌كنند و پدرم در اصل فرقي بين ما و آن‌ها قائل نبود.

بعد از بزرگ شدن بچه‌هاي عمويم و موقعي كه به اصطلاح دست هر كدام به‌ كاري بند شده و بعد از اين‌كه پدرم و مادرش را از دست داده، تنها خياطي‌اي را كه در تهران داشته، با وسايلش به بچه‌هاي برادرش بخشيده و تنها با يك جامه‌دان لباس‌هايش به تبريز ‌آمده و با مادرم كه نوه عمه‌اش محسوب مي‌شده، ازدواج كرده و علت ازدواج نكردنش تا سن 48سالگي، مسئوليتي بود كه در مقابل بچه‌هاي برادرش داشته؛ چنان‌كه مي‌گويد: «يار و همسر نگرفتم كه گرو بود سرم».

بعد از ازدواج با مادرم در تبريز با شراكت خواهرش، خانه‌اي خريده كه در اين خانه من به‌دنيا آمدم و سپس بعد از گذشت زماني، خانه‌اي براي خود خريده است. من (شهرزاد بهجت تبريزي ) فرزند ارشد او هستم. تا آن‌جا كه ياد داريم، در تمامي گردش‌ها و يا شب شعرهايي كه مي‌رفت ـ حتي رسمي‌ترين آنها ـ مرا همراه خويش مي‌برد. هنگامي كه بدو وردش به هر مجلسي صداي كف ‌زدن‌ها فضا را مي‌شكافت و يا به هر جايي كه قدم مي‌گذاشت، مردم دورش را احاطه مي‌كردند، حس كنجكاوي كودكانه‌ام تحريك مي‌شد كه او كيست؟ و او را با پدر بچه‌هاي ديگر مقايسه مي‌كردم، كه چرا براي آن‌ها كسي كف نمي‌زند؟ يك شبم يادم هست كه از يكي از انجمن‌هاي ادبي برگشته بوديم. من در حالي كه دودستي پايين كتش را چسبيده بودم، با لحني كودكانه از او پرسيدم: بابا چرا مردم تو را اين همه دوست دارند؟ لبخندي زد، لحظه‌اي چند در چشمانم نگريست، آن حالت نگاه او را تا زنده‌ام، هيچ‌وقت فراموش نمي‌كنم. بعدا مرا بغل كرد، صورتم را بوسيد و مدتي درباره شعر و شاعري با جملات ساده و در حالي كه سعي مي‌كرد براي من قابل فهم باشد، توضيح داد. از همان موقع شخصيت او در چشمانم رنگ گرفت و با همان سن و سال احساس كردم با اشخاص عادي فرق دارد. مادر من آموزگار بود و به همين جهت روزها خانه نبود و براي آقا كه كارمند بانك كشاورزي بود، اجازه داده بودند كه ديگر كار نكند و با خيال راحت بتواند به سرودن اشعارش ادامه دهد. من كه بچه بودم، با اين‌كه خدمتكاري داشتيم و كسي بود كه از من مواظبت كند، ولي در غياب مادرم بيش‌تر اوقات پهلوي پدرم بودم. موقعي كه از بازي خسته مي‌شدم، در آغوش او به خواب مي‌رفتم و او برايم لالايي مي‌خواند. يادم هست در اوقات بي‌كاري، زماني كه من از بازيگوشي خسته شده و در گوشه‌اي آرام مي‌نشستم، شعرهايي به زبان تركي كه برايم قابل فهم بود، به من ياد مي‌داد و بعد در هر مجلسي در حضور جمع از من مي‌خواست بازگو كنم.

مي‌توانم به صراحت بگويم كه بيش‌تر از مادرم با او مأنوس بودم و وقتي با او بودم، هيچ‌وقت سراغ مامان را نمي‌گرفتم. يك روز خوب يادم هست، در حدود ساعت 5 بعدازظهر بود كه ديدم بابا لباس پوشيده و از مامان نيز مي‌خواهد كه مرا حاضر كند. بابا آن موقع ساعت معمولا از خانه بيرون نمي‌رفت، با تعجب پرسيدم: بابا كجا مي‌رويم؟ جواب داد: هي، دلم گرفته مي‌خواهم كمي قدم بزنم. بعد دست مرا در دست گرفت و به راه افتاديم. از چند خيابان و كوچه گذشتيم تا اين‌كه به كوچه‌اي كه بعدها فهميدم اسمش راسته كوچه است، رسيديم، و از آن‌جا وارد كوچه فرعي تنگي شديم. كوچه‌ بن‌بست بود و در انتهاي آن دري قرار داشت كهنه و رنگ و رورفته، و من كه بچه بودم، نق مي‌زدم و مي‌گفتم: بابا تو چه جاهاي بدي مي‌آيي. بابا به آهستگي جواب داد: «عزيزم داخل نمي‌رويم و بعد مدتي طولاني – يك ربع يا بيست دقيقه – به در نگاه كرد و فكر مي‌كرد.» شايد گذشته را مي‌ديد و يا شايد خود را همان بچه‌اي احساس مي‌كرد كه هر روز بيست بار از آن در بيرون آمده و رفته بود. بعد ناگهان به در تكيه داد و قطره‌هاي اشك به سرعت از چشمانش سرازير شد و شانه‌هايش از شدت گريه تكان مي‌خورد. من لحظاتي مبهوت به او نگاه مي‌كردم؛ ولي انگار اصلا من وجود نداشتم، تا اين‌كه مدتي بعد آرام گرفت. آه عميقي كشيد و در حالي‌كه چشمانش را پاك مي‌كرد، گفت: اين‌جا خانه پدري من است. من مدت چهارده سال اين‌جا زندگي كرده‌ام. بعد در طول همان كوچه به راه افتاديم و قسمت‌هاي مختلف خانه را از بيرون به من نشان داد. وقتي كه به خانه برگشتيم، شعري تحت عنوان «در جست‌وجوي پدر» سرود، كه فكر مي‌كنم يكي از با احساس‌ترين شعرهايي است كه به زبان پارسي سروده شده است.

در همان ايام بچگي كتابچه شعر بابا را ورق مي‌زدم و او بدون اين‌كه مانع شود، فقط مواظب بود كه كتابچه را پاره نكنم و با نگاهي محبت‌آميز مرا مي‌نگريست. در سنين پايين و مواقعي كه به مدرسه نمي‌رفتم، « حيدربابا» و شعرهايي تركي را كه برايم قابل فهم بود، به من ياد مي‌داد. كمي كه بزرگ شدم و سواد خواندن پيدا كردم، خودم كتابچه شعر او را مي‌خواندم و اشعاري را كه زياد دوست داشتم، حفظ مي‌كردم. پدرم معمولا تا پاسي از شب گذشته به عبادت و خواندن قرآن مي‌پرداخت و بعد از فراغت با خواندن كتاب‌هاي شعر و بيش‌تر مواقع با سرودن شعر معمولا تا اذان صبح نمي‌خوابيد؛ مگر مواقعي كه واقعا خسته بود. به همين جهت شب‌ها چراغ اتاقش هميشه روشن بود. يادم هست شب‌هايي كه نصف شبي بيدار مي‌شدم و به اتاقش مي‌رفتم. بعضي مواقع او را در حال سرودن شعر مي‌ديدم، كه در اين حال معمولا اشعاري كه مي‌سرود، زير لب زمزمه مي‌كرد و روي تك‌كاغذي كه در دست داشت، مي‌نوشت. نمي‌توانم قيافه او را در اين حالت تشريح كنم، فقط اين را مي‌گويم كه كاملا جدا از محيط زندگي در عالم ديگري سير مي‌كرد؛ به طوري كه اگر در اين حال صدايش مي‌كردي، انگار از خواب بيدار شده است. وقتي او را در اين حال مي‌ديدم، به هيچ وجه دلم نمي‌آمد كه او را از آن حال بيرون بياورم. ولي مواقعي كه به خواندن كتاب مشغول بود، داخل مي‌شدم و او با خوشرويي از من استقبال مي‌كرد و بعد شروع به خواندن جديدترين شعرش مي‌كرد و بعد از من مي‌خواست كه بخوانم، و وقتي اصرار مرا براي نشستن مي‌ديد، شروع به صحبت مي‌كرد. از گذشته‌هايش برايم مي‌گفت، از روزهاي سختي كه در تهران، دور از خانواده گذرانيده، از عشق و از ناكامي‌هايش و اين‌كه چگونه كسي را كه به حد پرستش دوست داشته، از دست داده و من با شور و اشتياق گوش مي‌كردم. يادم هست چندين‌بار ضمن صحبت كردن با او، بدون اين‌كه گذشت زمان را احساس بكنم، متوجه شده بودم كه هوا روشن مي‌شود. بابا با عجله به خواندن نماز صبحش مشغول مي‌شد و من نيز اتاق را ترك مي‌كردم.

چندي بعد از تولد من با اختلاف سن سه سال، خواهرم (مريم) و دو سال بعد، برادرم (هادي) به‌دنيا آمد. مواقعي كه دورش جمع مي‌شديم و بچه‌ها از سر و گوشش بالا مي‌رفتند، ضمن اظهار محبت به ما، براي هر كدام شعرهايي مي‌گفت؛ چنان‌كه براي خواهرم مريم در سن دوسالگي، بر وزن «حيدربابا» گفته:

حيدربابا جنقلي مريم گوزه‌ل دي / هيچ بيلميرم، غزالدي يا غزل دي

گوللراونون ايا قنيدا، خزه‌ل دي / دود اقلاري، شرينليقدان، شاقيلدار

گوزه‌ل كهليك اوني گورسه ققيلدار (حيدربابا مريم كوچولو خيلي قشنگه / هيچ نمي‌دانم مريم غزال است يا غزل است / گل‌ها زير پاي او مثل برگ پاييزي ريخته شده است / لب‌هايش از شيريني شاد و خندان است / اگر كبك او را ببيند، به صدا درمي‌آيد)

و يا برادرم هادي را بغل مي‌كرد و ضمن بوسيدنش مي‌گفت:

منيم اوغلوم هادي دي / هادي انون آدي دي / ميوه لرين دادي دي (هادي پس من است / اسم پسر من هادي است / مثل ميوه شيرين و بامزه است)

در زندگاني خصوصي، آدمي بسيار بخشنده بود. غير از كمك‌هاي مالي، وسايل شخصي‌اش را نيز مي‌بخشيد. قلبي رئوف و مهربان داشت. بسيار احساساتي و حساس بود و خيلي زود تحت تأثير قرار مي‌گرفت. از مرگ دوستانش خيلي متأثر مي‌شد؛ چنان‌چه وقتي مرگ صبا دوست نزديكش را به وي اطلاع دادند، اشك در چشمانش جمع شد. معمولا بعد از اتمام هر شعر دوست داشت كه اعضاي خانواده دورش جمع شوند تا شعرش را بخواند. او هيچ كينه‌توز نبود. ماديات برايش هيچ ارزشي نداشت. معمولا غرق در افكار خود بود و با عالم خارج چندان كاري نداشت. در تهران و در موقعي كه تنها بود، دوستي به نام آقاي زاهدي داشت كه بهترين مونس او بود و همين آقاي زاهدي تعريف مي‌كند «روزي سرزده وارد اتاق شهريار شدم و او را ديدم كه با حالتي پريشان چشمانش را بسته و به حضرت علي (ع) متوسل شده است. تكانش دادم و پرسيدم اين چه حال است كه داري؟ و او بعد از چند نفس عميق كشيدن با اظهار قدرداني گفت: تو مرا از غرق شدن نجات دادي. گفتم: انسان كه توي اتاق خشك و بي‌آب غرق نمي‌شود. شهريار كاغذي به من داد كه ديدم اشعاري سروده كه جزو افسانه شب به نام سمفوني درياست». بعدا خود بابا توضيح داد آن‌چنان دريا را در خيالم مجسم كرده بودم كه احساس مي‌كردم غرق مي‌شوم. آري او موقع گفتن شعر، اين‌چنين تحت تأثير خيالش واقع مي‌شد. به موسيقي آشنايي داشت و زماني نيز سه‌تار مي‌نواخت؛ ولي از وقتي به تبريز آمده بود، اين كار را كنار گذاشته بود. دلخوشي‌اش بيش‌تر ياد ياران قديم و لحظاتي بود كه با آن‌ها داشته؛ چنان‌كه خودش مي‌گويد:

به پيري آن‌چه مرا مانده است، لذت ياد است / دلم به دولت ياد است، اگر دمي شاد است

پدرم بسيار پاكدل و ساده بود و اگر كسي به كمك نياز داشت، تا آن‌جا كه برايش مقدور بود، از كمك به او دريغ نداشت. موقع شعر خواندن، قيافه‌اش همراه با موضوعات شعري، تغيير مي‌كرد و گاهي ديده مي‌شد كه در مواقع حساس شعري، اشك در چشمانش جمع مي‌شود و بغض گلويش را مي‌گيرد و شنونده را بسيار تحت تأثير قرار مي‌دهد. در موقع عصبانيت و موقعي كه خلافي از بچه‌ها سر مي‌زد، سعي مي‌كرد حتي‌المقدور عصبانيتش را فرونشاند و يا اگر عصباني مي‌شد، به فاصله خيلي كم دوباره در قالب يك پدر مهربان درمي‌آمد و با محبت بيش از اندازه، جبران عصبانيتش را مي‌كرد.»


پي‌نوشت: اين مطلب از كتاب «از بهار تا شهريار» تأليف حسنعلي محمدي نقل شده است.

به نام خدا

استاد فلسفه دانشگاه قم گفت: ابتكار مرحوم علامه عسگري اين بود كه براي اولين بار اسامي 150 نفر از صحابه ساختگي پيامبر اسلام(ص) را فاش كرد و گفت اين افراد اصلا وجود خارجي ندارند و هر چه از ايشان نقل شده دروغ است.

احمد عابدي، پژوهشگر علوم اسلامي و استاد فلسفه دانشگاه قم و يكي از شاگردان علامه عسگري، در گفت‌وگو با فارس، درباره زندگي مرحوم علامه عسگري گفت: علامه عسگري در سال 1284 در ساوه متولد شد. وي تحصيلات مقدماتي حوزوي خود را را تا شرح لمعه در حوزه علميه قم خدمت استاداني چون امام‌خميني(ره) خواند و سپس از قم به نجف ‌رفت و در نجف در درس‌هاي آيت‌الله حكيم شركت كرد.
نويسنده كتاب «حاشيه الهيات تجريدي» افزود: علامه عسگري در فعاليت‌هاي سياسي آن زمان عراق شركت كرد و همزمان چند دانشكده و بيمارستان و مؤسسه خيريه در عراق تاسيس ‌كرد. ايشان همچنين در تبادل استاد ميان اين دانشكده‌ها و الازهر مصر نقش مهمي را ايفا مي‌كرد. اكثر افرادي كه اكنون مسئولان عراق هستند، شاگردان مرحوم علامه عسگري و فارغ‌التحصيل دانشكده اصول دين عراق هستند كه ايشان بنا نهاده‌اند.
عابدي ادامه داد: علامه عسگري تا زمان حكومت صدام در عراق بود و وقتي صدام مي‌خواست ايشان را دستگير كند از عراق فرار ‌كرد و به ايران ‌آمد. در ايران هم سه دانشكده اصول دين در تهران، قم و دزفول را بنيان نهاد.
نويسنده كتاب «دفتر عقل و قلب» گفت: علامه عسگري طي عمر خود كارهاي فرهنگي بسياري انجام داد و بيش از پنجاه كتاب نوشت. اين كتاب‌ها تاثير بسيار زيادي بر مسلمانان گذاشت و بعضي از كتاب‌هاي ايشان در شيعه شدن بسياري نقش مهمي را ايفا كرد. به طوري كه در طول تاريخ هيچ كس مثل علامه عسگري نتوانست بسياري از غير شيعه‌ها را شيعه كند. در اين زمينه حتي از علامه اميني و سيد شرف‌الدين هم ايشان موفق‌تر بوده است.
عابدي گفت: علامه عسگري همچنين مناظرات بسياري در كشورهاي مختلف داشت و معمولا در تمامي مناظرات موفق بود و توانست طرف خود را قانع كند. مناظرات علامه عسگري با علماي يهود بسيار معروف است.
وي درباره ويژگي آثار مرحوم علامه عسگر گفت: مهمترين ويژگي آثار ايشان اين است كه اولا همه آثارشان را از منابع اهل سنت نوشته است و از كتاب‌هاي اهل سنت استفاده كرده است و ابتكار ايشان هم اين است كه براي اولين بار برخي از صحابه ساختگي را مطرح كرد يعني افرادي كه اصلا وجود خارجي ندارند و شخصيت‌هاي ساختگي‌اند. ايشان ثابت كرد كه اين افراد به اسم صحابه پيامبر مطرح شده‌اند و حرف‌هايي كه از زبان ايشان نقل شده است دروغ است. اين مهمترين كار ايشان است. علامه عسگري 150 نفراز صحابه ساختگي پيامبر را معرفي كرد.
عابدي گفت: آثار قرآني ايشان نيز بسيار زياد است. كتاب «القرآن الكريم و روايات المدرستين» از جمله اين آثار است. مقصود ايشان از نوشتن اين كتاب اين است كه قرآن در مكتب اهل بيت و در مكتب اهل سنت چگونه معرفي مي‌شود و قرآن را از اين دو ديدگاه بررسي مي‌كند و تفاوت‌هايش را بيان كرده است. اين كتاب سه جلد است و فقط در سودان خيلي‌ها را شيعه كرده است.
وي درباره خصوصيات اخلاقي علامه عسگري گفت: از خصوصيات اخلاقي ايشان اين است كه بسيار متواضع بودند و هرگز به نام و نشان و مال و ثروت وابستگي نداشت، به طوري كه شايد هيچكس مثل او پيدا نشود كه اعلام كند از هيچ كتابم حق‌التاليف نمي‌گيرم. علامه عسگري براي هيچ كدام از كتاب‌هايش حق‌التاليف نگرفت و مي‌گفت هر كسي كه دوست دارد مي‌تواند كتاب‌هايم را منتشر كند و از حقوق مادي آن استفاده كند.
نويسنده كتاب «شرح اشارات» در پايان گفت: مرحوم آيت‌الله العظمي گلپايگاني به علامه عسگري نامه‌اي نوشتند و در آن نامه ذكر كردند كه من از شما خواهش مي‌كنم كه اسم من را در دانشكده خودتان بنويسيد تا روز قيامت جزو خدمت‌گزاران دانشكده اصول دين محشور شوم.
علامه عسگري ديشب در سن نود و هشت سالگي در بيمارستان ميلاد تهران جان به جان آفرين تسليم كرد

زندگينامه مرحوم علامه عسكري

علامه سید مرتضی عسکری در سال 1293 شمسی در سامراء در خاندان علم و دانش پرور عریقی متولد شد. پدر بزرگوار ایشان، آیت الله سید محمد حسینی معروف به شیخ الاسلام فرزند آیت الله سید اسماعیل شیخ الاسلام و داماد آیت الله میر محمد شریف عسکری تهرانی معروف به خاتمة‌المحدثین بود.
ایشان از ده سالگی به حوزه های علوم دینی پای گذاشت، مقدمات و بخش هایی از سطوح را در همان شهر تحصیل کرد و در سال 1310 شمسی در عصر مرجعیت آیت الله العظمی حائری به حوزه علمیه قم مشرف و ادامه دروس سطوح را در محضر بزرگانی همچون آیت الله شیخ محمدحسین شریعتمدار ساوجی و آیت الله سید شهاب الدین مرعشی در فقه و اصول و لمعه و قوانین و رسایل و مکاسب و بخشی از کفایه را تعلم کرد. وي سپس از آنجا به سامراء بازگشت و ادامه کفایه و فقه اجتهادی و اصول خارج را از اساتید بزرگ آن شهر از جمله آیت‌الله آقا میرزا حبیب الله اشتهاردی و آیت‌الله سید محمدرضا شوشتری تحصیل کرد.

ایشان در سن  قریب 20 سالگی اولین حرکت اجتماعی خود را با تأسیس مدرسه‌ای کوچک در سامراء شروع کرد و بعدها این کار را در شهر کاظمین(1363هـ.ق) با تأسیس مدرسه ابتدایی ادامه داد. این مدارس بعدها به شهرهای بصره، دیوانیه، حله، کاظمین و نعمانیه پای نهاده و در مقاطع مختلف مهدکودک، دبستان و دبیرستان ، دخترانه و پسرانه و مراکزی برای تعلیم و تربیت بزرگسالان  گسترش یافت و بعدها در سال 1384هـ.ق. به تأسیس یک دانشگاه با دو دانشکده علوم اسلامی و ادبیات عربی ادامه یافت. این مجموعه بزرگ و بسیار موثر تا زمانی که ایشان از عراق هجرت کرده و به لبنان و بعد به ایران آمد، برپا بود و در سال 1389هـ.ق. به دست دولت بعثی عراق نابود شد.

یکی دیگر از حرکات اجتماعی بزرگ ایشان، مبارزات سیاسی گسترده‌ای بود که از عصر دولت پادشاهی عراق تا عصر حزب بعث برای احقاق حقوق شیعيان عراق انجام داد. ایشان در این دوران در راس روحانیان مبارز عراق بود و شهدای بزرگی چون آیت‌الله سید محمدباقر صدر و سید مهدی حکیم و سید محمدباقر حکیم در شمار این گونه از علما قرار داشتند که ايشان سرانجام با روبرو شدن با خطر اعدام از عراق گریخت.

یکی دیگر از کارهای اجتماعی ایشان تشکیل و تاسیس صندوق خیریه ای بود که با برپا کردن دو درمانگاه و سپس شروع به ایجاد یک بیمارستان بزرگ ادامه یافت و با بیرون آمدن از عراق به سرنوشت نامعلومی گرفتار شد و این مجموعه کاری شبیه به کمیته امداد امام انجام می‌داد. 

از بزرگترین کارهای علامه تحقیقات نوینی است که شهرت ایشان بیشتر مرهون آن است. این تحقیقات کارهای نو و روشهای نوینی در تحقیقات اسلامی پدید آورد و در واقع راه نوینی در تبیین اسلام شیعی و دفاع از آن بود. اولین نمونه از این گونه تحقیقات در سال 1375ه.ق به نام "عبدالله بن سبا و اساطیر اخری" نشر یافت که در عالم اسلام شهرت یافت و تاثیرگذار شد و در مجله الازهر، دو مقاله و نقد در مورد آن نوشته شد.این کتاب تا حدود 4 جلد ادامه یافت. بعد از ان "خمسون ومئة صحابی مختلق"(يكصد و پنجاه صحابى ساختگى) در سه جلد  و "معالم المدرستین" در 3 جلد و "االقران الکریم و روایات مدرستین"در  3 جلد  و سر انجام محموعه بزرگی از رساله های کوچک به نام بر گستره کتاب و سنت، بخشی از تالیفات ایشان می‌باشد. این کتابها به زبانهای انگلیسی، فارسی، ترکی و اردو و بخشی از آنها به زبانهای ایتالیائی، روسی و ...  ترجمه و نشر  شده اند.

علامه بیش از سی و پنج سال قبل به ایران آمد و ازهمان ابتدا به ادامه راهی که در عراق آغاز کرده بود، پرداخته، تبلیغ و ترویج و تحقیق و خدمت به محرومان و اقامه جماعت و بعدها تاسیس مراکز علمی همچون دانشکده علوم اسلامی را وجهه همت خویش قرار داد. امروز دانشکده اصول الدین که سالها از تاسیس آن می‌گذرد، در شهر های قم، دزفول و تهران در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا مشغول و کار پرورش محقق را بر عهده گرفته است.

****

بحث‌‌هاي علمي و مناظرات ايشان با دانشمندان مذاهب و اديان گوناگون جهان، بسيار روشنگرانه و منحصر به فرد است و بسياري از اين مباحثات به صورت کتاب انتشار يافته‌اند. علامه عسکري، رياست دانشكده اصول‌الدين را که خود بنيانگذار آن بوده‌اند، بر عهده داشتند.
ايشان در سومين همايش چهره‌‌هاي ماندگار در مهر ماه سال 82 به عنوان يكي از نخبگان فرهيخته و برجسته علمي ـ فرهنگي معرفي شدند. همچنين بزرگداشت علامه عسکري در سومين اجلاس مجمع جهاني اهل بيت ـ عليهم‌السلام ـ در تابستان سال 1382 در تهران برگزار شد. 

گزيده فعاليت‌‌ها و آثار علمي علامه عسکري
الف) تأليفات عربى
1ـ مئة و خمسون صحابى مُختلَق (سه جلد)؛ ترجمه فارسي: يكصد و پنجاه صحابى ساختگى.
2 ـ عبدالله ‌بن سبا و أساطير أخرى (دو جلد)؛ عنوان ترجمه فارسي: عبدالله ‌بن سبا و ديگر افسانه‌‌هاي تاريخي.
3ـ أحاديث ام‌المومنين‌ عـائشـه؛ ترجمه فارسي: نقش عايشه در تاريخ اسلام.
4ـ معالم المَدرستَين (سه جلد)؛ ترجمه فارسي: ويژگي‌‌ها و نشانه‌‌هاي دو مكتـب.

5ـ القرآن الكريم و روايات المدرستين (سه جلد).
6 ـ عقائد الإسلام من القرآن الكريم (سه جلد)؛ عنوان ترجمه فارسي: عقايد اسلام در قرآن.
7ـ قيام الأئمّة بإحياء الدين (چهارده جلد).
8ـ دورالأئمّة فى إحياء السنّة.
9ـ مقدّمة «مرآة العقول فى شرح أخبار آل الرسول» (دو جلد).
10ـ مقدمه براي کتاب سيري در صحيحين محمدصادق نجمي.

11ـ مع أبى‌الفتوح التليدي فى كتابه: «الأنوار الباهرة».
12ـ مع الدكتور الوردى فى كتابه: «وعّاظ السلاطين» (جلد اوّل).
13ـ آراء و أصداء حول‌ عبدالله‌ بن‌ سبـا و روايـات‌ سيف‌ في‌ الصحف‌ السعوديه.
14ـ طبّ الرضا (ع) و طبّ الصادق (ع).
15ـ مصطلحات إسلامية.

16ـ مصطلحات قرآنية.
17ـ الإحتفال بذكرى الأنبياء و عباداللّه الصالحين.
18ـ الصحابي و عدالته.
19ـ خلفاء المدرستين.
20ـ من حديث النبي (ص): يكون لهذه الأمّة أثنا عشر إماما.

21ـ على مائدة الكتاب و السنّة (16 جلد):
السجدة على التربة؛ البكاء على الميت؛ زيارة قبور أنبياء و أئمّة و الصلحاء؛ التوسّل بالنبى (ص) و التبرّك بآثاره؛ الصلوات على محمد (ص) و آله؛ يكون لهذه الأمّة اثنا عشر قيّما؛ عدالة الصحابة؛ عصمة الأنبياء؛ البناء على قبور الأنبياء و الأولياء؛ الشفاعة؛ البَداء؛ الجبر و التفويض و القضاء و القَدَر؛ صلاة أبى بكر؛ المتعة أو الزواج المؤقّت؛ شيعة اهل البيت (ع) و... .

22ـ حديث الكساء من طُرق الفريقين؛ ترجمه فارسي: حديث كساء در كتب‌ معتبر مكتب‌ خـلفـا و مكتـب‌ أهل‌ بيت‌ و روايات‌ صلوات‌ بر محمد و آل‌ محمـد (ص‌).
23 ـ تعليم‌ الصلاة‌ 24ـ المصحف فى روايات الفريقين.
25ـ صفات الله ـ جلّ جلاله ـ فى روايات الفريقين.

26ـ آية التطهير فى مصادر الفريقين.
27ـ آخرين‌ نماز پيامبر (ترجمه صلاة ابي بکر).
28 ـ در راه‌ وحدت‌، ترجمه‌ و نگارش‌: ع‌. م‌. سردارنيـا، تهـران‌: بـنيـاد بعثـت‌، 1361.

ب) تأليفات فارسي
ـ اديان آسمانى و مسأله تحريف.
ـ نقش ائمّه (ع) دراحياي دين (چهارده جلد).
ـ بر گستره كتاب و سنّت (16 جلد):
تاريخ حديث پيامبر (ص)، شيعيان اهل بيت (ع)، ازدواج موقّت در اسلام، توسّل به پيامبر خدا، بَداء يا محو و اثبات الهي، صفات خداوند در دو مكتب، شفاعت پيامبر (ص)، آيه تطهير، عصمت انبيا، ايجاد بنا بر قبور انبيا و اوليا، سنّت پيامبر (ص) در گريه بر ميت، سنّت پيامبر (ص) در زيارت قبور، سنّت پيامبر (ص) در سجده بر تُربت، سنّت پيامبر (ص) در صلوات، سنّت پيامبر (ص) در زيارت انبيا و صُلحا، قرآن در دو مكتب.

                                           منبع:بازتاب

به نام خدا

این بخش رو برای بهبهانی های عزیز طراحی کردم تا یادشون باشه که گویش بهبهانی که بازمانده گویش قدیم مردم فارسه ونباید بذارند که مفتی مفتی از بین بره

متلی بهبهونی

مثلهای بهبهانی 

 

BIQAR BEKO-VO-BIKAR MESI

بيغار بكه و بيكار مشي

 بيگاري بكن و بيكار منشين منظور گيرنده مصداق اين شعر است دامان طلب ز دست مگذار ميباش به جد و جهد در كار

 

AFTOV ZIR - E - SALEE NEMISU

افتو زير سله نمي شو

آفتاب زير سبد نمي رودمنظور گوينده اين است كه حقيقت پنهان نمي شود

 

AY ODAM A SIRME QESANG VOMBU TA RIMO SEH BEKONIM

اي ادم، اسيرمه قشنگ ومبو تا ريمو سه بكنيم ا

گر آدم از سرمه زيبا مي شود تا رويمان را سياه بكنيم نظير ز اظهار درد مداوا نمي شود شيرين دهان بگفتن حلوا نمي شود

 

A GOL SIR A LALA BIZAR

اگل سير اله له بيزار

 از گل سير از لاله بيزار در بي اعتنائي به مال دنيا گفته مي شود

 

AY GUMONAM DRESSE AMO ASLAM NE PERESSE

اي جو منم درسه، امو اصلم نه پرسه

اگر جامه ام پاره است، اصلم نپريده منظور گوينده اين است كه اگر از فقر پيراهنم پاره است ولي آبرو و اصالتم از دست نرفته

 

AVVAL XUNE BADY ZUNE

اول خونه، بعدي زونه

اول خانه، بعد زن منظور اين است كه هر جوان بايد اول به فكر تهيه خانه باشد و بعد در صدد زن گرفتن برآيد

 

AY TO DUL A ME BAND - E DULAM

اي تو دول مه بند دولم

اگر تو دلو هستي من بند دلوم منظور گوينده اين است كه منت از تو زرنگترم چون اي مفتي شهر از تو پركارتريم با اينهمه مستي ز تو هشيارتريم

AY OVES QOVVAT BI BEKES ZANGIR MISKENI

اي دوش قوت بي بكش زنجير ميشكني

اگر آب قوت غذايي داشت قورباغه زنجير را مي شكست در باره ناچيز و ناتواني شخص مورد نظر گفته مي شود

 

AY TELA GERUNEN MALE GHYNEN

اي طلا گرونن ماله جهونن

اگر طلا گران است مهره زيبا است در قناعت و عزت نفس سازگاري گفته مي شود چون گر نبود خنگ مطلا لگام زد بتوان با قدم خويش گام گر نبود شانه زربهرريش شانه توانكرد بانگشت خويش

 

ISSE KE MOSKY KAR E HAMBU NI HAMBU KERR E KERR E SEN

ايسه كه مشكي كار همبوني همبو كركرشن

حالا كه موش كار به انبان ندارد انبان خش خش مي كند موقعي گفته مي شود كه ضعيف بي جهت يقه قوي را مي گيرد

 

OVERDY GERUNI BORDY MEHREBUNI

اوردي گروني، بردي مهربوني

آوردي گراني، بردي مهرباني نظير چنان قحط سالي شد اندر دمشق كه ياران فراموش كردند عشق

 

AY HAVU NEBI MIRE A BAHR A HAME BI

اي هوونبي ميره ابهر همه بي

اگر هوو نبود شوهر براي همه بود منظور پيدا شدن رقيب و مزاحمت او در پيشرفت كار مي باشد. چون ز رقيب ديو سيرت به خداي خود پناهم مگر آن شهاب ثاقب مددي كندسها را

 

BABIZEN E DOVETAN VO GORUF ANGUMENAN

بابيزن دو تان و جوروف انجومنان 

بادبزن عروسيهاست و جاروي مجالس عزا است به كسي مي گويند كه در هر كاري شركت و مداخله نموده و به اصطلاح نخود هر آش مي باشد

 

BAMO NE BAMONEN OMUMO BORAR E BAMENEN

بام نه بامنن عو موم براربامنن

پدرم، پدر من نيست، عمويم برادر پدرم مي باشد به كسي مي گويند كه اصل را كنار گذاشته و ميل به فرع مي كند

 

BAHR E MA NEBI SERA QYRA GER O KUR O MASXERA

بهره ما نبي سره غير اگر و كور و مسخره

براي ما سردسته نبود بجز گر و كور و مسخره نظير اين شعر فارسي كدخداي ده كه مرغابي بود اندر آن ده وه چه رسوائي بود

 

BAD ASL VEFA NEMIKO ASIL XETA NEMIKO

بد اصل وفا نميكه، اصيل خطا نميكه

آدم بد اصل وفا نمي كند، آدم اصيل خطا نمي كند. نظير اين شعر فارسي اصيل در همه حالي بكس خطا نكند مباش غره كه بد اصل هم وفا نكند

 

BALY MALAM DO CU A LARAM

بالي مالم، دو چو الارم

از بابت مالم دو چوب به تنم مالم را كه نمي دهي دو چوب هم به تنم مي زني. چون گر بيغما بريد اموالم چوب بر پيكرم دگر مزنيد

 

BEGI BEXEYALES KE PAREYOVI NUM O MOHI MIXO

بجي بخيالش كه پار يووي نون مهي ميخه

كشاورز ديم كار مي پندارد كه كشاورز فارياب نان ماهي مي خورد گاهي كسي مي پندارد كه فلان شخص زندگي اش بهتر است در صورتي كه اشتباه مي كند

 

BAXTET BU MYMUTAM BEGERE

باختت بو ميمونتم بگره

 باخته باشي مهمان هم برايت بيايد. چون: سه پلشك آيد و زن زايد و مهمان برسد، و يا نظير يكباره دلش زپا درافتاد هم خيگ دريده هم خر افتاد

 

boz a poy xos vormekesem misam apoy xos

بز اپوي خوش ور ميكشن، ميشم اپوي خوش

 بز را با پاي خودش مي آويزند، ميش را هم با پاي خودش. نظير اين شعر فارسي عيب رندان مكن اي زاهد پاكيزه سرشت كه گناه دگري بر نخواهد نوشت

 

BREHNA FAROQ A DOZ VO TERIDA

برهنه فارغ ادزوتريده

برهنه فارغ است از دزد و راهزن. منظور اين است كه كسي كه چيزي ندارد اط دزد و راهزن هم نمي ترسد. چون آنكس از دزد بترسد كه متعاي دارد عارفان جمع نكردند و پريشاني نيست

 

TULA A DOBALGEKY DEYA

توله ادو بلگكي ديا

گياه پنيرك از دو برگچه اش پيداست منظور اين است كه هر كسي در طفوليتش معلوم است كه در بزرگي چگونه آدمي خواهد شد، نظير سالي كه نكوست از بهارش پيداشت

 

TIZI TISA A NARMI BIDEN

تيزي تيشه انرمي بيدن

تيزي تيشه از نرمي بيد است. منظور اين است كه اگر كسي در دعوا از دفاع عاجز ماند طرف جريتر مي شود. نظير نرمي ز حد مبر كه چو دندان ماريخت هر طفل ني سوار زند تا تازيانه اش

 

BECY YETIM RA POLIDE BEXO DENDUNY ESKAS

بچي يتيم ره پوليده بخه دندني اشكس

بچه يتيم رفت پالوده بخورد دندانش شكست. در بدبياري افراد بدبخت گفته مي شود كه در هر كاري بدشانسي مي آورند. نظير گرز هفت آسمان گزند آيد راست بر جان مستمند آيد

 

TOVSU GUMON E BECY YETIMEN

توسو جو من بچي يتيمن تابستان پيراهن بچه يتيم است. در تعريف تابستان گفته مي شود زير در تابستان مخارجات زندگي از زمستان كمتر است

 

GULEHARY GUME NI

جو لهري جومه ني

 جولا جامه ندارد منظور اين است كه كسي كه توليد كننده چيزي است خودش كمتر از آن بهره مي برد. نظير كوزه گر از كوزه شكسته آب مي خورد.

 

GIRAM GO BEKO VO GELAM RI A KO BEKO

جيرم جو بكه و گلم ري اكوبكه

 جيره ام را جو بكن و گله ام را رو به كوه بكن. در جواب كسي كه تهديد و توپ تشر مي كند، يعني هر كاري از دستت برمي آيد بكن

 

CIPU AY MYLY BU SIR A PAZAN MODUSE

چيپو اي ميلي بو شير اپازن مدوشه

 چوپان اگر ميل داشته باشد از پازن (بزنر) شير مي دوشد. به كسي مي گويند كه در كاري سررشته داشته باشد ولي انجام آن كار را مشكل جلوه دهد

 

XAR PYQUM OV NEMIXO

خر ا پيغوم او نميخه خر

 از پيغام آب نمي خورد. منظور اين است كه كار با پيغام انجام نمي گيرد

 

XODA BEYAMORZI HE KE A SAD TES A GURI VADTERN

خدا بيامرزي هه كه اصدتش گوري بدترن

خدا بيامرزئي هست كه از صد آتش به گوري بدتر است

 

XORMY KE TET EMSAL XA YA SAL PIS WSSNY TE GIBAM BI

خر مي كه تت امسال خه، يه سال پيش اسني ت جيبم بي

خرمائي كه تو امسال خوردي يك سال پيش هسته اش در جيبم بود. منظور گوينده اين است كه: چيزي كه تو حالا بدست آورده اي مدتها پيش من آن را به دست آورده بودم. نظير اين شعر فارسي مادر دختر تو آن گل افسونگر باغ سر شب دلبر من بود و سحر همسر تو

 

DEL BAYAD SANDIQ BU

دل بايد صنديق بو

دل بايد صندوق باشد منظور اين است كه انسان بايد رازدار باشد چون عارفان كه جام حق نوشيده اند رازها دانسته و پوشيده اند بر دهان قفل است بر دل رازها لب خموش و دل پر از آوازها هر كه را اسرار حق آموختند مهر كردند و دهانش دوختند

 

ZENE BI XESI BUN E BI FESILEN

زن بي خسي بون بي فصيلن

زن بدون مادرشوهر، بام بدون فصيل است. منظور اين است كه مادر شوهر به منزله حفاظي است براي عروس و او را از لغزش مصون مي دارد

 

ADEM E DOT DAR KARRAS KUTAN

آدم دوت دار كرش كوتان

آدم دختردار ديوارش كوتاه است منظور اين است كه آدم دختردار بايد سليم و بردبار باشد

 

HAR KI CESMES A DER XAKES A SER

هر كي چشمش بدر خاكش اسر

هر كه چشمش بدر خاكش بسر هر كس چشم به بيرون دارد و در انتظار كمك ديگران است خاك بر سرش

NEVARDONG PELE PELA

نوردونگ پله پله

پلكان، پله پله. براي رسيدن به مقام بايد پله پله بالا رفت. نظير از مقامات تبتل تا فنا پايه پايه تا ملاقات خدا

 

 

 منبع:نرم افزار گنجینه ارجان

حضرت آية الله العظمى مكارم شيرازى در سال 1345 هجرى قمرى در شهر شيراز در ميان يك خانواده مذهبى كه به فضائل نفسانى و مكارم اخلاقي معروفند ديده به جهان گشود. معظم له تحصيلات ابتدايى و دبيرستانى خود را در شيراز به پايان رسانيد. هوش و حافظه قوى و استعدادسرشار، وى را در محيط مدرسه در رديف شاگردان بسيار ممتاز قرار داده بود وچه بسا در يك سال، دو كلاس را طى مىنمود. شرايط آن روز ايجاب مى كرد كه اين نوجوان با چنين نبوغ و استعداد فوق العاده، راه دانشگاه را پيش گيرد و اندوخته هاى علمى خود را در طريق كسب درجات ظاهرى به كار اندازد، ولى دست تقدير و عنايات پروردگار جهان و تمايلات باطنى ايشان به شناسايى عميق معارف و حقايق اسلام، توجه اين نابغه نورس را به سوى علوم اسلامى معطوف ساخت - بخصوص كه پس از شهريور سال 1320 شرايط دگرگون گرديد و مدارس و معارف اسلامى از نو رونق گرفت. حيات علمى : ايشان در حدود 14 سالگى رسمأدروس دينى را در ((مدرسه آقا باباخان شيراز)) آغاز كردند و در مدت اندكى نيازهاى خود را از علوم : صرف، نحو، منطق، بيان و بديع تأمين نمودند.سپس توجه خود را به رشته فقه و اصول معطوف ساختند وبه خاطر نبوغ فوق العاده اى كه داشتند مجموع دروس مقدماتى و سطح متوسط و عالى را در مدتى نزديك به چهار سال! به پايان رساندند. در همين سالها گروهى از طلاب حوزه علميه شيراز را نيز با تدريس خود بهره مند مى ساختند. انتقادها و نظرات معظم له در قم تدريس و يا اضافه نسبت به متون علمى حوزه ها، آينده درخشان علمى ايشان را قطعى مى ساخت و در محافل علمى و روحانى آن ديار، استعداد، نبوغ، دقت و عمق تفكر معظم له درج مى شد و كسى نمى توانست اين فضيلت خدادادى را انكار كند. اين ستاره فروزان ، در حالى كه هنوز بيش از هيجده سال از عمر شريفش نگذشته بود با فكر نافذ وقلمى روان، حاشيه اى بر ((كفاية الأصول )) نوشت كه نقاط مبهمى از اين كتاب را روشن مى ساخت. ايشان در 18 سالگى وارد حوزه علميه قم شدند و قريب پنج سال از جلسات علمى و درس اساتيد بزرگ آن زمان مانند حضرت آ ية الله العظمى بروجردى و آيات برزگ ديگر - رضوان الله عليهم)) بهره گرفتند. معظم له براى آشنايى با نظرات و افكار اساتيد بزرگ يكى از حوزه هاى عظيم شيعه در سال 1369 هـ.ق وارد حوزه علميه نجف اشرف گرديد و در آنجا در دروس اساتيد عالى مقام و بزرگى همچون أيات عظام: آقاى حكيم و آقاى خوئى و آقاى عبدالهادى شيرازى و اساتيد برجسته ديگر - قدس الله اسرارهم- شركت جستند. معظم له در سن 24 سالگى به اخذ اجازه اجتهاد مطلق از محضر دو نفر از آيات بزرگ نجف نائل شدند وحضرت آيت الله العظمى حكيم تقريظ كوتاه و پر محتوايى بر تقريرات ايشان از درس فقه (ابواب طهارت) نوشتند كه بسيار ممتاز است. اقتباس و استفاضه از فيوض علمى دروس اساتيد نجف همچنان ادامه داشت تا اين كه بر اثر نبود وسايل و امكانات، در ماه شعبان 1370 هـ.ق به ايران بازگشتند و در شهر مقدس قم كه آن روز مشتاق رجال علمى بود مأوى گزيدند و در جمعى كه بايد بعدا اثرى بس عظيم به وجود آوردند وارد شدند. حضرت آيت الله العظمى مكارم شيرازى بعد از بازگشت به ايران به تدريس سطوح عالى و سپس خارج ((اصول )) و فقه پرداختند و قريب 28 سال است كه جوزه گرم درس خارج ايشان مورد استقبال طلاب و بسيارى از كتب مهم فقهى را پس از تدريس به رشته تحرير درآورده اند. در حال حاضر حوزه درس خارج ايشان يكى از پرجمعيت ترين دروس حوزه علمية شيعه است و قريب به دو هزار نفر از طلاب و فضلاى عاليقدر از محضر ايشان استفاده مىكنند. ايشان از آغاز دوران جوانى به تأليف كتاب در رشته هاى مختلف عقايد و عارف اسلامى و مسأله ولايت و سپس تفسير و فقه و اصول پرداختند، ويكى از مؤلفان بزرگ جهان اسلام محسوب مى شوند. حيات سياسى: ايشان در انقلاب اسلامى حضور فعال داشتند و به همين دليل چند بار به زندان طاغوت افتادند و به سه شهر ((چابهار)) ، ((مهاباد))، ((انارك)) تبعيد شدند و در تدوين قانون اساسى در خبرگان اول، نقش مؤثرى داشتند. خدمات ارزنده معظم له : الف- نشريه علمى مركز بزرگ شيعه ازمدتها پيش احساس مىشد كه حوزه علميه قم نيازمند يك نشريه عمومىاست تا بتواند بانشريات گمراه كننده اى كه بدبختانه تعداد آنهانيز كم نبودمبارزه نمايد . بعلاوه مسلمانان همواره ازاين دانشگاه بزرگ اسلامى چنين انتظارىراداشتند وطبقات مختلف ازمراجع بزرگ حوزه وديگران چنين تقاضايىمىكردند بطور مسلم انتشارمجله اى كه بتواند به اشكالات مذهبى جوانان پاسخ بگويد وبا نشريات گمراه كننده مبارزه نمايد،مشكلاتىداشت كه بايد پشت سر گذاشته مىشد.وازآنجا كه بعضى از افكار درآن روز آماده پذيرش چنين نشريه اى نبود انديشمندانى مصمم ومبتكررا مى طلبيد تا با عزم راسخ خود اين بار مهم را به دوش گيرند. از اين نظر معظم له به اتفاق جمعى واز دانشمندان نشريه ماهانه((مكتب اسلام)) را با مساعد ت زعماى حوزه علميه قم وبا كمك مالى عده اى از نيكوكاران پايه گذارى كردند.اين نشريه در جهان تشيع بي سابقه بود و شايد از نظر وسعت انتشار – در ميان مجلات علمى و دينى - در تمام جهان اسلام, جزؤ درجه اولها بود. اين مجله راه نوينى به روى فضلا و دانشمندان دوان جوزه گشود. و در حالى كه از سال تأسيس آن (1336 شمسى)بيش از 39 سال مىگذرد خدمات ارزنده ايى به جهان اسلام و شيعه نمود ودر قلوب جوانان و دانشجويان و اساتيد وفضلا، مقام و منزلتى بس ارجمند پيدا كرد و نور اسلام و تشيع را از مركز آن به اطراف جهان فرستاد. ب-نقطه تحول در افكار طلاب و دانشجويان در سالهاى 1330 تا 1332 تبليغات ((ماديها)) در محيط كشور بالا گرفت، مقامات روحانى و شخصيتهاى علمى حوزه احساس كردند كه هجوم مكاتب باطله و نشريات روز افزون افراد گمراه و ايادى بيگانه كه در اختيار جوانان گذارده مى شود،جوانان را تهديد مى كند. در اين برهه از زمان رجال مذهب واستادان فلسفه و عقايد، احساس مسئوليت كرده و جلسه هايى براى آشنا ساختن جوانان با طرز مبارزه منطقى با اين مكاتب، تشكيل دادند و معظم له يكى از پيشگامان در تأسيس چنين جلساتى بودند. ايشان با همكارى جمعى از دانشمندان جلسه بحث علمى و فلسفى تشكيل دادند كه در آن جلسه كليه اصول فلسفى مكتبهاى مادى مطرح مىگرديد. اين جلسه سبب شد تا ايشان در اين مباحث به حد كافى غور كنند ورساله و نوشته هاى آنها را مورد بررسى قرار دهند. از اين نظر توانستند يك شاهكار علمى كه در باب خود ممتاز و بى نظير است به نام ((فيلسوف نماها)) را از خود به يادگار بگذارند. اين كتاب با استقبال عظيم جوانان و طبقه روشنفكران رو به رو گرديد و دسته اى از گمراهان در پرتو اين كتاب از چنگال مكتب ماديگرى و ماترياليسم رهايى يافتند. اين كتاب بيش از 30 مرتبه به چاپ رسيده و به تصديق اهل فن كمتر كتابى اين چنين جامع در تحليل اصول فلسفى ماركسيستها نگارش يافته است. با اينكه دهها سال از انتشار اين كتاب مى گذرد هنوز طراوت و ابتكار خود را در محيطهاى علمى حفظ نموده است و اخيرا كه كمونيستها، كشور همسايه و مسلمان افغانستان را مورد هجوم وحشيانه خود قرار داده و آن را مدتى به اشعال خود در آورده بودند، اخبار فراوانى رسيد كه حاكى از نقش مهمى است كه اين كتاب در خنثى نمودن تبليغات خام آنها و در توجيه صحيح مردم ايفا كرده بود. اين فصل در حقيقت نخستين نقطه تحول فكرى در حوزه عليه قم بود و از اين هنگام به بعد ايشان قسمتى از اوقات خود را صرف خواندن كتابها فلسفى و كلامى و مطالعه در آرا و عقايد فرقه هاى مختلف اسلامى و غير اسلامى به خوبى واقف گردند و كتابهايى در اين زمينه منتشر سازند. ج- تأسيس جلسات درس عقايد و مذاهب معظم له احساس كردند كتابهاى كه در زمينه عقايد اسلامى نوشته شده با گذشت زمان نمى تواند پاسخگوى همه نيازمنديهاى اين زمان باشد؛ زيرا اين كتابها در قرونى نوشته شده كه اشكالات امروز ماديها مطرح نبود و بازار ايادى استعمار اين چنين گرم نبود. بعلاوه در آن كتابها مسائلى مانند نزاع ((اشعرى و معتزلى)) و امثال آن مطرح است كه امروز از گردونه مباحث عقايد بيرون رفته و رنگ بحثهاى موسمى به خود گرفته . روى اين ملاحظات ايشان بار ديگر به كمك ذوق و استعداد خاص خويش، مسائل عقيدتى اسلام و اصول پنجگانه را به طرز بى سابقه اى مطرح ساختند و با تشكيل درس عقايد، صدها نفر را به اين مسائل آشنا كردند و كتابهايى كه حاوى فشرده آن جلسات علمى است،تأليف نمودند. د- مجمع علمى نجات نسل جوان ايشان به موازات جلسات درس عقايد، جلسه ديگرى تشكيل دادند كه در هشت رشته از مذاهب موجود جهان، افرادى پرورش يابند تا بتواننداز طريق بحث و مناظره يا نوشتن كتاب، با مبلغان مذاهب مختلف رو به رو شوند و به ايرادها و دلايل آنها پاسخ گويند.اين جلسه در مدت كمى توانست فضلايى پرورش دهد كه هر كدام در رشته خاص خود تخصص لازم را كسب نمودند. وهم اكنون جمعى از نويسندگان زبده جوان حوزه علميه، محصول آن جلسه مى باشند. همچنين براى رهايى جوانان از چنگال عوامل فساد به همكارى جمعى دست به تشكيل (( مجمع علمى نجات نسل جوان)) زدند. يكى از نتايج اين مجمع گذاردن نشريات جالب در اختيار جوانان بود كه به سرعت جاى خود را در ميان جوانان كشور باز كرد. هـ - مبارزه با التقاطيها معظم له در يكى از سفرهاى خود به شهر شيراز با بازار گرم صوفيگرى رو به رو شدند. گروهى از محضر ايشان در خواست نمودند كه با قلم شيواى خود كتابى پيرامون اصول صوفيگرى - كه اتفاق و ادب در ان رعايت شده باشد - بنويسد. معظم له نيز با استفاده از مدارك موجود، عقايد دسته مزبور را با كمال ادب و احترام - كه همواره شيوه ايشان در نگارش مى باشد- مورد بررسى و انتقاد قرار داده و كتابى نوشتند كه به نام ((جلوه حق)) در سال 1330 انتشار يافت. طرز نگارش اين كتاب توجه مخصوص حضرت آيت الله العظمى بروجردى (ره) را جلب نمود و مؤلف را به حضورخود پذيرفت ، پس از تقدير از خدمات ازرنده ايشان بياناتى ايراد فرمودند از جمله اين كه ((من اين كتاب را به هنگام فراغت مطالعه كردم و كوچكترين نقطه ضعفى در آن به نظرم نيامد. شكرالله مساعيك!)) و- تأسيس مؤسسات و مراكز علمى در اين زمينه ايشان مصمم اند به تعداد معصومين - عليهم السلام - مدرسه و مركز علمى تأسيس نمايند و بحمدالله تا كنون موفق به تأسيس چهار مدرسه مهم در حوزه علميه قم و دو مؤسسه دينى رفاهى براى طلاب حوزه هاى علميه در مشهد گرديده اند. ز- تأليفات و آثار از معظم له تا كنون حدود يكصد وسى جلد كتاب به چاپ رسيده كه بعضى از آنها بيش از 30 بار تجديد چاپ شده و بعضى به بيش از ده زبان زنده دنيا ترجمه شده و در كشورهاى مختلف انتشار يافته است . تفسير نمونه ايشان به چند زبان ترجمه شده و در اغلب خانه ها موجود است؛ اين تفسير و تفسير موضوعى پيام قرآن باب تازه اى در تفسير قرآن گشوده و كتب اعتقادى ايشان به هنگام هجوم مكاتب باطله، پناهگاهى براى طلاب و دانشجويان بود. از جمله كتب فقهى ايشان : انوار الفقاهه، والقواعد الفقية و انوار الاصول و تقليقات مستدل و مشروحى بر تمام عروة الوثقى مى باشد كه مكرر به چاپ رسيده است. رساله عمليه ايشان (توضيح المسائل) تا كنون بارها چاپ شده و اين رساله به زبان عربى و اردو و تركى آذرى و انگليسى نيز ترجمه و منتشر شده است.

جمع آوري و نگارش: م ـ ک (سامي)

چکيده:
وهابيت فرقه‌اي است ظاهراً اسلامي، ولي در اصل بر ضد اسلام است. اين فرقه داراي عقايد خاصي است كه بر طبق آن عقايد، تمام مسلمانان را به غير خودشان مشرك مي‌دانند. بنا به عقيده آنها هركس كه قبرهاي انبياء و اولياء الهي را مسح كرده ويا آنها را ببوسد و يا در كنار آنها نماز خوانده و يا چراغ روشن كند، مشرك است همچنين اگر كسي به اين بزرگواران متوسل شود و يا از آنها طلب شفاعت كند، آنها را با خدا شريك قرار داده است.

با توجه به اهميت موضوع برآن شديم تا مقداري براي آشنايي خوانندگان عزيز با فرقه وهابيت که در حال حاضر خود را سرمدار جهان اسلام معرفي مي‌کند و براي اربابان خويش از هيچ جناياتي با ريختن خون افراد بيگناه و مردم نمي‌گذرد و حال به فکر تخريب امکان مقدس اسلام افتاده است ودرصد اين هستند که جاي دشمن اسلام را عوض نمايند و مسلمانان را به جان يکديگر اندازند، همان چيزي که دشمن سالها به دنبال آن است، متاسفانه با چهره اسلام معرف خشونت و... شده است. که دشمن نيز از اين فرصت استفاده کرده و هر طوري شده مي‌خواهد چهره آن را خشن و بي‌سواد، مخالف علم و... براي جهانيان معرفي کند و جايگزين براي خود در اذهان جهانيان گردد که متاسفانه با عملکرد ناصحيح اين گروه ملحد بي‌دين و جنايت کار و خشن و کج‌فهم تا حدودي نيزموفق نيز شده است.

• وهابيت، مكتبي كه بايد از نو شناخت
متاسفانه با سرمايه برخي از کشورهاي عربي که سلطنت و پادشاهي خود را مرهون اين فرقه ضاله مي‌دانند، وهابيت يكي از نوظهورترين و تاثيرگذارترين باورها در بخش کمي از جهان اسلام شده است. داعيان و پيروان اين مكتب به ظاهر اسلامي، در سراسر جهان در حال تبليغ و نشر اسلام به روايت و قرائت خود (بي‌ديني، بي‌سوادي و خشک مقدس و جنايتکار) مي‌باشند در سالها و دهه‌هاي اخير، توفيقات فراواني را به دست آورده‌اند. مراكز ديني بسيار فراواني را در اقصي نقاط جهان با پولهاي نفت و پشتيباني اربابان خود (آمريکا جهانخوار) به راه انداخته و گاه به صورت جنبش‌هاي نظامي، سياسي، اجتماعي و... نمود پيدا كرده و تاثيرات گسترده اي در سرنوشت جهان اسلام به خود اختصاص داده‌اند.

بيشتر جنبش‌هاي سياسي در جهان عرب و حتي ساير نقاط جهان (از حجاز تا پاكستان، افغانستان و چچن) حداقل در قرن اخير و به ويژه در بيست و اندي سال گذشته مانند: القاعده، اخوان المسلمون، طالبان، جماعت اسلامي مصر، التكفير والهجره و... به طور مستقيم و يا غير مستقيم با اين بينش فكري مربوط شده اند.واز ميسر اصلي خود منحرف وبجاي برخورد با دشمن اسلام،در حال برخورد با جهان اسلام هستند.

• سر حلقه وهابيت در جهان اسلام
مؤسس وهابيت
بنيانگذار آيين وهابيت شيخ محمد بن عبدالوهاب است که او خود مبتکر اين افکار نيست، بلکه مبتکر اين انديشه‌هاي باطل و خطرناک شخصي است به نام ابن تيميه که در قرن هفتم مي‌زيسته است. لذا بجاست که ابتدا با ابن تيميه آشنا شويم سپس با شاگرد او محمد بن عبدالوهاب.
اگر چه عبدالوهاب قرن‌ها پس از ابن تيميه زندگي مي‌نمود و وهابيت نام و عنوان خود را از عبدالوهاب اخذ نموده است، اما ابن تيميه، شايد نخستين و برجسته‌ترين عالم و دانشمند اسلامي سني مذهبي بوده باشد كه انديشه‌هايش قرن‌ها بعد مورد توجه عبدالوهاب قرار گرفته و مكتب وهابيت بر اساس بنيان‌هاي فكري او بنا شده است. لذا بررسي ديدگاه‌هاي ابن تيميه نسبت به عبدالوهاب از اولويت برخوردار است.

ابن تيميه کيست؟
ابن تيميه در سال ۱۲۶۳ ميلادي در حران از شهرهاي تركيه كنوني كه زماني در سرزمين تاريخي شام قرار داشت و اينك اثري ار آثارش باقي نمانده، به دنيا آمد و در سال ۱۳۲۸ ميلادي بعد از ۶۵ سال مبارزه و تعليم و تعلم وفات يافت.
او ابوالعباس احمد بن عبدالحليم، معروف به ابن تيميه و از علماء حنابله بود که در سال 728 ه وفات کرد، تولد او در سال 661 ه بوده است.(1)

ارزيابي افکار ابن تيميه
ابن تيميه نه تنها با نوشته‌ها و فعاليتهايش دردي را از جامعه اسلامي دوا نکرد، بلکه با مطرح کردن يک سري افکار خلاف عقايد عامه مسلمين و خلاف عواطف ديني و احساسات مذهبي مسلمانان اختلافات و جناياتي را پايه ريزي کرد که تا امروز جهان اسلام را به تلاشي و تفرقه و ناهنجاري دچار کرده است.

استاد بزرگوار جناب آقاي جعفر سبحاني در کتاب ارزشمند خويش «الوهابية في الميزان» مي‌نويسد: چون نظرات او مخالف عقائد مسلمانان بود لذا علماء معاصرش درصدد جلوگيري از افکار انحرافي او برآمدند، و بر عليه او اعلام جنگ کرده حکم به فسق و انحرافش کردند، البته اين واقعه بعد انتشار افکار ابن تيميه بود.

اين اعلام مخالفت به طور کلي در دو جبهه انجام شد:
1- تأليف کتب و نوشتن ردّ بر افکار و عقائد وي، که در اين زمينه کتب زيادي نوشته شده، از قبيل، شفاءالسقام، نوشته
2- تقي الدين سبکي، و الصوائق الالهيه نوشته سليمان بن عبدالوهاب.
2- صدور حکم و فتوي بر عليه وي، که از جمله مي‌توان قاضي القضاة مصر «بدر بن جماعه» را نام برد، ايشان درباره ابن تيميه و افکار او اين چنين نوشته است: زيارت پيامبر صلّي اللّه عليه و آله يک سنت مستحب است و علماء بر آن اتفاق نظر دارند، و هر کس آن را حرام بداند لازم است علماء او را از اين طرز تفکر بر حذر دارند، تا دست بردارد، و اگر قبول نکرد بايد حبس شود و رسواي خاص و عام شود.(2)
حال تصور کنيد شخصي که اين ارزش افکارش است، خود سردمدار مکتبي شود؛ مکتبي که مي‌خواهد در آينده بر حرمين و ام القراي اسلام حاکم شود، آنوقت چه مشکلاتي براي جهان اسلام ايجاد خواهد کرد!

رئوس مسائلي که ابن تيميه مطرح کرده است:
بهتر است در اينجا رئوس مسائلي را که ابن تيميه مطرح کرده براي خوانندگان عزيز يادآور شويم، اين مسائل عبارت اند از:
1- بايد خدا را با صفات خبريه و به همان معاني لغوي اش و بدون تصرف توصيف کرد، مانند استواء بر عرش، و اينکه داراي دست است؛ و داراي صعود و نزول است.
2- بار سفر بستن جهت زيارت پيامبر و تعظيم آن حضرت حرام است، و اين بدان جهت است که منجر به شرک مي‌شود.!!
3- توسل به اولياء و صالحين حرام است.

4- استغاثه به اولياء خدا و خواندن آنها حرام است.
5- بنا بر قبرها و تعمير آنها حرام است.
6- بيشتر از آن فضائلي که در صحاح و سنن در حق علي و آل علي آمده صحيح نيست.(3)

با توجه به مسائلي که او مطرح کرده است، انسان به اين نتيجه مي‌رسد که ابن تيميه درصدد محو تمام ارتباطات معنوي بين يک مسلمان و اولياء خدا بوده است، خصوصاً ارتباط يک مسلمان با پيامبر اسلام صلّي اللّه عليه آله و اهل بيت گرامي اش، و اين همان چيزي است که دشمنان از صدر اسلام و خصوصاً بعد از رحلت رسول خدا صلّي اللّه عليه و آله در پي آن بوده اند.
البته ما در بحثهاي آينده با لطف خداوند به تمامي مسائل ابن تيميه که همان عقائد وهابيان است پاسخ کافي خواهيم داد، ولي اکنون در پي شناخت شخصيت ابن تيميه هستيم.

محمد بن عبدالوهاب کيست؟
اکنون نوبت آن رسيد که محمد بن عبدالوهاب، احياگر افکار ابن تيميه و مؤسس آيين وهابيت را نيز بشناسيم.
محقق بزرگوار استاد سبحاني مي‌نويسد: بعضي‌ها مثل زيني دحلان معتقدند که محمد بن عبدالوهاب در سال 1111 هـ متولد شده و در سال 1207 هـ وفات يافته است که با اين حساب سن او هنگام وفات 96 سال بوده است.

محل تولد محمد بن عبدالوهاب
طبق نقل استاد سبحاني، محل تولد شيخ محمد بن عبدالوهاب در روستائي به نام، از توابع «نجد» بوده است.(5)
سالي که نکوست از بهارش پيداست.

محمد بن عبدالوهاب از همان اوان جواني و ابتداي تحصيلات خود آثار انحراف فکري را با خود حمل مي‌کرد، تا جائيکه اساتيد او و همين‌طور پدر و برادرش که خود از علماي دين بودند، نشانه‌هاي گمراهي را او مشاهده مي‌کردند.

ميرزا ابوطالب اصفهاني که خود معاصر محمد بن عبدالوهاب بوده گويد: او ابتدا از محضر علماء مکه و مدينه استفاده کرد و آنان در وي آثار گمراهي را مشاهده مي‌کردند، پدرش عبدالوهاب از علماء صالح بود، او نيز آثار گمراهي را در فرزندش مشاهده مي‌کرد و او را سرزنش مي‌کرد، و مردم را نيز از او برحذر مي‌داشت، برادرش شيخ سليمان نيز با او مخالف بود و کتابي نيز در ردّ او نوشت، او در ابتدا شوق وافر داشت در مطالعه اخبار مدعيان نبوت مثل مسيلمه کذّاب...(6)

نام مذهب محمد بن عبدالوهاب:
شايد خوانندگان عزيز تا به حال اين سؤال در ذهنشان خطور کرده باشد که اگر مؤسس آيين وهابيت محمد بن عبدالوهاب است چرا اين آيين به نام او نامگذاري نشده است و به نام پدرش نامگذاري شده است
اينک جواب اين سؤال: استاد سبحاني در کتاب آيين وهابيت ص 5 مي‌گويد: ....علت اينکه اين مسلک را به نام خود شيخ «محمد» نسبت نداده‌اند يعني محمدية نگفته‌اند، اين است که مبادا پيروان اين مذهب نوعي شرکت با نام پيامبر صلّي اللّه عليه و آله پيدا بکنند و از اين نسبت سود استفاده نمايند(7)

سفرهاي محمد بن عبدالوهاب:
از نوشته‌هاي نويسندگان برمي‌آيد که محمد بن عبدالوهاب به شهرهاي مختلفي سفر کرده است که اکثراً جهت تحصيل علم بوده است. استاد سبحاني از قول احمد امين مي‌نويسد: شيخ محمد جهت تکميل تحصيلاتش به مدينه سفر کرد، بعد از آن به بسياري از شهرها سفر کرد، حدود چهار سال در بصره ماند و ده سال در بغداد و يک سال در کردستان و دو سال در همدان، سپس به اصفهان سفر کرد و فلسفه اشراق را در اصفهان فراگرفت، سپس به قم سفر کرد، بعد از آن به شهر خود بازگشت، حدود هشت ماه از مردم کناره گرفت، بعد از آن همراه با دعوت خودش ميان مردم آمد.(8)

همانطور که قبلاً نيز تذکر دادم، انديشه وهابي چيزي نبود که آن را محمد بن عبدالوهاب به وجود آورده باشد بلکه اين افکار، افکار ابن تيميه است که در زمان خودش زمينه انتشار و انسجام آن فراهم نشد و پس از او شاگردش ابن قيم هم هر چه تلاش کرد نتوانست به نتيجه اي برسد، ولي بعدها محمد بن عبدالوهاب، زمينه انتشار و انسجام آن را به وجود آورد و با همدستي قدرت طلبان و صاحبان نخوت جاهلي و وعده تسلط، توانست انديشه وهابيت را انتشار داده آن را حاکم کند.
استاد سبحاني در کتاب الملل و النحل مي‌نويسد: در سال 1160 محمد بن عبدالوهاب وارد درعيه شد، در آن زمان محمد بن سعود جدّ ال سعود در آنجا حاکم بود، آن دو با هم قرارداد همکاري بستند، محمد بن عبدالوهاب وعده تسلط و حکومت بر سرزمين «نجد» و حومه را به ابن سعود داد و همينطور وعده غنائم سرشار، در مقابل ابن سعود نيز بايد مجال را جهت نشر افکار محمد بن عبدالوهاب باز کند، تا برنامه‌هاي خود را آن طور که مي‌خواهد پياده کند، و دعوت خودش را مطرح کند.(9)

گويند امير سعود بر جنگ در راه خدا با محمد بن عبدالوهاب بيعت کرد!!!
همانطور که مي‌دانيد آدم کچل از خداوند زلف، و آدم کور از خداوند چشم مي‌خواهد، حاکمان بي‌دين هميشه در هواي تسلط بر مقدرات مردم و گسترش قلمرو، و انسانهاي داراي عقده حقارت در هواي برتري طلبي معنوي و جلب انظار از هر راهي که باشد هستند، و اين قضيه درباره امير سعود و محمد بن عبدالوهاب مصداق پيدا کرد، هر دو طالب تسلط بودند منتهي هر کدام به نوعي.

استاد سبحاني مي‌نويسد: بعد از پيماني که محمد بن عبدالوهاب با امير سعود بست، احساس قدرت کرد و احساس کرد که حکومت منطقه، او را ياري خواهد کرد، لذا شيخ محمّد اعوان و انصار و طرفداران خود را جمع کرد و آنها را براي جهاد تحريک و تشويق کرد، آنگاه به شهرهاي مختلف مسلمان نشين مجاور نامه نوشت و از آنها خواست که دعوت او را گردن نهند.
اينجا بود که اگر مسلمانان از پذيرفتن دعوت او سر باز مي‌زدند کشته مي‌شدند و اموالشان به غارت مي‌رفت و خانواده هاشان به اسارت کشيده مي‌شدند. و اينچنين شعار مي‌دادند:(داخل آئين وهابيت شو والاّ نصيب مردان کشته شدن و نصيب زنها بيوه شدن و نصيب فرزندان يتيمي خواهد بود).(10)

آيا ابن تيميه سلفي است؟
دلباختگان ابن تيميه يا بهتر بگوييم «مگسان جمع شده گرد شيريني» که دنياي خويش را در دوستي او مي‌جويند سعي بر آن دارند که او را سلفي معرفي کنند، ولي اين تهمتي است که هرگز و به هيچ وجه واقعيت ندارد.
استاد سبحاني در کتاب الملل و النحل خويش اين چنين آورده است: اگر سلفيه را يک مذهب و مسلک هم بدانيم آن عبارت است از عدم تخطي از روش سلف صالح در طي 7 قرن، لکن آراء و افکار ابن تيميه درست در طرف خلاف آراء و افکار سلف صالح است، چرا زيرا در طي قرن‌ها مسلمانان قبر پيامبر را احترام مي‌کرده اند و آن را زيارت مي‌کرده اند و هيچگاه زيارت قبر رسول خدا صلّي اللّه عليه و آله شرک محسوب نمي‌شده و اصلاً زيارت قبر آن حضرت و قبور اولاد و همسران او بدان جهت بود که او پيامبر توحيد است، با اين حال ابن تيميه اين سيره باقي مانده از صحابه را مخالفت مي‌کند.

از اين گذشته، مسلمانان از صدر اسلام، تا زمان ابن تيميه به پيامبر و آثار آن حضرت تبرک مي‌جسته اند و اين را شرک نمي‌دانسته اند، تا جائيکه شيخين وصيت کردند که در کنار پيامبر دفن شوند، چون براي مکاني که پيامبر صلّي اللّه عليه و آله در آن دفن شده بود شرافت قائل بودند.
از طرفي سلف صالح، هم در زمان حيات پيامبر صلّي اللّه عليه و آله و هم بعد از رحلت آن حضرت به آن حضرت استغاثه مي‌جسته اند و از آن حضرت طلب استغفار مي‌کردند و هيچ يک اين را شرک نمي‌دانسته اند، ولي ابن تيميه استغاثه و توسل به پيامبر را انکار کرده با اين حال خود را سلفي مي‌داند(4)
آيا اين يک تهمت نيست که ما ابن تيميه را سلفي بدانيم، آيا اين مصداق «کوسه و ريش پهن» نيست!!
اين بود مختصري پيرامون شناخت ابن تيميه.

پاره‌اي از افکار و اصول اعتقادي ابن‌تيميه به شرح ذيل است:
1- پروردگار ما که منزه است از گفته‌هاي ستمگران و نادانان؛ در مکان رفيع و بلندي قرار دارد، همواره در حال تغيير و تحول از حالي به حال ديگر است و همچون ما گاهي غضبناک و گاهي مسرور، گاهي متحرک و گاهي ساکن است.؟!! (العياذ بالله)
2-خداوند همچون آفريدگانش از اجزاء و اموري ترکيب‌شده و مانند تمام ترکيب‌شدگان نيازمند به اجزاء خود است.؟!! (العياذ بالله)
3- خداوند جسم است و داراي جهت و سوي خاصي است و از جايي به جاي ديگر انتقال مي‌يابد و ذات مقدس او به اندازه عرش است نه بزرگ‌تر و نه کوچک‌تر؛؟!! (العياذ بالله)
» بالاتر است خداوند از اين نسبت‌هاي زشت و از اين کفر واضح، خداوند او و پيروانش را ذليل کرده و هم عقيده‌هاي او را پراکنده گرداند.» «آمين»
4- آتش جهنم نابود خواهد شد و حرارتش از بين خواهد رفت. ؟!!
5- پيغمبران از گناه معصوم نيستند. ؟!!
6-پيغمبر اسلام ص رتبه و مقام ويژه‌اي که قابل احترام باشد ندارد؛ اعتبار و توسل و واسطه‌گري بين خدا و آفريدگان را ندارد. ؟!!
7- هر کسي که به قصد زيارت قبر او عازم سفر شود معصيت کرده، و بنابراين سفر او سفر معصيت است و نماز چنين فردي سفري، کوتاه نمي‌تواند باشد. ؟!!

توسل به قبر احمد بن حنبل به حکايت ابن جوزي شاگرد ابن تيميه متفکر وهابيت:
ابن جوزي در مناقب احمد بن حنبل از عبدالله بن موسي حکايت مي‌کند:من وپدرم در يک شب تاريک براي زيارت احمد بيرون رفتيم. در آن هنگام آسمان تاريک تر شد. پدرم گفت:پسرم بيا به وسيله اين عبد صالح (ابن حنبل) به خداوند متوسل بشويم تا او راه را براي ما روشن سازد چرا که من از سي سال تاکنون هر وقت که به او متوسل مي‌شوم حاجتم برآورده مي‌شود. مناقب احمد (ابن جوزي) ص (۲۹۷)

نتيجه بحث:
در چندين مطالب قبلي که در مورد زيارت قبور بحث و بررسي نموديم مي‌توان اين نتيجه را گرفت، اين همه دلايل و شواهد تاريخي دلالت دارد که استغاثه و توسل و دعا در کنار قبر پيامبر اکرم(ص) و ساير مردگان صالح امري رايج و شايع بين مسلمين بوده است؛ چرا که امام شافعي در رفع حاجاتش متوسل به ابي حنيفه مي‌شد (قضيه اش نقل شد) و نيز بزرگ حنابله در هر مشکلي به قبر امام موسي بن جعفر عليه السلام متوسل مي‌شد واحمد بن حنبل به شافعي متوسل مي‌شد(نقل نموده ايم) ابن خزيمه و ابن حبان به قبر امام رضا عليه السلام توسل مي‌جستند و براي برآورده شدن حاجاتشان به آن امام همام استغاثه مي‌کردند اهالي سمرقند در کنار قبر بخاري طلب باران مي‌کردند و عايشه مسلمين را امر مي‌کرد که براي طلب باران به قبر نبي اسلام صلي الله عليه واله وسلم توسل جويند و استغاثه نمايند شخصيت‌هايي از صحابه و بزرگان اهل سنت از فقها و غيره به قبرهاي انبيا و صحابه و صالحان استغاثه مي‌کردند.

با اين همه آيا ابن تيميه جرات دارد به اينها برچسب شرک زند و آنها را کافر بنمايد؟
شيخ سلامة العزامي به نيکويي گفته است:
اين مرد (ابن تيميه) حتي بر جناب پيامبر (ص) هم جسارت نمود و گفت: کسي که اهنگ حرکت براي زيارت نبي کند گناه کرده است و هر کس پيامبر (ص) را بعد از وفاتش صدا بزند و از او استغاثه کند شرک ورزيده است.
1 ) الوهابية في الميزان نوشته استاد سبحاني ص 46.
2) الوهابية في الميزان ص 46
3 ) الملل و النحل استاد سبحاني ج 4 ص 25
4) الملل و النحل، استاد سبحاني ج 4 ص 26
5) الملل و النحل ج 4 ص 332
6) الملل و النحل استاد سبحاني ج 4 ص 333
7) آئين وهابيت، استاد جعفر سبحاني ص 5
8) الملل و النحل ج 4ص 332
9) الملل و النحل استاد سبحاني ج 4 ص 335
10) الملل و النحل استاد سبحاني ج 4 ص 337

ضميمه:
برخي از جنايات فرقه ضاله وهابيت در گذشته وحال:
جنايات وهابيان در كربلا و نجف و ساير بلاد عراق
در سالروز عيد غدير در هيجدهم ذيحجه سال 1216 هجري قمري امير سعود بن عبد العزيز وهابي با سپاهي متشكل از بيست هزار مرد جنگي به شهر كربلا حمله ور شد.
كربلا در اين ايام در نهايت شهرت و عظمت بود و زائرين ايراني و ترك و عرب بدان روي مي‌آوردند.
«سعود» پس از محاصره شهر سرانجام وارد آن گرديد و كشتار سختي از مدافعين و ساكنين و زنان و كودكان آن نمود و برخي عدد كشته شدگان را يكصد و پنجاه هزار تن!
نوشته اند و مي‌گويند جوي خون در كوچه‌هاي كربلا به راه افتاد و جالي اين كه اسم اين كار را «جهاد في سبيل الله» و مبارزه بار نشر توحيد مي‌گذارند!

• پس وهابي‌ها حرم مطهر حسين بن علي عليه السلام فرزند حضرت زهرا دختر پيامبر را ويران نموده و ضريح مبارك آن حضرت را از جاي خود كندند و … حبيب بن مظاهر را سوزاندند و تمام ذخائر و نفائس حرم حسيني را چپاول كرده و اسبانشان را در صحن حرم مطهر بستند و در حرم شريف قهوه دم كردند و آن چنان در حرم مطهر،فساد و ويراني بار آوردند كه فاجعه كربلا و حادثه روز حره و كردارهاي بني اميه و متوكل عباسي تكرار شد.
كربلا پس از اين حادثه به وضعي درآمد كه شعرا براي آن مرثيه مي‌گفتند.وهابيها در مدت متجاوز از دوازده سال،گاه و ناگاه به شهر كربلا و اطراف و همين طور به شهر نجف حمله مي‌كردند و غارت و كشتار مي‌نمودند.

وقايع كربلا را بسياري از مورخان شرق و غرب و حتي مورخان سعودي نوشته اند.مي توانيد به كتابهاي تاريخ المملكه العربيه السعوديه،عنوان المجد في تاريخ نجد،تاريخ العربيه السعوديه نوشته دانشمند مشرق«ناسي ليف»و مفتاح الكرامه سيد جواد عاملي و كتب ديگري مراجع فرماييد.
- در نهم ماه صفر در سال 1221 شبانگاه قبل از صبح،وهابيان به نجف حمله كردند و اهالي نجف را غافلگير نمودند حتي برخي از وهابيان از ديوار سور نجف بالا آمدند و نزديك بود شهر نجف را متصرف شوند و حرم شريف اميرالمؤمنين علي عليه السلام را تخريب نمايند كه از اميرالمؤمنين علي عليه السلام كرامات آشكار شد و معجزات روشن ظاهر گشت و از سپاهيان وهابي بسياري كشته شدند و نااميد برگشتد.

در جمادي الثاني سال 1222 وهابيان به بيست هزار جنگجو ـ بلكه بيشتر ـ شبانه به نجف حمله كردند ولي با مقاومت مردم روبرو شدند و به شهر حله حمله كردند و سپس به كربلا حمله نمودند و اين شهر را در روز روشن محاصره كردند.اهالي كربلا پشت دروازه شهر مقاومت كردند كشته‌ها دادند و از دشمن نيز بكشتند و سرانجام وهابيان بازگشتند و در عراق فساد و تباهي راه انداختند.

• در شعبان و رمضان 1225 وهابيان غزه،كه توانايي حمله به شهرهاي نجف و كربلا را نداشتند،اطراف نجف اشرف و كربلا را احاطه كرده و راه‌ها را بستند و در امتداد دو فرسنگ يا بيشتر از كوفه تا كربلا زائرين را محاصره كرده بودند و زائرين امام حسين و اميرالمومنين علي عليه السلام را كه از زيارت نميه شعبان به وطن‌هاي خود باز مي‌گشتند اموالشان را غارت نموده و به قتل مي‌رساندند.
• در سالهاي 1345 و 1346 نيز بارها وهابيان به نواحي مختلف عراق حمله برده و قتل و غارت مي‌كردندو گوسفندان و احشامشان را مي‌گرفت و خودشان را هم كشتار مي‌كردند.سرانجام كار به جايي كشيد كه عراقي‌ها به دولت انگليس شكايت كرده و گفتند يا شما جلوي وهابيها را بگيريد و يا ما خود شخصا از خويشتن دفاع كنيم كه در پايان هواپيماي لشكر عراق وهابيان را عقب راند.

• در روز عاشوراي 1425 هجري قمري وهابيان با نام گروه القاعده با انفجارهاي متعدد در كربلاي معلي ما بين صفوف عزاداران حسيني فاجعه كربلا را تكرار نمودند كه باعث به شهادت رسيدن تعداد زيادي از عزاداران اعم از مرد و زن و بچه شد.
• در روز 25 رجب 1426 هجري قمري مصادف با شهادت امام موسي كاظم عليه السلام وهابيان با نام گروه القاعده با پخش غداهاي مسمون و ايجاد ترس و رعب و انفجارات متعدد در كاظمين ما بين صفوف عزاداران امام موسي كاظم جنايت ديگري را مرتكب شدند كه باعث به شهادت رسيدن حدود 1500 نفر اعم ا ز مرد و زن و بچه شد.

• پس از اشغال عراق توسط امريكا و متحدانش،وهابيان از اين فرصت ايجاد شده توسط اربابانشان استفاده كردند و براي اقامه اعتقادات شومشان و ضربه زدن به اسلام و ايجاد تفرقه بين مسليمن بارها و بارها مردم مظلوم عراق اعم از شيعه و سني ما عرب و كرد،زن و مرد،بزرگ و كوچك،پير و جوان را هدف اقدامات تروريستي خود قرار داده اند و آنها را به خاك و خون كشيده اند به حدي كه قلم از ذكر آنها ناتوان و شرمسار است.

جنايات وهابيت در طائف
در ذيعقده سال 1217 هجري قمري پس از جنگهاي متعددي كه بين اهالي طائف و سپاه وهابيان جنايتكار رخ داد سرانجام اهالي طائف تسليم شده و درخواست عفو و امان نمودند ولي وهابيان خيانتكار پس از ورود به قلعه طائف با هر كسي كه مصادف مي‌شدند به قتل مي‌رساندند و زمين قلعه را با خون مردان،زنان و كودكان رنگين كردند.وهابيان حتي به كودكاني كه در گهواره آرميده بودند و اطفال شيرخواري كه در آغوش مادرانشان بودند رحم نكردند و همه را سر بريدند و به خاك و خون كشيدند و گروهي ا زمردم را كه از شهر خارج شده و فرار كرده بودند دنبال كردند و كشتند.پيكر چاك چاك آن بينوايان را طعمه جانوران نموده،آنچه مال و ثروت يافتند به يغما بردند و مجددا سه روز بعد وهابيها براي افرادي كه در داخل خانه‌ها مخفي شده بودند امان نامه فرستادند و اين بار نيز وهابيها خيانت كرده و اين افراد بيجاره را كه اكثريت آنها را زنان و كودكان تشكيل مي‌دادند لخت كرده و به مدت 12 روز بدون آب و نان بر فراز تپه اي محاصره نمودند،گاهي با چوب و چماق آنها را مي‌زدند و گاهي سنگ جاف به سوي آنها پرتاب مي‌كردند و سرانجام پس از 12 روز سلحشوران دلاور اهل طائف كه تا آخرين نفس سنگر خود را ترك نكرده بودند، و ديگر اندوخته غذايي و رزمي نداشتند به وعده‌هاي مزدورانه وهابيهاي بي ايمان اعتماد كرده و با دست خالي از سنگرهاي خود بيرون آمدند و هابيها اينها را نيز بر فراز تپه قرار دادند و همگي را از دم شمشير گذراندند و مدت 16 روز پيكرهايشان بر فراز تپه طعمه درندگان و پرندگان بود.

پس از اين قتل عام‌ها، وهابي‌ها در جستجوي خانه به خانه آنچه از مال و منال يافتند غارت و سرقت نمودند و به دنبال به دست آوري اموال تمام خانه‌هاي شهر و حتي توالت‌ها را كندند و كتابهاي خطي نفيس و ديگر از قبيل قرآن كريم، كتب تفسير، حديث و ديگر علوم قرآني و اسلامي همگي در زير پاي چكمه‌پوشان وهابي لگدمال شد، جلدهاي چرمي گرانقيمت كه توسط هنرمندان اسلامي براي مصاحف شريفه تهيه شده بود، در طول قرون و اعصار همانند مردمك ديدگانشان از آنها محافظت مي‌كردند تبديل به كفش و چاروق گرديد.

وهابيها چون از قتل عام مردم طائف و تقسيم غنايم جنگي فارغ شدند،براساس عقايد پوچ و باطلشان تمامي گنبد و بارگاهها و قبور متبركه و مراقد مطهره و مساجد و مدارس ديني را ويران نموده و با خاك يكسان نمودند و حتي قبر شريف بسياري از صحابه و علما را نبش نموده و بي حرمتي نمودند.
مجددا وهابيان در سال 1343 هجري قمري طائف را محاصره كردند و به زور وارد طائف شدند و مردم را اعم از مرد و زن و اطفال از دم تيغ گذراندند و رقم كشته شدگان كه در ميان آنها علما و صلحا كم نبودند نزديك دو هزار نفر بود.آنها اموال مردم را غارت كردند و چنان كارهاي زشت مرتكب شدند كه از شنيدن آنها مو بر بدن انسان راست و دل هر انساني كباب مي‌شود.چنانكه شافعي‌ها و برخي پرده داران و خدمتگزاران كعبه مكرمه كه براي ييلاق به طائف آمده بودند ديده مي‌شدند.طبق متون به دست آمده وهابيان آن چنان جناياتي مرتكب شدند كه زبان از بيان و قلم از جريان شرم دارد.

جنايات وهابيون در سوريه
در سال 1225 هجري قمري وهابيان به شام(سوريه فعلي)يورش بردند و دارائي همه مردم را تاراج كردند و غلات را سوزاندند و مردمان بي گناه را كشتند و زنان را اسير كردند و كودكان را به قتل رساندند و خانه‌ها را ويران ساختند و فساد و آشوب به راه انداختند.

جنايات وهابيان در اردن
در سال 1343 جمعي از وابيها ناگهان به اردن حمله بردند و به مردم بي اطلاع و بي خبر«ام العمد» و همسايه آن هجوم آوردند و مردان و زنان بي گناه را كشتند و غارت كردند ولي طولي نكشيد كه با رانده شدن برخي و اسارت برخي ديگر عقب نشستند پس اسيران وهابي به فرمان انگليس آزاد شدند و به پناهگاههايشان رسانده شدند.
مجددا در سال 1346 وهابيان با سپاهي متشكل از سي هزار نفر به اردن حمله كرده و قتل و غارت و خونريزي به راه انداختند.

جنايات وهابيان در يمن
در سال 1341 وهابيان با حجاج يمني كه خلع سلاح بودند و هيچ گونه وسيله دفاعي با خود نداشتند رو برو شدند.آنان ابتدا با حجاج همراه شدند و به ايشان امان دادند ولي بعدا نيرنگ به كار بردند و وقتي كه به دامنه كوه رسيدند وهابيان در قسمت بالا و پهناي كوه قرار گرفتند و حجاج يمني در پايين كوه قرار گرفتند سپس وهابيان دهانه توپ‌ها را به سوي حجاج يمني گرفته و همه را به گلوله بستند و تمامي حجاج يمني را كه هزار نفر بودند كشتند به جز دو مرد كه فرار كردند و جريان كشتار وحشيانه حجاج يمني را به دست وهابيان به اطلاع مردم رساندند.

جنايت وهابيان در حج و تعطيلي حج
در سال 1219 به سبب فتنه و آشوبهايي كه وهابيان در مسير حجاج و عرفات ايجاد كرده بودند و محاصره مكه توسط وهابيان حتي يك تن از حجاج نتوانستند به زيارت كعبه بيايند.
در سال 1220 هجرق قمري كه وهابيها بر مكه تسلط پيدا كرده بودند عراقي‌ها از حج و زيارت خانه خدا ممنوع شدد.
در سال 1221 نماينده وهابي‌ها نزد سرپرست حجاج شامي آمده و گفت:به شرط عدم همراه داشتن محمل اجازه ورود به مكه و انجام حج را خواهيد داشت و در نتيجه حاجيان شامي از همان محل به شام برگشتند و آن سال حج را برگزار نكردند.

در سال 1221 محمل مصري‌ها به دست سعود حاكم وهابي‌ها آتش زده شد و پس از پايان برنامه حج كسي از طرف سعود ندا در داد كه سال ديگر كسي كه ريش بتراشد نبايد به حج بيايد و ضمنا اين آيه قرآن را خواند «يا أيها الذين آمنوا انما المشركون نجس فلا يقربوا السمجد الحرام بعد عامهم هذا» ترجمه: اي مؤمنان بدانيد كه مشركان پليدند پس از اين سال ديگر به مسجد الحرام نزديك نشوند.و از همين سال كاروان حج شامي‌ها و مصري‌ها و به طور كلي غير از وهابيان به اتهام شرك از اقامه حج و زيارت خانه خدا ممنوع شدند.
بنابراين كاروان حجاج عراقي از سال 1220 و كاروان حجاج شامي از سال 1221 و كاروان مصر از سال 1222 قطع گرديد.بدين ترتيب برنامه حج از عراق چهار سال،از شام سه سال و از مصر دو سال قطع شد تا اينكه در سال 1224 هجري قمري نخستين دولت سعودي و وهابي سرنگون شد و مدينه منوره و مكه معظمه از آلودگيهاي وهابيان پاك شد و حج آزاد گشت.

به واسطه حمايت‌هاي انگليس مجددا با تشكيل دومين دولت سعودي و تسلط مجدد وهابي‌ها بر مدينه منوره و مكه معظمه در سال 1924.م محدوديت‌هايي براي حجاج ايجاد شد.
در سال 1341 وهابيان با حجاج يمني كه خلع سلاح بودند روبرو شدند و به آنان امان دادند ولي بعدا خيانت كرده و وقتي كه به كوه رسيدند از كوه بالا رفته و دهانه توپ‌ها را به سوي حجاج يمني گرفته و تمامي حجاج را كه هزار نفر بودند كشتند.
در سال 1343 هجري قمري به دليل جنگ ميان وهابيان و اهالي مكه و جده در اين سال نير برنامه حج كاملا تعطيل گشت.

6 ذي الحجه ـ در سال 1344وهابيان به دليل حرام دانستن برخي اعمال حجاج مصري در مني، مصريان را به سنگ بسته و عده اي از حجاج مصري را كشتند.
در سال 1407 وهابيان به حجاج ايراني و سوريه اي و لبناني،در ايام حج و در مكه ـ حرم امن الهي ـ به جرم سر دادن فرياد برائت از مشركين و كفار حمله كردند و كشتار فجيعي از حاجيان در حال احرام و در حرم امن الهي كردند و مكهاين حرم امن الهي را بر شور اربابان انگليسي و امريكايي خود ناامن نمودند و ايرانيان را عزادار و قلب مسلمانان آزاده جهان را جريحه دار نمودند و ايرانيان را به مدت 3 سال از به جا آوردن اعمال حج محروم نمودند.

وهابيان را در تعطيلي حج و كشتار حجاج نبايد سرزنش كرد چرا كه آنان فقط به قولي كه محمد بن عبد الوهاب به … و انگليسي‌ها در مانع شدن مردم از حج داده است عمل مي‌كنند!!!

جنايات وهابيان در افغانستان
در اواخر سال 1372 شمسي شخص وهابي به نام طالبان در افغانستان وارد صحنه نبرد گرديد و با گوويج از سوي كشور پاكستان و عربستان سعودي و آمريكاي ام الفساد تقويت شد ودر شهريور 1375 شمسي كابل پايتخت افغانستان را تصرف كرد و سپس به كشتار مسلمانان مجاهد و مجاهدان شيعي مذهب روي آورد. و صدها هزار مسلمان را به خاك و خون كشيد و باعث عقب ماندگي افغانستان شد.جهت اطلاع خوانندگان چند نمونه از كشتار بيرحمانه و جنايات ضد اسلامي و انساني طالبان ذكر مي‌گردد.

در جهاد سال 1377 شمسي اجلاسيهاي در پيشاور تشكيل دادند و 160 نفر از مفتي‌هاي درباري مزدور اهل سنت و وهابي جمع شده و به رايزني پرداخته و سرانجام فتوائي را صادر كردند كه همه مردان شيعه و پسر بچه‌هاي شيعه بالاي هفت سال به قتل برسند و زنان و دختران و پسران كمتر از هفت سال شيعه به عنوان برده و كنيز به اسارت درآيند، پس از صدور فتواي ملاهاي مزدور و از خدا بي خبر كشتار و قتل و غارت شيعيان توسط حكومت طالبان آغاز گرديد.
در روز شنبه 17/5/1377 شمسي زنان و مردان و كودكان شهر مزار شريف از روي بامها به رگبار بسته شدند و اهالي شهر را قتل عام كردند و پس از آن به بيمارستانها رفته و بيمارهاي شيعه مذهب را روي تخت خواب بيمارستان به شهادت رساندند و در روز دوشنبه 19/5/1377 شمسي اجساد هزاران شيعه روي زمين انباشته شده و طعمه درندگان شده بود.
در شهر ميمنه هم طالبان به محله شيعيان رفته و تعداد زيادي از زنان و مردان و كودكان آنان را در تكيه خان جمع كرده و بر سر آنها نفت ريخته و طعمه حريق نمودند.

ملا منان نيازي در سخنراني خود رسما اعلام كرد كه هر كس يكي از اهالي هزاره يا يك شيعه را در خانه خود پنهان كند ما آن خانه را با اهلش به آتش مي‌كشم.سپس گفت:اميرالمؤمنين ما(يعني ملا عمر)براي مردم مزار شريف عفو عمومي داده اما اين عفو شامل شيعه‌ها و هزاره اي‌ها نمي‌شود.
در سنگچارك و بلخاب و باميان و يروان و كاپيسا و … شكم بانوان حامله شيعه را پاره مي‌كردند و جنين آنان را بيرون آورده و سرش را مي‌بريدند.زبان مردان و پستان زنان شيعه را نيز مي‌بردند و چشمهاي آنان را از حدقه بيرون مي‌آوردند.(اين مطالب در ابتداي عنوان «جنايات افغانستان» بيايد:

در روز جمعه عاشوراي سال 1267 هجري قمري شيعيان قندهار در حسينيه‌ها جمع و سرگرم عزاداري براي عترت طاهره و ذراري پاك پيغمبر و سبط رسول الله صلي الله عليه و آله و سلم بودند كه ناگهان وهابيان جنايتكار و سني‌هاي متعصب با انواع اسلحه به حسينه‌ها وارد شدند و جمع كثيري از شيعيان بي دفاع حتي اطفان آنان را به فجيع ترين وضعي به قتل رسانيدند و اموالشان را به تاراج بردند و سالها شيعيان آزادي عمل نداشتند و حتي در روزهاي عاشورا دو،سه نفري در سردابهاي خانه ماجراي ريحانه رسول الله و مقتولين و مظلومين كربلا عزاداري مي‌نمودند (نقل از شبهاي پيشاور ـ چشمديدها تأليف عبد القيوم فدوي ـ عزاداري سنتي شيعيان).

جنايات وهابيان در پاكستان
در سال 1979 ميلادي با تأسيس سپاه صحابه – اين ارتش نظامي و تروريستي- در كشور پاكستان تا به امروز هزاران نفر از شيعيان مظلوم و بي گناه پاكستان اعم از مزد و زن و پير و جوان به جرم داشتن مذهب حقه تشيع و دفاع و حمايت از ولايت اهل بيت رسالت عليهم السلام به دست «سپاه صحابه» و «لشكر جنگ لي»كه از عمال وهابيت مي‌باشند در نقاط مختلف پاكستان ترور شده و به شهادت رسيده‌اند.

مزدوران كوردل وهابي سپاه صحابه،هر روز تني جند از شيعيان شيفته و عاشقان دلسوخته حسيني را به شهادت مي‌رسانند و غالبا مغزهاي متفكر را نشانه مي‌روند.تعداد جوانان و فرهيختگان شيعه،كه با ترور ناجوانمردانه سپاه صحابه،شربت شهادت نوشيده و به پيشواي محبوب خود حضرت اباعبدالله الحسين پيوسته اند از شعار بيرون است.
بر اساس گزارش «هرالد» گروه وهابي سپاه صحابه در شهر «هري پور»يك حسينيه،شش خانه و دو مغازه شيعيان را به آتش كشيدند،در شهر «مالو والي»به حسينيه شهر حمله كرده و گروهي را مجروح و شهيد نمودند،و در «كوهات»نيز با نارنجك به حسينيه شهر حمله كردند و شعيان را به شهادت رساندند و در«حيدر آباد» به دسته عزاداران حمله ور شده،24 نفر را مجروح و شهيد نمودند و در 4 جمادي الاول 1424 هجري قمري به مسجد جامع كويته حمله نموده و بيش از پنجاه نفر از نمازگزاران را به جرم ارادت به خاندان عصمت و طهارت به خاك و خون كشيدند.و در ميان شهدا تعداد بسياري زن و بچه به چشم مي‌خورد.(نقل از كتاب عزاداري سنتي شيعيان).

جنايات وهابيان در مكه
در هشتم ماه محرم سال 1218 وهابيان سرانجام با تهديدات و ادعات فراوان وارد مكه معظم شدند و تمامي مسلمانان و اهالي مكه را كافر خواندند مادامي كه به فرقه ضاله وهابيت نپيوندند و عصر همان روز سعود حاكم وهابي‌ها گفت:فردا اين قبه و بارگاه‌ها و اين بت‌هايي را كه درست كرده ايد بدست خود ويران كنيد تا براي شما جز خدا معبودي نماند. صبح فردا وهابيان متحجر و خرافي به همراه مردم مكه كه از ترس وهابيان را همراهي مي‌كردند،بيل و كلنگ به دست راه افتادند و گنبدهاي زيادي را كه در گورستان مقلي بود با خاك يكسان كردند آن گاه گنبد زادگاه حضرت رسول و فاطمه زهرا و گنبد و بارگاه حضرت خديجه ام المؤمنين و عبد المطلب و حضرت ابوطالب را خراب كردند.در تاريخ حيرتي آمده:«وهابيان گنبد روي زمزم و نيز گنبدهايي را كه در اطراف كعبه قرار داشت ويران كردند.»

وهابيان تمام مكانهايي را كه مزار صالحان در آنها قرار داشت جستجو كردند و آنها را خراب نمودند.آنان موقع خراب كردن سرود مي‌خواندند و طبل مي‌زدند و آواز مي‌خواندند و در دشنام به صاحبان قبرها ره افراط مي‌سپردند و مي‌گفتند: «ان هي الا اسماء سميتموها» يعني اين‌ها نام‌هايي است كه شما از پيش خود در آورديد. حتي گفته شده آنها روي قبر سيد محبوب بول كردند! سه روز نگذشت كه تمام آثار و اماكن تاريخي اسلام كه بيانگر فرهنگ و تمدن درخشان اسلامي بود ويران شد و از برگزاري نمازهاي متعدد در مسجد الحرام جلوگيري به عمل آمد و ذكر صلوات بر پيامبر و ذكر يا ارحم الراحمين پس از اذان جلوگيري نمودند و به علماي مكه دستور دادند كه عقايد و كتابهاي محمد بن عبدالوهاب را بر مردم تشريع نموده و كتاب «كشف الشبهات»او را تدريس نموده و مخالفت نمودند و بر مردم مكه جور و ستم فراوان روا داشتند و بر اثر همين اذيت و آزارها سرانجام مردم مكه با كمك شريف غالب (والي جده) توانستند وهابي‌ها را از مكه بيرون برانند ولي مجددا وهابيان در سال 1219 ق با چند گروه از نواحي مختلف به سوي مكه معظمه حمله ور شده،شهر مكه را به محاصره خود درآوردند. در اين محاصره كه ماه به طول انجاميد، اهالي مكه فشارهاي طاقت فرسايي را متحمل شدند به صورتي كه در اوايل محاصره، گوشت پرندگان چون كبوتر، در اواسط گوشت حيواناتي چون گربه و سگ و در اواخر گياهان و برگ درختان به عنوان رفع گرسنگي مورد استفاده قرار مي‌گرفت تا بدانجايي رسيد كه مردم از ترس اينكه مبادا وهابيان بر آنها تسلط پيدا كنند، از شدت گرسنگي مي‌مردند؛ برخي همين طور كه راه مي‌رفتند مي‌افتادند و مي‌مردند و مرده بچه‌ها كوچه‌ها را پر كرده و حتي صف اول نماز جماعت در مسجد الحرام به دشواري پر مي‌شد و سرانجام اهالي مكه ناچار به امضاي مصالحه با وهابيان در سال 1220 هجري قمري شدند و وهابيان تا سال 1224 هجري قمري بود مكه تسلط داشتند و در اين مدت اذيت‌هاي فراواني را بر مردم مكه روا داشتند.از دانشمندان اهل سنت توسط وهابيان بي دليل به شهادت رسيدند و بسياري از اعيان و اشراف بدون هيچ اتهامي به دار آويخته شدند و هر كه در اعتقادات مذهبي ثابت قدم بود به انواع شكنجه‌ها تهديد مي‌شد و در مدت اين چهار سال حج تعطيل شد تا اينكه دولت عثماني به كمك اهالي مكه آمده و در سال 1224 هجري قمري سرزمين مقدس مكه را از لوث وهابيان جنايتكار پاك نمود.

مجددا با حمايت‌هاي سخاوتمندانه نيروهاي انگليسي وهابيان در سال 1343 وارد شهر مكه شدند و جنايات خود را از سر گرفتند و در همان سال برنامه حج تعطيل گشت و در سال 1344 وهابيان برخي از اعمال حجاج مصري را در مني حرام دانسته و آنها را به سنگ، بستند و عده اي از حجاج مصري را در مني كشتند.
6 ذي الحجه در سال 1407 وهابيان حجاج ايراني و حجاج آزاده ديگر كشورها را به جرم سر دادن فرياد برائت از مشركين در مكه به خاك و خون كشيدند و حرم امن الهي را به دستور اربابان خود(آمريكا و انگليس و اسرائيل)با خون حجاج رنگين نمودند.

جنايات وهابيان در مدينه
در سال 1220 سعود حاكم وهابي‌ها پس از تصرف مكه دو گردان وهابي به قصود مدينه به سوي دار الهجره رسول اكرم گسيل داشت و نامه اي براي اهالي مدينه فرستاد كه آنان را به اطاعت از خود ترغيب نمايد ولي اهالي مدينه بر اثر جنايات وهابيان در طائف دچار وخشت شدند و به نامه سعود بن عبد العزيز جواب ندادند و در نتيجه سپاهيان وهابي مدينه را محاصره نمودند و راههاي ورودي مواد غذايي و بشر چشمه«زرقا»را و يران نمودند و بدين ترتيب اهالي مدينه را دچار قحطي، گراني و بي آبي نمودند و پس از ماهها اهالي مدينه مجبور به تسليم و قبول شرايط وهابيان شدند ولي هرگز از ظلم و تعدي وهابيان رهايي نيافتند.

در سال 1221 وهابيان كليه جواهرات و اشياي گرانبهاي حرم مطهر پيامبر و حرم مطهر ائمه بقيع عليهم السلام را به غارت بردند آنان سه عدد قرآن نفيس چهار صندوق مملو از جواهرات مرصع به الماس و ياقوت گرانبها به غارت بردند و از جمله اشياي غارت شده عبارت بود از چهار عدد شمعدان زمردين،كه به جاي شمع در آنها يك قطعه الماس شب‌ها و درخشنده بود سيصد دانه مرواريد بزرگ،يك پارچه سنگ زمرد بزرگ،يك ظرف طلا و حدود صد قبضه شمشير با غلاف‌هاي مطلا به طلاي خالص و مرصع به الماس و ياقوت با دسته‌هايي از زمرد و پشم و با آهني از «موصوف»كه نام خلفا و شاهان گذشته روي آنها كنده كاري شده بود كه ابدا نمي‌شد آنها را قيمت گذاري كرد.

وهابيان پس از اين عمل قبيح مردم را از زيارت قبر پيامبر منع و جلوگيري نمودند و بسياري از گنبد و بارگاههايي را كه در شهر مدينه و بقيع بود ويران كردند و در سال 1221 زوار شامي و در سال 1222 زوار مصري از زيارت مدينه منوره و حرم پيامبر اكرم ممنوع شدند.
سرانجام وهابيان پس از چهار سال قتل و غارت جور و ستم بر اهالي مدينه با حمله عثمانيها از بين رفتند.

ولي متأسفانه مجددا در سال 1343 هجري قمري وهابيها با حمايتهاي بي دريغ و سخاوتمندانه انگليسي‌ها به مدينه منوره وارد شدند و با گرفتن فتواي زور از علماي مدينه بر جواز ويران كردن قبور و زيارتگاه‌ها در هشتم شوال 1343 هجري قمري تمامي گنبدها و بارگاه‌ها و ضريح‌هايي كه در مدينه و اطراف آن بود ويران كردند از جمله ويراني‌ها وهابي‌ها در مدينه عبارتند از خراب كردن گنبد و بارگاه حضرت عبدالله پدر رسول الله و حضرت آمنه مادر رسول الله و مزار همسران پيامبر و مزار اسماعيل بن جعفر الصادق و ديگر بزرگان و حتي گنبد مرقد مطهر نبوي را هم به توپ بستند و از همه اين موارد دردناكتر تخريب گنبد و بارگاه مضاجع مطهره ائمه بقيع عليهم السلام و اهل بيت رسول الله بود وهابيان حتي ديوارها و صندوق و ضريحي را كه روي قبرهاي شريف قرار داشت و براي آن هزار ريال مجيدي صرف شده بود.
كاملا از بين بردند و از اين زيارتگاه جز تلي از سنگ و خاك باقي نگذاشتند. و 8 شوال 1343 هجري قمري به خاطره اي تلخ و دردناك براي جهان تشيع تبديل گشت.

تخريب آثار تاريخي و باستاني اسلام
اينك جهت رعايت اختصار توجه خوانندگان ارجمند را به فهرست برخي از آثار و اماكن تاريخي اسلام كه بيانگر فرهنگ و تمدن اسلامي بود و به واسطه تحجر و كوته فكري فرقه ضاله وهابيت ويران شده جلب مي‌كنيم:
• بارگاه آمنه بنت وهب مادر پيامبر گرامي اسلام
• بارگاه ام المؤمنين حضرت خديجه كبري بنت خوليد عليها السلام.
• بارگاه و مسجد حضرت حمزه سيدالشهداء در احد
• بارگاه حضرت ابوطالب پدر گرامي اميرالمؤمنين
• بارگاه حضرت عبدالمطلب جد پيامبر گرامي اسلام و اميرالمؤمنين
• بارگاه حضرت حوا در جده
• بارگاه حضرت عبد الله پدر پيامبر در مدينه
• بيت الاحزان،خانه اي كه حضرت زهرا عليها السلام در آنجا در سوگ پدرش مي‌گريست.
• مسجد سلمان در مدينه منوره
• خانه حضرت زهرا عليها السلام در كوچه حجر در مكه مكرمه
• جايگاه نفس الزكيه در مدينه منوره
• خانه رسول الله در مدينه،خانه اي كه حضرت هنگام هجرت به مدينه در آنجا مستقر شد.
• خندقي كه مسلمانان در جنگ خندق حفر نمودند
• بارگاه پيامبر خدا،يسع عليه السلام،در روستاي اوجام در قطيف
• مسجد جوانان در احساء،دومين مسجدي كه پس از مسجد رسول الله در آن نماز جمعه برگزار شد.
• مسجد عباس بن علي در روستاي مطيرفي در احساء
• زادگاه پيامبر اسلام،خانه اي كه در آن پيامبر گرامي اسلام در شعب هواشم در مكه مكرمه متولد شد
• خانه ام المؤمنين حضرت خديجه بنت خويلد در مكه مكرمه
• مسجد الشمس در مدينه منوره محل يكي از معجزات بزرگ رسول خدا
• خانه حمزه بن عبد المطلب عموي گرامي پيامبر
• خانه ارقم، كه پيامبر و يارانش در آغاز بعثت در آن گرد مي‌آمدند
• بارگاه شهداي بدر و جايگاهي كه براي پيامبر در غروه بدر نصب نمودند
• خانه حضرت علي عليه السلام كه امام حسن و امام حسين عليهم السلام در آن متولد شدند
• ديوار اطراف شهر مدينه منوره
• خانه حضرت امام جعفر صادق در مدينه منوره
• محله بني هاشم در مدينه منوره
• مسجد تنبه الوداع
• مسجد البغله و بسياري ديگر از بقاع متبركه و اماكن مقدسه
• قبرستان المعلي در مكه مكرمه كه بارگاه و مقبره برخي از اهل بيت علهيم السلام و ياران پيامبر در آن قرار دارد.
• نشانه ورود و خروج فاطمه بنت اسد مادر اميرالمؤمنين پس از تولد آن حضرت از كعبه
• بارگاه‌هاي متعدد در قبرستان بقيع
• بارگاه ملكوتي ائمه بقيع عليهم السلام

نكته قابل توجه اينكه اين ويرانگري‌هاي آثار تاريخي اسلام در حالي صورت مي‌گيرد كه رژيم سعودي و وهابيان از آثار يهوديان در مدينه منوره حافظت و نگهداري مي‌كنند؛ و با نصب تابلوهاي هشدار دهنده مردم را از نزديك شدن به آنها باز مي‌دارند.
اميد است ضمن آشنايي با افکار وعقايد وجنايتهاي اين گروه منحرف وملحد شما نيز به معرفي ان بپردازيد تا ضمن معرفي چهره آن بتوانيم گمراهان را نيز نجات دهيم ما امروز وظيفه سنگيني داريم دفاع از اسلام ناب محمدي (ص) که متاسفانه اينها مي‌خواهند چيز ديگري را از اسلام به جهان نشان دهند خشونت و... در حالي که دين اسلام دين رحمت و رئوفت است.

                                                          منبع : خبرگزاری بازتاب

به رغم انتقادات گسترده از تحركات وهابيون در سرزمين وحي، سعودي‌ها با برخي اصلاحات ظاهري بر اين تحركات خود افزوده‌اند.

حجت‌الاسلام رسول جعفريان با نگاه ريزبينانه به اين تحركات، نكاتي را در گزارش سفر اخير خود به عمره متذكر شده است: مسجدالنبي خلوت بود، اما ما مجبور بوديم در مكاني بنشينيم که جاي سجده سنگ باشد. در آنجا بسياري از شيعيان قطيف و احساء هم بودند. پيرمردي در ويلچر نشسته بود كه از من پرسيد: از تهران هستيد؟ پاسخ مثبت دادم. گفت: من از احساء هستم. بعد از شيعه سعودي ديگري نشسته بود. باز همين پرسش را کرد. او ملک عبدالله را «کلب» خطاب کرد و از مصيبت شيعيان در عراق ياد کرد و ادامه داد که همه شيعيان، اعتمادشان به ايران است؛ اين جمله را دو بار تکرار کرد...

عصر پس از استراحت،‌ به ديدن آقاي ري شهري به هتل مونبيک رفتيم که در سمت قبله مسجدالنبي(ص) وراي اسواق الحرم بود. آقايان ديگري هم آمده بودند. ساعتي در آنجا بوديم و ضمن صحبت‌ها از کتاب‌‌هاي توزيعي سعودي‌ها سخن به ميان آمد و اين که هدف اصلي آنان، دانشجويان و دانش‌آموزان است. نقل شد که امروز صبح، دانش‌آموزي، در وقتي که کتابي به او داده شده، آن را گرفته و پاره کرده است. براي همين او را چند ساعتي نگه داشته‌اند. در ميان منشورات فارسي آنان، يک جزوه تازه چند برگي درباره حديث غدير منتشر شده بود. قرار شد آقاي سيدعلي ميلاني که امسال در عمره آمده، پاسخ کوتاهي بنويسد تا در همين جا ميان دانشجويان و دانش‌آموزان توزيع شود. با اين که وضع اطراف بقيع در برخورد با زايران بهتر شده، همچنان بحث و جدل ديني در آنجا و يا اطراف احد ادامه دارد.

 آقاي قاضي عسکر گفتند: ديروز در احد در حال خواندن زيارت، يک افغاني مرتب آمده و درباره شفاعت و «لذت بقبرک» اشکال و مجادله مي‌کرد. خوب اين بسيار راحت است که اجازه ورود هيچ کتابي به حجاج داده نمي‌شود، اما در اينجا با آزادي آنچه مي‌خواهند ميان زايران توزيع مي‌کنند. اين شرايط نابرابر است. بايد به فکر چاپ برخي از جزوات و توزيع آنها در اينجا بود. در ميان سخنان گفته شد که در هتل مريدين در مکه، به دليل برگزاري مراسم شهادت حضرت فاطمه (س)، اختلاف پيش آمده و صاحب هتل به رغم آن که قرارداد داشته، زايران ايراني را از آنجا بيرون کرده و شکايت زايران هم به جايي نرسيده است...

امروز خانواده گفتند به رغم آن که قرار است بعد از نماز ظهر، بخش روضه را براي زنان باز کنند، تا ساعت 2 زنان را معطل مي‌کنند. شيوه جديد آن است که زنان هر کشوري را جدا کرده، زناني از خودشان با بلندگو براي آنان سخنراني کرده، سپس دسته دسته آنان داخل روضه مي‌کنند. حدود يک ربع ساعت بعد آنان را روضه دور کرده دسته ديگري را داخل مي‌کنند. در داخل مسجد هم نظارت روي آنها شديد بوده و مرتب براي نشستن و برخاستن اينجا و آنجا امر و نهي‌شان مي‌کنند. اين را هم بگويم از سال‌هايي که من يادم مي‌آيد در مسجدالحرام هم سال به سال نظارت بر جداسازي زن و مرد زيادتر شده و امسال تقريبا اين طرح کامل شده بود، جز آن که در ساعاتي که خلوت است، عملا چنين کاري ناممکن است...

مکتبه الرشد کتابفروشي بزرگي است. در آنجا هم کتاب‌هاي خود دارالرشد را عرضه مي‌کند و هم آثار ديگر ناشران را که البته بيشتر آنها به ويژه در بخش تاريخ کهنه بود. با اين حال، کتاب‌هاي زيادي جدا کردم. متأسفانه پول کافي نيست. قرار شد فردا عصر براي حساب و کتاب برويم. در ميان اين آثار، چندين کتاب ضد شيعه هم بود. کتاب توحيد و عبادت شريعت سنگلجي را هم به عربي ترجمه کرده بودند. دو نسخه برداشتم. معمولا اين کتاب‌ها را در بخش عقايد مي‌گذارند.

دارالمنهاج يکي از ناشران سلفي است که آثار بسيار فراواني چاپ کرده است. البته کتاب‌هاي ناشران ديگر را هم داشت. من نزديک به يک کارتن بزرگ با يک بسته اضافي کتاب خريدم. قيمت‌ها به نسبت متعادل بود. جمع آنچه من خريداري کردم نزديک 1400 ريال سعودي بود. آثار اين ناشر عمدتا افکار وهابي و سلفي است. يک جوان روسي هم مشغول خريد بود و وقتي فهميد من از ايران هستم، يک کتاب ضد شيعه را نشان داد و گفت: کتاب خوبي است! هم او و هم دو کتابفروش ابتدا گمان مي‌کردند ما سني هستيم. وقتي در اين باره پرسيد، به او گفتم: جعفري هستيم. گفت: خدا شما را به مذهب سنت هدايت کنم. گفتم: ان شاء الله خداوند شما را به مذهب اهل بيت هدايت کند. بعد هم گفتم که ما همه را مسلمان و برادر مي‌دانيم. مجموعا خيلي دمغ شده بود.

اينجا مشخصه وهابي بودن، ريش فوق‌العاده بلند و پيراهن سفيد کوتاه است. اين جوان روسي که بايد اجدادش از ترکان مغولي مي‌بود و مثل همان تيره و طايفه موهاي کمي در صورت داشت، همان چند مو را به اميد آن که يک سلفي معتقد شناخته شود، بلند گذاشته بود تا وفاداريش را به مذهب سلفي ثابت نشان دهد.

در اين کتابفروشي بيش از پانزده اثر ضد شيعه وجود داشت که عنوانش به روشني ضد شيعه بود. بايد گفت در بيشتر کتاب‌هاي سلفي، قافيه‌اش نعره‌کشي بر ضد شيعه است. مغرب به حرم رفته نماز خوانديم و باز به کتابفروشي برگشته، حساب کتاب‌هايمان را کرديم. از برخي از دوستان براي بعد از عشا ماند. حوالي ساعت يازده شب بود که به حرم مشرف شده طواف کرده و نماز خواندم. ساعتي بعد براي استراحت به هتل برگشتم...

يک شماره مجله «الحسبه» را از آنجا گرفتم که بسيار شيک و در قطع تبليغاتي چاپ مي‌شود. اين شماره از سال 14 و شماره مسلسل آن 77 در 42 صفحه است. اين مجله از سوي «هيأت امر به معروف و نهي از منکر» منتشر مي‌شود؛ از جمله مقالات اين شماره، اساسنامه هيأت امر به معروف و نهي از منکر در 37 ماده است. به نظر آمد که اين اساسنامه بخش اجرايي امر به معروف و نهي از منکر و درباره دستگيري اشخاص، کيفيت ثبت گزارش مربوطه و ديگر قواعد و قوانيني است که به امر تحقيق و تفحص بر مي‌گردد. در بخش نظارت بر بازار و اماکن عمومي، رعايت بر چند مورد تصريح شده و به عبارتي موارد خلاف شرع، شرح داده شده است:

اختلاط زنان و مردان، تشبه مرد به زن يا به عکس، تعرض مردان به زنان با قول يا فعل. به زبان آوردن کلمات زشت و مخل به حيا، بلند کردن صداي نوار يا تلويزيون نزديک مسجد به طوري که مشکل براي نمازگزاران ايجاد کند، نامسلمان عقايدش را اظهار کند يا شعائر دينش را آشکار سازد، عرضه و فروش تصاوير مستهجن، عرضه تصاوير و مجسمه‌هاي ملل غير مسلمان، ساخت مسکرات و فروش آنها، زنان و لواط و خانه‌هاي فساد، بدعت‌هاي آشکار مربوط به بزرگداشت روزهايي که جنبه شرعي ندارد يا مکان‌هايي که بزرگداشت آنها شرعيت ندارد، کارهاي سحر و شعبده بازي، کم فروشي، نظارت بر مسلخ­ها براي ذبح شرعي، نظارت بر اماکن فروش لباس زنان.

رنگ و روي مقالات نشان مي‌دهد که مخالفت با اين هيأت در سعودي وجود دارد و برخي از مقالات آشکارا براي پاسخگويي به شبهاتي است که درباره رفتارهاي اين هيأت مطرح مي‌شود. از جمله نمازهاي اجباري جماعت که هميشه مورد انتقاد بوده است. درگيري ميان مأموران امر به معروف و نهي از منکر با جوانان، گاه به ضرب و شتم مأموران مي‌انجاميد که در همين مجله، يک خبر در اين باره در ص 29 آمده است. خبر ديگر که در همان صفحه آمده است اين که در يکي از فروشگاه‌هاي لباس زنانه در جده، لباس‌هايي عرضه شده که کلمات زشتي روي آنها درباره حضرت محمد ـ صلي الله عليه و آله ـ بوده است. اصل خبر در روزنامه المدينه بوده است. بحث دفاع از آبرو هم مطرح شده و اين که جواني، دختري را تهديد کرده است که عکس او را در اينترنت خواهد گذاشت.

                                                                                  منبع: خبرگزاری بازتاب

به نام خدا

با سلام خدمت شما دوستان عزیز

بار دیگر در رحمت خداوند باز شد ورمضان آمد ودر این ماه دوایی است برای درد دلهای ما.انسان خسته شده از زندگی مادی به دنبال مفری است که بواسطه آن به خویشتن خود باز گردد و رمضان چه نیکو جایگاهی  است . شاید همه ما رمضان را به سحری هایش بشناسیم و یا به افطاری ها اما به واقع بهترین قسمت آن حفظ حواس پنجگانه از محرمات است براستی چه نیکو گفت پیغامبر رحمت محمد مصطفی(ص) که روزه سپر آتش جهنم است . خداوند با این ماه به بشر در بند مادیات منت گذاشت و دری را برایش گشود که درهای جهنم را می بندد و تلخی هایی  به او داد که بشارت دهنده شیرینی های فردوس  است پس بیاییم پاس نعمت خداوند را به جا آوریم و زنهار که از این خوان گسترده توشه ای بر نچینیم که در این صورت  وای برما

            ماهی که در آن قرار داریم ماهی است که آخرین کلمه حق بر قلوب ملامال از عشق پیغامبران نازل شده  است کلامی که روشن کننده ضمیر ها  بینا کننده دیده ها است . خدایا کدامین روز از روزهای رمضان طاقت عظمت قرآن تورا دارد جز شب قدر.شبی که از هزار شب برتر است . شبی که بشر با قدم خویش به خدا نزدیک می شود . خدایی که از رگ گردن به او نزدیک تر است و............

در این ماه کابوسی را به چشم دیده ام که هرسال برایم تجدید میشود شبی سیه که انگار نمیخواهد به صبح برسد  چه رویدادی است که زمین وزمان شرمگین اند . کسی را میبم که چون نور می درخشد و باد آن نور را خاموش میکند اما نور سر بلند می کند وابدی می شود . این نور چه کسی جز علی می تواند با شد علی کسی است تاریخ او را به تعجب می نگرد. آیا او بزرگ دلاور عرب است  که عرب جاهلی را سر خود می نشاند

و یا مردی است که همبازی کودکان می شود یا اینکه که از سر تنهایی راز های خود را به چاه میگوید و اورا شرمسار میسازد یا عادلی است که زمین چون او دادگستر ندیده است یا عابدی است که مظلومانه در محراب عبادت دعوت معشوق خویش را لبیک می گوید در حالی که دشمنان او را مشرک می خواندند براستی علی کیست ؟ این سری لست از اسرار خدای که عقل بشر از درک آن عاجز است و چه نیکو گفت شاعر آزا ده آذربایجانی :

 نه خدا توانمش گفت نه بشر توانمش خواند

                                

 متحیرم   چه   نامم  شه  ملک  لافتی   را

      

                                                                         والسلام

به نام خدا

با سلام

دوباره  تو یه شب غریب رایانه رو روشن کردم  دیدم دلم میخواد یه حرفایی رو به شما آقاجون بگه اما  این زبون نمیذاره ,البته طفلکی گناهی هم نداره. دیدم تو  میدون دلدادگی این نوشتنه که جرات داره حرف بزنه, اما بگم که موتور محرک این نوشتن اشکهای چشممه که بشارت دهنده عشق تویه از یه طرف و از طرف دیگه  شیون فریاد زهر آگین انتظاره و......

آقاجون یه مدتی که که موندم چه جوری توروصدا بزنم با خودم گفتم که شما اباصالح اید اما دیدم با وجودی که هستید این دل نازنازوی من قانع نمیشه. خواستم بگم که شما امام انس وجانی دیدم هستی اما این عبارت خیلی کلیشه ای شده. خوبه که هرکی دلداده شو یه جور صدا بزنه  منم تورو جوری صدا میزنم که قلبم با نامت به لرزه بیفته که سنگ سخت جز به نرمی شبنم خرد نشود. من شما رو محرم تنهایی خود صدا میزنم کسی که من تنها روم میشه با او درددل کنم کسی که کمکم می کنه منم  یه عاشقم منم یه سینه چاکتم آقای من تورو خدا به گناهام نگاه مکن میدونم روسیام اما تو روسپیدم کن میدونم چشمام به دجال نگاه میمنه و گوشام به گوش میده ام به خدا دلم باتمام وجود رو به تو کرده ....

چند روز دیگه میخوام برم دیار غربت البته برای یه عاشق با وجود معشوق غربت معنایی نداره شبا که میخوابم گوشم آخرین صدایی رو که میشنوه ندای اللهم عجل لولیک الفرجه که اونو دلم سر میده و صبح با سرود انتظار بیدار میشم  سپیده دم نزدیکی ظهور تورو فریاد میزنه  و ....                                      

     به امید آن روزی که سپیده دم ندای انا بقیه الله تورو بشارت بده

                                                                                            خدانگهدار شما

                                     

سلام امروزیه مطلبی رو در سایت  : www.hamshahri.net  پیداکردم امیدوارم ازش لذت ببرید وبدونید که این مملکت چه عظمتی داشته و ان شاالله پیدا خواهد کرد

گزيده‌اي از ده هزار سال هنر و تمدن ايران

ميراث‌ايران - علی شهیدی: شايد اين آخرين باري باشد كه در ساختمان فعلي موزه ايران باستان مي‌شود بهترين آثار 10هزار سال گذشته ايران را – كه به اين راحتي‌ها از خزانه بيرون نمي‌آيند – با يك دور زدن يكجا ديد. موزه ايران باستان قرار است براي بازسازي به تعطيلات برود. فرصت را براي ديدن اولين موزه ايران و نمايشگاه 10هزار سال هنر و تمدن ايران از دست ندهيد. بد نيست بدانيد   موزه ايران باستان، اولين موزه ايران به سبك جديد است كه در سال1316 توسط آندره گدار – باستان‌شناس فرانسوي – ساخته شد. بعدها ساختمان موزه اسلامي هم به موزه ايران باستان اضافه شد و مجموعه، نام «موزه ملي» گرفت.  ساختمان موزه با توجه به قدمتش، در برابر زلزله و حتي لرزه‌هاي خفيف هم مقاوم نيست و خطر، هر لحظه آثار و بازديدكنندگان را تهديد مي‌كند.   طرح بازسازي موزه با حفظ نما و هويت تاريخي آن آماده اجراست و مدت‌هاست كه چشم به راه اعتبار لازم نشسته.  نمايشگاه 10هزار سال هنر و تمدن ايران، از 7خرداد شروع شده و تا 6تير ادامه دارد. اين نمايشگاه شامل گزيده‌اي از اشياي شاخص مخازن موزه ملي ايران، در طبقه دوم موزه ايران باستان برقرار است.  گرچه ابزارهاي سنگي موزه ملي ايران قدمت چند صد هزار ساله دارند اما كهن‌ترين آثار نمايشگاه فعلي، بيش از 9هزار سال قدمت دارند و جوان‌ترين آثار هم از دوره معاصر (قاجار) است.  از كهن‌‌ترين آثار نقاشي ايراني، نقاشي ديواري  دوره اشكاني در كوه خواجه سيستان است كه در آن برج و باروي يك دژ – شبيه آنچه در كوه خواجه وجود دارد – به چشم مي‌خورد؛ سبك و صحنه‌اي كه آدم را به ياد نقاشي ديواري «پنجكنت» تاجيكستان مي‌اندازد؛ بازي رنگ‌هاي گرم در سرزمين گرم سيستان.   يك گراز تپل 5هزار و 200 ساله، ساخته شده از سفال نخودي كه در چغمايش پيدا شده. پشتش يك سوراخ دارد كه معلوم نيست براي چه كاري بوده و بيشتر شبيه قلك‌هايي است كه در كارتون‌ها مي‌بينيم.  حلقه طلايي قدرت. راستش را بخواهيد چون كاربرد اين حلقه را نمي‌دانيم و در بيشتر نقش برجسته‌ها، شاهان حلقه‌اي شبيه به اين در دست دارند، نامش را حلقه قدرت گذاشته‌اند، با نقش 2شير بالدار و يك كتيبه به خط و زبان عيلامي كه در آن نوشته شده كيدين هوتران، پسر كورش. حدود سال750 پيش از ميلاد ساخته شده و از «ارجان»  در نزديكي بهبهان پيدا شده است. در خواندن نام ارجان بايد «ر» را با تشديد تلفظ كنيد وگرنه دچار اشتباه بعضي از باستان‌شناسان مي‌شويد.  اين خانواده 5نفره محترم، از كرماني‌هاي اصيل زمان باستان و هزاره سوم قبل از ميلادند كه البته 3نفرشان در اين نمايشگاه شركت كرده‌اند و دو تاي ديگر به سفر خارج از كشور رفته‌اند و در واقع سفيران فرهنگي ايران در آمريكاي مركزي و كشور باستاني مكزيك هستند. وقتي 80-70 سال پيش ماموران اداره ثبت به شهر آنها سفر كردند، متاسفانه به اشتباه فكر كردند نام شهر «خبيص»، همان خبيث به معني پليد است و آن را به سليقه خود به «شهداد» تغيير دادند! به اين صورت نام زيباي باستاني خبيص كه معني‌اش را هم نمي‌دانيم، تغيير كرد.   راستش اين يكي هم معمايي است. سفالي است و شبيه عودسوزها و اشياي آييني، چهارپايه دارد ولي نماي آن مثل يك ساختمان كنگره‌دار است و از كرمانشاه اوايل هزاره دوم قبل از ميلاد، آمده تهران.   لوح طلاي يادبود داريوش به 3 زبان فارسي باستان،عيلامي و بابلي كه از پاي بناي تخت‌جمشيد پيدا شده است. گاهي يك پرنده نادر را كه گونه‌اش در حال انقراض است، به شكل چند كيلو گوشت يا يك سيخ جوجه‌كباب مي‌بينيم و لوح طلاي داريوش را به شكل چند كيلو طلاي آب‌شده كه گرمي فلان هزار تومان مي‌ارزد و بعد آبش مي‌كنيم، به همين راحتي!   يك مرد به راحتي حريف 2 گاو شده. اين هم يك پلاك برنزي كه از تپه حسنلوي آذربايجان پيدا شده. مرد، كلاه‌خودي شبيه سكاها بر سر دارد. بعضي‌ها هم مي‌گويند كلاهش شبيه اورارتوهاست. گروهي از سكاها در غرب درياي خزر زندگي مي‌كردند؛ همان جايي كه اورارتوها (پدربزرگ ارمني‌هاي خودمان) هم زندگي مي‌كردند. قرباني كردن از روش‌هاي كهن ستايش ايزدان در ايران باستان بوده و بهترين قرباني‌ها، قرباني گاو. اما اين صحنه بيشتر يك زورآزمايي باستاني است تا صحنه قرباني؛ طرحي كه در آن انساني 2 حيوان را در اختيار گرفته و باستان‌شناسان را به ياد گيل‌گمش مي‌اندازد. اما خيلي‌ها با اين داستان موافق نيستند. از سوراخ‌هاي ريز زيادي كه اطراف پلاك براي اتصال آن وجود دارد، پيداست كه توضيح اتيكت موزه – كه گفته به گردن اسب آويزان مي‌شده – خيلي نبايد جدي باشد.   شنيده‌ايد مي‌گويند فلاني سرسنگين است؟ اين دو تا دو قلوها هم واقعا سرسنگينند و اخمو! دو سرديس مرد كه از توده سنگ‌هاي به هم چسبيده، ساخته شده و به عبارتي مخشان پاره‌سنگ برداشته. گرچه مي‌گويند از دوره سلوكي – پارتي‌اند اما قيافه‌شان به اين حرف‌ها نمي‌خورد. شايد باستان‌شناسان موزه، چهره‌شان را خوب به جا نياورده‌اند.   اين حيوان مفرغي راست‌قامت شاخ شكسته هم با جفتش كه لنگه خودش است، از مارليك گيلان آمده‌اند تا در نمايشگاه عرض‌اندام كنند.  قوچ سفيد زيبا و ظريف سنگي‌اي كه در شاهرود پيدا شده و با آنكه جوان به نظر مي‌رسد، با حدود 7هزار سال سن (هزاره پنجم پيش از ميلاد) از پيرمردهاي اين نمايشگاه است!  واقع‌گرايي اين سر گچي، عجيب است. حس و حال چهره خيلي خوب درآمده و لبخندش كم از غرابت لبخند موناليزا ندارد. اين سر گچي خوش‌تراش، يك ايزدبانوي ايراني را نشان مي‌دهد، نزديك به 16 قرن قدمت دارد و در حاجي‌آباد فارس پيدا شده.  اين قديمي‌ترين پرچم جهان است كه از يك صفحه با ميله و لولا و دسته برنزي ساخته شده و در شهداد كرمان پيدا شده و البته چون در اين چند هزار سال زنگ زده (زنگ مس، سبز رنگ است) سبز شده ولي در اصل نوعي درخشش فلزي داشته كه آفتاب را باز مي‌تابانده و اصلا واژه درفش به معني درخشان است. روي آن، نقشي از يك نخل – كه هنوز هم در آنجا زياد است – ديده مي‌شود و 2 درخت ديگر و 5 آدم كوچك و بزرگ كه همه از بزرگان هستند و 2 شير و يك گاو كوهان‌دار و چند مار شبيه مارهاي جيرفت هم به چشم مي‌خورند.

کاوشهای باستانشناسی

در ميانه فروردين ماه سال جاري ، سومين کاوش‌ها و پژوهش‌هاي باستان‌شناسي در محوطه ارجان آغاز و پس از پنجاه روز کندو و کاو با موفقيتي نه چندان چشم‌گير پايان يافت . ازجان در دوازده کيلومتري شمال خاوري بهبهان در سال 1314 در فهرست آثار ملي به ثبت تاريخي رسيد. اما تا پيش از پيدا شدن گنجينه‌ي ارزشمند آن در سال 1361 کم‌ترين توجهي به آن نشد. پس از کشف تصادفي اين گنجينه‌ي ارزشمند نخستين فصل کاوش آن در زمستان همان سال به سرپرستي ايغمائي ، دومين فصل کاوش در سال 69 (به سرپرستي م.ع کابلي) و سومين فصل آن نيز امسال سپري شد ، بي‌آنکه به اين گنجينه پر بهاي فرهنگي شناس‌نامه و هويت بخشيد. بي‌هيچ ترديد پس از گشذت سيزده سال از نخستين فصل کاوش از محوطه‌ي ارزشمند هخامنشي ازجان هيچ چيز نمانده است . ماشين‌هاي سنگين سدسازي ، مشاين‌هايي که شن و ماسه و بتون را با يک ديگر مخلوط مي‌کردند و تخريباي که اصلا موردي نداشت و خاک برداري‌هاي که صرفا به منظور دست‌يابي به اشياء زير خاک بوده است . امروز هيچ چيز از آن بر جاي نگذاشته است . در اين فصل - که به يقين آخرين فصل کاوش‌هاي ازجان است - سفالينه‌هاي هزاره اول و دوم و گاه سوم پيش از ميلاد در رويه‌ي پاخور . uslace` و نايلون و کيسه‌هاي سيماني دور افتاده در ژرفاي 3.5 متري به دست آمدند. با توجه به اين چشم‌انداز در بخش شمال خاورين اين محوطه در نزديکي کناره‌هاي چهار گارگاه اختيار شد و در آنهايي پس از شبکه‌بندي و گودها (ترانشه ، به کاوش پرداختيم - در تمامي کارگاه‌ها پس از يک لايه‌ي 60 تا 120 سانتي‌متري از خاک‌هاي طبيعي به يک لايه‌ي سنگ چسن ، خشکه چين برخورد گرديد. از آن جا که اين لايه‌ي سنگ‌چين در تمامي کارگاه‌ها و به گونه‌اي گسترده و يک نواخت و يک سان است . اگر به گمان‌هايي چند اين سنگ چين گسترده را زير بناي معماري هخامنشيان به شمار آوريم ، بايد پذيرا باشيم که به يک زيرسازي سنجيده و مقاوم در برابر زلزله (ازجان ، بهبهان بر روي خط کمربند زلزله ايران است ) قرار گرفته‌ايم. در سومين فصل کاوش‌هاي محوطه‌ي ازجان براي نخستين بار در تل همايون و تل حومه نيز کاوش وگمانه‌زني به گونه و روش پلکاني آغاز گرديد. در اين کاوش پس از رويه‌ي پتخور . usface` به نشانه‌ها و يافته‌هايي از معماري ساساني اسلامي و خاک سپردن مردمان اين مقطع مهم تاريخي برخورد گرديد. در کاوش نخستين فصل تل همايون تاکنون دو دوره‌ي جداگانه و کاملا متمايز شناخته شده است . اين دوره‌ها از رويه‌ي پاخور چنين است : دوره‌ي I: با يافته‌هاي معماري ، خاک سپاري ، شکسته سفالينه‌ها و ديگر نشانه‌ها که در مجموع آن را تاريخي به شمار مي‌آوريم يعني (دوره I تاريخي) تاريخ اين دوره اواخر ساساني ، آغاز اسلامي است . حتي پا فراتر نهاده ، خاک سپاري بخش‌هايي بالايي تل همايون را از دست رفتگان جنگ ايرانيان و اعراب به شمار مي‌آوريم. دوره‌ي II: بدون هيچ وقفه در زير دوره‌ي I ، دوره‌اي متعلق به هزاره سوم پيش از ميلاد (آغاز ادبيات ) آغاز مي‌شود. با توجه به تمامي يافته‌ها آن را دوره‌ي II ، پيش از تاريخي ، آغاز ادبيات A به شمار آورده‌ايم. بسياري از پيوندهاي معماري اين دوره به سبب تخريبات دوره I که در بالاتر قرار گرفته است و هم چنين زلزله در هم ريخته و از هم گسيخته است . با اين گونه به گوشه‌هايي پراکنده از معماري دوره‌ي II تل همايون دست يازيديم. خشت‌هايي چند که با ملاط گل بر روي هم قرار گرفته‌اند و متاسفانه حجم‌هاي نامشخصي داشته ، همراه با تکه سفالينه‌هاي بدون نقش يافته‌هاي اين دوره هستند جز اينها بايد به کاسه‌هاي لب واريخته , .R.B` که به فراواني سالم و شکسته ديده شدند و به دست آمدند اشاره کرد. در ازاي پنجاه و چند روز از سومين فصل کاوش‌هاي محوطه‌اي ازجان براي نخستين بار محوطه‌ي اسلامي ازجان نيز در شناسايي قرار گرفت . در اين شناسايي با در دست داشتن عکس‌هاي هوايي متعدد از اين محوطه بخش‌هايي چون بازار جوي آبي که از ميانه‌ي آن مي‌گذرد و بارها و بارها جغرافيون ايراني به آن اشاره داشته‌اند کوي و خيايان و سه دروازه از شش دروازه‌ي آن به درستي باز شناسيم. در محوطه‌ي اسلامي ازجان که متاسفانه مورد تخريب بسيار قرار دارد و تا چند سال ديگر نابود مي‌شود تنها به شناسايي و تطبيق آن با عکس هوايي بسنده کرديم.

                                                    

                                                                      حلقه شوکت ارجان

                                    به  نقل ازh t t p : / / d a t a b a s e . i r a n d o c . a c . i r

 

سلام امروز یه مطلبی رو در مورد دشمنان امام زمان  تو سایت به نا حق فیلتر شده بارتاب پیدا کردم امیدوارم از اون بهرهمند شوید

شيعه در طول تاريخ با اميد زنده بودن و انتظار ظهور منجي، عامل اميد و نيروي حركت‌بخش اين او در مقابل گردنكشان تاريخ بوده و هست و به همين دليل، وقتي استعمار به عمق نيروي اين عامل واقف شد، در صدد خشكاندن اساس آن برآمد كه فرقه‌سازي از آن جمله است و ايجاد بهائيت، نماد آشكار آن به شمار مي‌رود.
بهائيان به عنوان دشمن‌ترين دشمنان حضرت ولي‌عصر(عج) با هرچه كه ذره‌اي ياد آن امام غايب از نظر را زنده سازد،‌ به شدت مخالفت مي‌ورزند و مي‌كوشند همه كانون‌هاي مهدوي را با خشونت هرچه تمام‌‌تر، نابود سازند.

اکنون پس از گذشت چندین سال از تلاش‌های بی‌وقفه و سازمان‌یافته آنها در ایران که پایگاه اصلی و مهم شیعه به شمار می‌رود، اسناد متعددی وجود دارد که عمق خصومت آنها از یک سو و وحشتشان از گسترش روزافزون فرهنگ انتظار را نشان می‌دهد.

در اين بخش، پنج سند را كه به گونه‌ای با اين موضوع مرتبط است، مي‌خوانيم.
در سند اول،‌ مقابله پرويز ثابتي، مقام امنيتي و بهائي معروف، با گروهي از مردم را مي‌بینيم كه حكم مراجع تقليد مبني بر تحريم استفاده از پپسي‌كولا را كه متعلق به ثابت پاسال بهائي بوده، تكثير و توزيع مي‌كنند. وي در متني دست‌نويس و با قيد «خيلي فوري» و «سري»، شمشير را از رو مي‌كشد و به همه ساواك‌ها دستور مي‌دهد متخلفان «تحت تعقيب قرار گيرند».

سند دوم، مربوط به بيستم خرداد 1342، يعني پنج روز پس از كشتار وحشيانه 15 خرداد است كه محفل بهائيان ايران با ارسال نامه زير به سرتيپ بهائي خسرواني، آجودان مخصوص شاه و يكي از عوامل سركوب قيام ملت در 15 خرداد كه بعدها به درجه سپهبدي ارتقا يافت، از او صميمانه قدرداني مي‌كند. همچنین در نامه مزبور، تعابیری را برای مردم و روحانیت به کار برده که قلم از ذکر آن شرم می‌کند.
با نقل متن كامل تقديرنامه مذكور، بدين وسيله پيشاپيش از همه مردم رشيد ايران و امت امام خميني(ره) به دليل چاپ اين نامه اهانت‌بار پوزش مي‌طلبيم.

در سند سوم، مي‌بينيم كه شهيد حاج اسماعيل رضايي در راه مبارزه با بهائيت و برگزاري جشن‌هاي پرشكوه نيمه شعبان و همچنين احداث مسجد صاحب‌الزمان(عج) در مقابل كارخانه پپسي كولا،‌ جان خويش را از دست داد.

سند چهارم نيز بخشنامه‌اي است كه در مجله رسمي بهائيان ايران درج شده و در آن به بهائيان ابلاغ كرده كه دقت كنند تا در كارت‌هاي عروسي‌شان از عناويني همچون «در ظل توجهات حضرت امام عصر عجل‌الله تعالي فرجه» كه متعلق به اديان عتيقه! [منظور اسلام بوده] است، استفاده نشود.

سند پنجم، نامه‌اي مربوط به بالاترين مرجع بهائيان در قاره آسيا، يعني ايادي امرالله در آسياست كه به محفل ملي بهائيان ايران ارسال داشته و در آن شديدا انتقاد كرده كه چرا در تلويزيون ايران ـ كه در آن زمان، يعني سال 1342 در تملك بهائيان بود و رياست آن را ثابت پاسال بهائي بر عهده داشت ـ فرا رسيدن نيمه شعبان را تبريك گفته است.

سند شماره 1
نخست‌وزيري
سازمان اطلاعات و امنيت
تلگراف: خيلي فوري
تاريخ 22/2/52
شماره: 1288/312
سري
اخيرا عده‌اي از عناصر ماجراجو و سودجو، فتوائيه آيت‌الله شريعتمداري را در مورد تحريم خريد و فروش نوشابه‌هاي شركت «پپسی‌کولا» تكثير و بين مردم توزيع مي‌نمايند. دستور فرماييد عوامل توزيع فتوائيه شناسايي و ضمن احضار و تذكر در تكثير و توزيع آن جلوگيري به عمل آورند.
ضمنا چنانچه به تذكرات داده شده وقعي ننهادند، به جرم تحريك و اخلال در نظم و امور جاري كشور تحت تعقيب قرار گيرند. نتيجه اعلام [شود].
ثابتی

سند شماره 2
تشكر از جلاد تهران
نمره: 123/خ 
تاريخ: 6 شهر النور 120 مطابق 20/3/1342
تيمسار سرتيپ پرويز خسرواني
فرماندهي ژاندارمري ناحيه مركز
تاريخ يكصد و بيست ساله جهان بهائي به خصوص در ايران، همواره مشحون از شهادت نفوس و تاراج دارايي و اموال آنان به دست اراذل و اوباش و به تحريك ارباب عمائم [= روحانيون] و يا افرادي نادان بوده است، ولي در خلال صفحات اين تاريخ، همواره ستاره‌هاي درخشاني در مقامات دولتي وجود داشته‌اند كه با توجه به وظايف اساسيه وجدانيه و اجتماعي خود، نوع‌دوستي و عدالت‌گستري نموده و به كرات مانع تجاوز رجاله و يا علما، بدعمل شده‌اند در اثر همين حسن تشخيص و ميهن‌دوستي و نوع‌پروري واقعي آنان، درواقع آبروي كشور مقدس ايران تا اندازه‌اي محفوظ مانده و از سوءشهرتي كه ديگران ايجاد نموده‌آند، كاسته شده است.
زحمات و خدمات و سرعت عمل تيمسار نيز در جلوگيري از تجاوز اراذل و اوباش و رجاله كرارا در سنين اخيره در اين محفل مذكور شده، به خصوص در اين ايام كه بحمدالله اولياي امور نيز به رأي‌العين، سوءعمل جهلاي معروف به علم [= روحانيت مبارز] را مشاهده كرده و هر ديده منصفي رذالت و جهالت و پستي فطرت اين افراد را گواهي مي‌دهد.
يقين است عموم دوستداران مدنيت و علم و اخلاق و ديانت، زحمات تيمسار را با ديده احترام و تقدير نگريسته و تاريخ امر بهائي آن جناب را در رديف همان چهره‌هاي درخشان حافظ و نگهبان مدنيت عالم انساني ثبت و ضبط خواهد نمود.
با رجاي تأييد ـ منشي محفل

سند شماره 3
ثابت پاسال، عامل قتل طيب
موضوع: بهائيان
تاريخ وصول خبر: 5/11/44
با يكي از بهائيان كه در شركت ملي نفت كار مي‌كند، بر حسب تصادف برخورد كردم. او مي‌گفت كه ثابت پاسال، سرمايه‌دار معروف، مجرم واقعي اعدام طيب بوده و اين طور شرح مي‌داد كه ثابت پاسال [ناخوانا] اعلي‌حضرت همايون شرفياب به عرض رسانيده كه طيب، مسبب خراب كردن گورستان بهائيان و گلستان جاويد شده. براي تكميل اين اطلاعات از سوابق ذهني كه در تابستان گذشته [ناخوانا] سال سروستاني كارمند فرهنگ داشتيم كه مي‌گفت، بهائيان انتخاب جزيره [صحيح: حظيره] القدس [ناخوانا] كه چند سال قبل مسلمان‌ها خراب كردند، از مدرسه فيضيه قم گرفتم و از چند ماه قبل از اتخاذ فروش [ناخوانا] بهائيان شيراز شنيدم كه مي‌گفت: ما نه فقط انتقام گذشته را گرفتيم، بلكه موضوع بهائي را تا مرحله اصلاحات ارضي ادامه داديم. مي‌خواست موضوع اصلاحات ارضي را يك موضوع امري و پيش‌گويي‌شده تلقي كرده و آن را از بهائيان بداند. به طور كلي بهائيان بحران‌هاي چند ماهه گذشته ايران و اختلافات دولت و روحانيون [ناخوانا] بهائيان در لندن مي‌دانند.

سند شماره 4
تذكر پيرامون كارت‌‌هاي عروسي بهائيان
ابلاغات محفل
درباره كارت‌هاي عروسي احباء
گاهي مشاهده شده كه در كارت‌هاي دعوتي كه براي عروسي (مخصوصا) در شهرستان‌ها تهيه مي‌شود، احباي الهي از كارت‌هاي دعوت ملل و اديان سالفه كه با عبارت فرضا (در ظل توجهات حضرت امام عصر عجل الله تعالي فرجه) يا امثال ذلك تهيه و شروع مي‌شود، استفاده مي‌فرمايند. مقرر فرماييد به عموم ياران عزيز آن سامان ابلاغ فرمايند كه مطلقا از اين قبيل كارت‌ها استفاده ننموده و از ذكر هر نوع عبارتي كه بتوان از آن تظاهر به اديان عتيقه[!] را استنباط نمود، خودداري فرمايند.

سند شماره 5
تبريك نيمه شعبان، مايه كمال تأسف بهائيت
محفل مقدس روحاني ملي بهائيان ايران
از قرار اطلاعاتي كه به اين هيأت رسيده، در شب نيمه شعبان از طرف مؤسسه تلويزيون تبريك به عموم شيعيان جهان گفته شده است. چون اين دستگاه منتسب به امرالله‌ [= بهائيت] است، مايه كمال تأسف شد كه چرا از طرف مؤسسه تلويزيون به چنين اقدامي مبادرت گرديده است؟
متمني است از جناب آقاي حبيب ثابت تحقيق شود كه چگونه كاركنان آن مؤسسه به چنين عملي مبادرت ورزيده‌اند و براي جلوگيري از اين قبيل اقدامات، چه رويه‌اي را اتخاذ نموده‌اند؟
ايادي امرالله در آسيا

                                              منبع:سایت بازتاب

نیمه شعبان سالروز میلاد امام زمان مهدی امت مبارک باد

 

                                      اللهم عجل لولیک الفرج

به نام خدا

سلام امروز میخوام چند تا مطلب علمی رو بزارم رو وبلاگم امیدوارم لذت ببرید

-بزرگترین در ختان جهان

چین درختان بزرگی دارد و کانادا هم دستکمی از آن ندارد, اما ایالت کالیفرنیا خانه بزرگترین در ختهای دنیاست این درختان انواع مختلفی دارد:

1درخت ماموت ساحل((coast redwood:در نوار باریک کنار اقیانوس آرام از کلیفرنیا تا ارگان قرار دارد

اندازه این درختان 112 متر است که هر ساله در شرایط خوب 30سانتیمتر به بلندی آن افزوده می شود پوست کلفت این درختان و مقدار زیاد تانین در چوب آن آن را در برابر قارچها و آتش مقاوم میسازد.

2-سرخ چوب غول پیکر((giant sequoia:سنگین ترین وکهنسالترین در ختان جهان که تا ارتفاع 94 متر هم میرسند محل رشد این درختان در کوههای سیرانواد است وداری پوسته ای ریش ریش هستند.این در ختان از لحاظ رشد سریعترین رشد را در میان درختان جهان دارد. بزرگترین آنها ژنرال شرمن است , عظیمترین موجود زنده,یعنی ده برابر بزرگتر از یک نهنگ آبی!

3-درخت ماموت سپیده دم(dawn redwood):اين درخت تقريبا 60 سال پیش توسط طبیعت شناسان کشف شد این درخت که در چین مرکزی قرار دارد در سراسر جهان یافت می شود این درختان که بلندی آنها به 40تا45 متر میرسد به سرعت رشد می کنند و از درختان خانگی محبوب به شمار می آیند. سوزنهای ظریف این کاج با تغییر فصل تغییر می کنند ,در بهار رشد کرده و در پاییز طلایی می شود.

سلام مهدی جان
نمیدونم کجایی کربلایی یا نجف
شایدم بقیع باشی نمیدونم .میدونم   از دست من ناراحتی میدونم شبا خون گریه میکنی. به خدا روم نمیشه باهات حرف  بزنم.میدونم نامه منو میخونی.روزا روز به گناه مشغولم و شبا...
ولی من شما رو دوست دارم من خونواده شما رو دوست دارم.بارها منو کمک کردی اما من...
روزگاری بود که من به عشق علی
گرفتار بودم اماامروز زندگیم سیه شده دیگه علی رو نمیشناسم{البته هیچکس نمیتونه علی رو بشناسه} من عشق تو رو تو این جامعه تیره وتار گم کردم . میدونم تقصیر خودمه شاید از بس به من لطف کردی مغرور شدم .اما گناه لطف کردن رو نمیشه بپای شما نوشت
من صراط شما رو گم کردم ودر ورطه گمراهی افتادم اما غرض از مزاحمت, خودت میدونی منم مثل یکی از اون جوونای ندبه خونت ته دلم لنگ عشق تویه. اما این پادگان عشق تو در محاصره قوای دشمنه
لشکر شکست خورده دل من منتظر
توجهات شما یه . آقا جون منو از این منجلاب نجات بده .میدونم ارزشی ندارم. اما من میخام کمکم کنی تا حداقل اگر میشه سیاهی لشکر سپاه پیروز مندتون بشم
به امید روزی که لشکر فیروز مند شما این دژ محاصره شده دلمو نجات بدی .
آیا میشه من زنده باشم و بتونم ندای اناالمهدی تو رو لبیک بگم

الهم عجل لولیک الفرج

سلام به شما

الان که دارم این متن رو مینویسم شب جمعه است.ماه شعبانم داره کم کم به نیمه میرسه اما اون نیمه ماه نیومد ماه رجب از دست دادیم وتا این موقع هم نتونستیم حرمت این ماه رو نگهداریم .امام حسین  تو این ماه به دنبا اومد اون آقاییکه سید جوانان بهشته .سرور آزادگانه و... ابالفضل العباس که ما او رو به ادبش میشناسیم دوباره تو این ماه ادبشو به رخ مدعیان می کشونه ماهی در دل ماه شعبان به دنیا می یاد .و امام زین العابدین. امامی که ما اورو به صحیفه اش میشناسیم .امامی که سخنهایش درخت نهضت امام حسین رو بارور کرد.نواده حیدر کرارو...
اما این ماه مثل اینکه منتظره .هنوز در آسمون این ماه باید انتظار یه ستاره دیگه رو هم کشید.امامی که عطوفت نبوی وعدالت علوی وشهادت حسینی رو با خودش داره.نیمه شعبان داره نزدیک میشه.بعضیا می گن مذهب تو این جامعه رخت بر بسته ام تو این روزا جوونا توخیابونا سرگرم استقبال از آقاشون هستند.امامی که هر جمعه ندبه شو زمزمه می کنیم -این بقیة الله-و...
و فردا باز هم جمعه میشه ودوباره جنب وجوش واسه آقا شروع میشه .فردا اول هفته کارمندای امام زمانه
فردا یکی ازون فرداهایه که بشارت دهنده صلح میاد . آقایی که بچه مسلمونا او رو به نام مهدی میشناسن و زردشتیا به نام سوشانت و... میشناسن 
براستی حافظ چه زیبا سخنی رو که ملایکه بر سینه پیغمبر نازل کرده بودند در قالب شعر آورده:
مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید             که ز انفاس خودش بو کسی می آید
از غم هجر مکن ناله و فریاد که دوش               زده ام فالی و فریاد رسی می آید